CHAPTER 5: ANG HULING GABI

Althea's POV

Nakaimpake na ang kalahati ng mga gamit ko sa dalawang malalaking maleta sa gilid ng kama. Tahimik akong nakaupo sa harap ng vanity mirror habang hawak ang isang lumang sobre na naglalaman ng medical report ko mula tatlong taon na ang nakararaan. Ito ang patunay kung bakit halos wala na akong pag-asang magkaanak.

Baka ito na ang huling pagkakataon para sabihin sa kanya ang totoo. Hindi para magmakaawa na manatili siya sa tabi ko, kundi para malaman niya ang dahilan kung bakit umabot kami sa ganito. Pagod na akong magtago ng sikreto sa bahay na ito habang abala naman siya sa pagpapanatili ng magandang imahe niya sa harap ng ibang tao.

Ilang minuto pa ang lumipas bago ko narinig ang pagbukas ng pangunahing p***o sa ibaba. Bumukas ang ilaw sa hallway, at maya-maya ay pumasok na si Adrian sa kuwarto. Halatang pagod siya galing sa kumpanya, at medyo maluwag na ang pagkakatali ng kurbata niya sa leeg. Ni hindi niya ako nilingon habang dumadaan papunta sa walk-in closet para kumuha ng tuwalya.

Agad akong tumayo at hinawakan nang mahigpit ang puting sobre bago siya hinarap. "Adrian, mag-usap muna tayo sandali. May gusto akong sasabihin sa iyo na matagal ko nang dapat sinabi."

Huminto siya sa pag-aayos ng damit niya at bahagyang kumunot ang noo habang nakataas ang isang kilay. "Althea, pagod ako. Kung tungkol na naman ito sa mga desisyon mo sa kumpanya o sa nangyari noong isang araw, bukas na natin pag-usapan. Wala akong oras para sa drama ngayon."

"Hindi ito tungkol sa kumpanya," sagot ko habang inaabot sa kanya ang sobre. "Tungkol ito sa atin. Kung bakit hindi ko masagot ang mga magulang mo sa tuwing tinatanong nila kung kailan tayo magkakaanak—"

Hindi ko naituloy ang sasabihin ko dahil biglang tumunog nang malakas ang telepono sa bulsa ng pantalon niya. Agad niyang kinuha iyon at tiningnan ang screen. Napansin ko kung paano nagbago ang ekspresyon ng mukha niya nang makita ang pangalan ng tumatawag.

Si Isabella.

Hindi man lang siya nag-atubiling sagutin ang tawag kahit nasa harapan niya ako.

"Hello, Isabella? Nasaan ka?... Bakit ka umiiyak? Sige, diyan ka lang. Pupuntahan kita."

Pagkababa niya ng telepono, ni hindi man lang niya ako muling tiningnan. Kinuha niya ang susi ng kotse sa ibabaw ng side table at mabilis na naglakad papunta sa p***o.

"Althea, nasa labas si Isabella. Nag-break down daw siya dahil sa kalagayan niya. Kailangan niya ako ngayon. Bukas na lang natin ituloy ang usapan."

Hindi na niya hinintay ang sagot ko. Lumabas siya ng kuwarto, at ilang segundo lang ang lumipas, narinig ko na ang pagharurot ng kotse niya palabas ng gate.

Napatawa ako nang mahina. Mapait ang tawang iyon, halos wala nang natitirang pag-asa sa loob ko. Kahit sa huling pagkakataon, ganoon pa rin kadali para sa kanya na iwan ako habang ibang babae ang inuuna niya.

Kinuha ko ang coat ko at lumabas ng bahay. Nagpasya akong dumiretso sa isang malapit na upscale bar sa BGC. Gusto ko lang lumayo kahit isang gabi sa lahat ng sakit at pagpapanggap na ilang taon ko nang tinitiis.

Umupo ako sa dulo ng mahogany counter at umorder ng isang basong whiskey. Habang iniinom ko iyon, may naramdaman akong umupo sa bakanteng stool sa tabi ko.

Si Gabriel.

Nagkataon ding naroon siya para magpahinga pagkatapos ng mahabang linggo sa law firm.

Napansin niya ang itsura ko—namumula ang mga mata ko, pero wala nang luhang lumalabas. Blangko rin ang mukha ko, na para bang wala na akong lakas para maramdaman ang lahat ng nangyayari sa buhay ko.

Tahimik siyang umupo sa tabi ko at umorder din ng inumin. Hindi niya ako kinulit ng mga tanong. Hinayaan niya lang akong magsalita at ilabas ang lahat ng sama ng loob na matagal ko nang kinikimkim. Sinabi ko sa kanya ang tungkol sa mga taong sinayang ko ang oras ko, pati na ang apat na taon ng buhay ko na pakiramdam ko ay bigla na lang nawala nang walang napala.

Malalim na ang gabi nang magpasya kaming umalis. Dahil nahihilo na ako sa alak, inalalayan ako ni Gabriel papunta sa kotse niya para ihatid pauwi.

Pagdating namin sa bahay, maingat niya akong inalalayan hanggang sa pintuan ng sala.

"Kaya mo na ba rito, Althea?" tanong niya habang inaayos ang ilang hibla ng buhok kong nakatakip sa mukha ko.

Bago siya tuluyang umalis, hinubad niya ang mamahalin niyang dark gray suit jacket at ipinatong iyon sa mga balikat ko para hindi ako ginawin sa malamig na hangin ng gabi.

"Magpahinga ka na," sabi niya bago bumalik sa kotse niya.

Hindi pa nagtatagal mula nang umalis si Gabriel nang makarinig ako ng isa pang makina ng kotse sa driveway. Si Adrian.

Malamang ay galing siya sa ospital kung saan niya sinamahan si Isabella buong gabi.

Tahimik ang buong bahay nang pumasok siya, pero agad kong naramdaman ang presensya niya nang huminto siya sa gitna ng sala. Nakaupo ako sa sofa, nakabalot sa suit jacket ni Gabriel, habang nakapikit dahil sa sobrang pagod.

Mariing hinawakan ni Adrian ang kwelyo ng jacket na nakabalot sa akin. Nang makita niya ang burdang initials na "G.S." sa gilid ng manggas, bigla siyang natigilan.

Mula sa jacket, lumipat ang tingin niya sa mga maleta kong nakaimpake sa gilid ng hagdan. Pagkatapos, tumingin siya sa akin. Blangko lang ang mukha ko habang nakatitig sa kanya, wala nang emosyon na gusto kong ipakita.

Sa sandaling iyon, habang hawak niya ang jacket ng ibang lalaki sa sarili niyang tahanan, tila biglang bumagsak ang mga balikat niya. Marahil ay doon niya unang naisip na baka huli na ang lahat.

Sa unang pagkakataon sa loob ng apat na taon naming pagsasama, maaaring hindi na siya ang dahilan kung bakit umuuwi o nananatili ang asawa niya.