"CHAPTER 03"

ASHERA

Pilit kong tinatakpan ang aking dalawang tenga, dahil rinig na rinig ko ang bawat halinghing at ungol na kanilang ginagawa sa kabilang kwarto. Para itong matalim na punyal na unti-unting bumabaon sa aking puso. Sobrang sakit. Sobrang hirap. Bawat patak ng luha ko ay isang paalala na wala akong karapatang magselos, dahil mula pa sa simula ay wala namang pag-ibig na umiral sa amin ni Jeorge.

Umiyak ako ng umiyak habang nakasubsob ang mukha ko sa pagitan ng aking mga hita. Araw-araw akong nagdarasal na sana balang araw ay matapos na ang lahat ng paghihirap ko sa bahay na ito. But how long can I keep enduring this? Until I’m completely exhausted, or until I lose my sanity?

I stop crying when I hear the next room go quiet – it is a sign that their lustful indulgence is over.

"Wag ka nang umalis, love." Ang tinig ng lalaking minsan kong pinangarap ay ngayon ay mistulang bangungot sa aking buhay. Magkaklase kami ni Jeorge mula noong high school hanggang sa kolehiyo, ngunit kailanman ay hindi niya ako pinansin o kinausap man lang.

Ilag na ilag siya sa akin, kahit na wala naman akong anumang sakit na maaaring makahawa sa kanya.

"You know how things stand between us, Jeorge. As long as you’re still married to Ashera, there’s no way we can ever be together—and no way we can ever find happiness." Ako lang naman ang itinuturing nilang tinik sa kanilang lalamunan.

After all, I'm just a victim of this messy agreement. If I didn't love my family, I would have chosen myself, but I didn't. Because for me, their happiness is my happiness too.

Only heaven knows what I truly feel.

I put earphones in my ears so I wouldn't hear what they were talking about. I also opened my F******k account on my phone—someone had sent me a friend request a day ago. HOVER MONTEFALCON -the name sounds familiar, but I didn't know where we'd met or how we knew each other.

Pinindot ko ang “confirm” saka pinatay ang WiFi. Kailangan ko pa ring maglaba para kahit papaano’y mabawasan ang gagawin ko bukas. Dahan-dahan kong binuksan ang pintuan at nakahinga ng maluwag nang makitang wala na sila.

Pumunta ako sa kwarto ni Jeorge at nakitang ang mga damit ay nakakalat sa sahig—ang buong lugar ay gulo-gulo! Inangat ko na lamang ang kamay ko sa buhok ko sa pagkainis. Kaninang umaga ay naglinis na ako dito, panibagong paglininis na naman ngayon ang gagawin ko.

Gustong-gusto kong magreklamo. Ang tanong, may makikinig ba? Minabuti ko na lamang na tumahimik at sinimulan na ang pagliligpit.

Kinailangan ko ring palitan ang takip ng kanilang higaan dahil amoy malansa at medyo nanglalagkit. Naiwan pa dito ang bakas ng kanilang pagpapakasawa kanina.

Something fell from pocket of Jeorge's pants. It clattered on the floor and rolled under the bed. I peeked underneath and picked up a ring. It wasn't like the one I wore — it was so beautiful, with a large stone.  I couldn't help but try it on my other finger and was happy when it fit.

Dahil sa sobrang tuwa at pagmamadali sa gawain, nakalimutan kong tanggalin ito sa daliri ko.

Umalis ako ng kwarto at pumunta sa laundry area. Isinalang ko muna ang mga labahin bago bumalik sa sala. Sumandal ako sa pasimano nito dahil sa sobrang pagod, at hindi ko namalayang nakatulog na pala ako.

Nagising lang ako nang marinig ang tunog ng kotse ni Jeorge sa labas. Napaupo ako ng bigla at nagkunwaring nagpupunas ng salamin na mesa.

Nang makapasok siya sa bahay ay sinulyapan niya ako, at masama na naman ang tingin niya sa akin kaya agad akong yumuko.

Bigla siyang may binagsak na kung ano sa lamesa—isang supot ng Jollibee. Hindi ko maiwasang matakam.

“Kainin mo ‘yan! At pwede bang huwag kang pakalat-kalat sa paningin ko?” Iritableng sabi niya. Tumango na lamang ako at hindi ko maiwasang mapangiti. Kahit na pakiramdam ko ay wala akong halaga sa kanya, hindi naman niya ako pinababayaan. Ibang-iba lang talaga siya kapag narito si Zebyana — ayaw niya lang itong magselos.

“S-salamat, S-sir,” nauutal na sabi ko. Ayaw niya kasing tinatawag ko siya sa pangalan niya, kaya mas okay sa akin na tawagin siyang “Sir”.

He ignored me and quickly went upstairs to his room. I looked at what he'd brought — there was a burger, fries, a chocolate sundae, and chicken spaghetti. I carried the food to my room. Before I could even unlock the door, Jeorge's shout echoed from the second floor of the house.

“ASHERA! NASAAN ANG MGA GAMIT KO SA HIGAAN?” malakas na sigaw niya, at ang kanyang boses ay nanggagalaiti.

“Nasa labahan na, nilabhan ko,” sagot ko. Akala ko’y matutuwa siya, ngunit mas lalo pa siyang nagalit. Bumaba siya at pumantay sa akin.

“ALAM MO BA KUNG ANONG LAMAN NG BULSA NG PANTALON NA IYON? MAY SINGSING DOON!” galit na sabi niya habang niyuyugyog ang aking balikat. Doon ko lang naalala ang singsing na nasa kanang daliri ko.

“Ito po ba?” malumanay na sabi ko habang ipinapakita sa kanya ang aking daliri. Mas lalo siyang napatiim-bagang at hinampas ang dala kong pagkain—na siya mismo ang nagbigay. Wala na. Nagkalat na ang fries sa sahig, at nabasag na rin ang sundae. Panibagong paglilinis na naman.

“AT SINONG MAY-SABI SA’YO NA PWEDENG MONG SUUTIN YAN?” Hinablot niya ng malakas ang aking braso, at sakit na sakit ako sa pagkakahawak niya.

“P-pasenya na, s-sinukat ko lang. N-nakalimutan kong t-tanggalin,” nauutal na sabi ko.

“YOU HAVE NO RIGHT TO ANYTHING IN THIS HOUSE! GIVE IT BACK TO ME!” Napakagat-labi ako dahil sa narinig. Oo, alam ko at naiintindihan ko. Bawat bagay na nandito ay mahalaga—ako lang naman ang walang halaga.

Marahas niyang hinubad ang singsing sa daliri ko. Hindi ko maiwasang mapangiwi dahil sa sakit.

“IF YOU TOUCH MY THINGS ONE MORE TIME, I'LL THROW YOU OUT OF HERE!” he said coldly and let go of my hand. He quickly walked back to his room.

I was left standing there, trying to hold back my tears, but they flowed freely down my cheeks anyway. I looked at the food he'd bought for me — it was all over the floor. I forced a bitter smile as I picked it up one piece at a time, not to throw it away but to eat it.

“Malinis pa naman ito, pwede pa ‘to,” pilit na kinukumbinsi ang sarili. Ngunit ang choco sundae ay natapon na at hindi na makakain pa. Ito lang ang itinapon ko sa basurahan, at ang iba’y dinala ko pa rin sa kwarto upang kainin mamaya.