CHAPTER 3: ANG BABAE SA GITNA NAMIN

Althea's POV

Hapon na nang matapos ang mga trabaho ko sa opisina. Pagbaba namin ni Adrian sa basement parking para sumakay sa kotse, may nakita kaming babaeng nakatayo sa harap namin. Pamilyar ang kotse na nakaparada sa tabi niya, at nang makilala ko kung sino iyon, hindi na ako nagulat.

Si Isabella.

May hawak siyang cellphone at kunwari ay hindi alam ang gagawin nang makita kami. Agad siyang lumapit kay Adrian, na para bang hindi niya napansing kasama ako ng asawa ko.

"Adrian," tawag niya habang nakatingin dito. Ni hindi man lang niya ako nilingon. "Nag-break down kasi ang kotse ko malapit sa kanto. Wala akong makuhang masasakyan, at nag-aalala akong baka abutan ako ng dilim dito. Pwede bang... pwede mo ba akong tulungan kahit ihatid lang sa malapit?"

Napatingin ako kay Adrian, naghihintay kung paano niya tatanggihan ang dating kasintahan niya ngayong kasama niya ang asawa niya sa harap mismo ng opisina nila. Pero sa halip na agad tumanggi, nakita ko ang pag-aalangan sa mukha niya. Kahit papaano, pinag-iisipan pa rin niya kung paano tutulungan si Isabella. Kahit sabihin niyang abala siya, halata naman sa paraan ng pagtingin niya rito na may puwang pa rin ito sa buhay niya.

"May driver ka naman, Isabella. Tumawag ka na lang ng iba kung kailangan mo ng tulong," malamig kong sagot habang binubuksan ang p***o ng kotse.

Hindi agad sumagot si Isabella. Sa halip, nilingon niya ako at ngumiti nang pilit, na para bang ako pa ang nagiging masama sa sitwasyon.

"Ayoko lang kasing makaabala, Althea. Pero sige, kung iniisip mong may masama akong intensyon..."

Hindi ko na pinatulan ang sinabi niya. Pumasok na lang ako sa kotse, pero habang umaalis kami sa basement parking, hindi ko na napigilang sabihin ang matagal ko nang kinikimkim.

"Bakit kailangan na lang palagi siyang nandiyan, Adrian? Kailangan ba talagang sa bawat lakad natin, nakikisali ang ex mo?"

Napabuntong-hininga si Adrian habang mahigpit na hawak ang manibela. Halatang naiinis siya sa tanong ko, na para bang ako pa ang dahilan kung bakit hindi kami magkasundo.

"Wala siyang ibang malapitan, Althea. Bakit ba pinapalaki mo ang simpleng sitwasyon?"

"Simpleng sitwasyon?" Napataas ang boses ko dahil sa galit. "Araw-araw na lang bang ganito? Kailangan ko na lang bang magpakatanga habang pinapanood kang inuuna ang ibang babae kaysa sa akin?"

Dahil sa patuloy kong pagbanggit sa mga ginagawa niya, tuluyan nang nawala ang pasensya ni Adrian. Bigla niyang itinabi ang kotse sa gilid ng kalsada at galit na humarap sa akin. Bago pa ako makapagsalita ulit, marahas niya akong hinila palapit at sapilitan akong hinalikan nang mariin, na para bang iyon lang ang paraan para patahimikin ako.

Pumiglas ako at pilit siyang itinulak palayo. Ramdam ko ang galit sa bawat galaw ko, pero binitiwan niya lang ako nang mapansing hindi ako basta susuko sa gusto niya.

Pagkatapos noon, wala na kaming imikan sa buong biyahe. Hindi ko na rin siya tinangkang kausapin hanggang sa makarating kami sa ancestral home ng pamilya Monteverde para sa pormal na hapunan ng pamilya.

Naupo kami sa mahabang mesa kasama ang mga magulang ni Adrian. Masaya ang kwentuhan habang pinag-uusapan nila ang negosyo, hanggang sa biglang ibaling ng ina ni Adrian ang usapan sa amin.

"Adrian, Althea, apat na taon na kayong kasal. Kailan niyo ba kami bibigyan ng apo? Gusto na naming magkaroon ng batang magpapatuloy ng pangalan ng pamilya."

Naramdaman ko ang kamay ni Adrian sa hita ko. Marahan niya akong hinawakan, na para bang sinasabi niyang sumagot ako o makisabay na lang sa tanong ng ina niya.

Pero nanatili akong tahimik.

Biglang bumigat ang kutsara at tinidor sa mga kamay ko. Habang hinihintay nila ang sagot ko, bumalik sa isip ko ang katotohanang matagal ko nang itinatago sa lahat. Matapos ang aksidenteng nangyari tatlong taon na ang nakararaan, nang ako ang sumalo sa panganib para iligtas si Adrian, tuluyan nang nawala ang kakayahan kong magkaanak.

Walang ibang nakakaalam ng totoong kalagayan ko. Ako lang ang nagdadala ng sakit na iyon, at ngayong muli na naman akong tinatanong tungkol sa pagkakaroon ng anak, pakiramdam ko ay bumabalik ang lahat ng sakit na pilit kong kinakalimutan.

Huminga ako nang malalim. Pagod na akong magkunwari na maayos ang lahat, kaya nagpasiya akong sabihin na rin ang totoo sa harap nila.

"Mom, Dad, may gusto po sana akong sabihin tungkol sa amin ni Adrian—"

Hindi ko naituloy ang sasabihin ko dahil biglang tumunog nang malakas ang cellphone ni Adrian sa ibabaw ng mesa. Nang makita niya kung sino ang tumatawag, agad siyang tumayo at nagmamadaling nagpaalam para sagutin ang tawag sa labas.