บทที่ 43

[HUSBAND]

:รักหรือไม่รัก

เช้าวันถัดมา....

"อ๊ะ! ซื๊ด!!"หญิงสาวร่างเปลือยเปล่าอุทานออกมาร้องดังลั่น เมื่อเธอพยายามจะลุกขึ้นจากเตียงเพื่ออาบน้ำชำระร่างกาย แต่จุดที่อยู่กลางกายของเธอตอนนี้นั้นแดงแจ๋บวมเป่งระบมไปหมดเนื่องจากเมื่อคืนผ่านศึกสงครามครั้งใหญ่

เธอก้มหน้าลงเพื่อตรวจเช็คสภาพของผิงน้อยว่ายังอยู่ดีสามารถใช้งานได้เหมือนเดิมหรือเปล่า พอเห็นสภาพมันเท่านั้นก็ต้องถอนหายใจยาวๆเพื่อเป็นการไว้อาลัย

"พังหมดแล้ว ฮือ~ ไม่น่าเลยเรา" หญิงสาวน้ำตาคลอด้วยความเจ็บแสบเกินจะทนไหว ชายหนุ่มผู้ที่นอนอยู่ข้างๆเริ่มเปิดเปลือกตาขึ้นมาดูสภาพแวดล้อมรอบข้างเมื่อได้ยินเสียงของคนตัวเล็กบ่นกับตัว

"หึ!"

"ใครให้ปากดีล่ะ คนปากดีก็ต้องเจอแบบนี้แหละ" พูดแล้วเขาก็ดันตัวลุกขึ้นนั่งข้างๆเธอ

"แด๊ดง๊า~" สาวน้อยเริ่มงอแงใส่คนตัวสูงเสียงสั่นเหมือนเด็กน้อยเวลาโดนแกล้ง

เมื่อชายหนุ่มเห็นว่าสีหน้าของคนตัวเล็กเริ่มแสดงความเจ็บปวดออกมาชัดเจนเขาก็ไม่รอช้าที่จะดึงผ้าห่มออกจนพ้นตัวของเขาทั้งสองคน

จากนั้นก็เลื่อนใบหน้าคมคายมาหยุดที่กลีบกุหลาบสีแดงดอกสวยพร้อมกับเพ่งมองมันพิจารณาความเสียหายที่ตัวเองได้ก่อไว้เมื่อคืน แล้วค่อยๆเป่าลมร้อนออกมาจากปากเบาๆเพื่อให้อาการแสบร้อนจากการเสียดสีลดลง

ฟู่ว์~

สาวน้อยที่โดนปฐมพยาบาลด้วยการพ่นลมออกมาจากปาก ก็ต้องเก้อเขินหน้าแดงก่ำ ร่างเล็กแข็งเทื่อไม่ยอมขยับไปไหน ตั้งแต่เธออยู่กับเขามาหลายเดือนเธอไม่เคยเดาใจเขาได้เลยว่าเขาจะทำอะไร เพราะเขาชอบทำเรื่องที่ไม่คาดคิดเช่นสิ่งที่เขาในตอนนี้

"อื้ม~ แดงแจ๋เลย"

"ก็ใช่สิคะ แล้วทีนี้ผิงจะเดินไปไหนได้"

"แล้วจะไปไหนล่ะ"

"ป..ไปอาบน้ำค่ะ"

"อาบด้วยกันก็ได้"

พรึ่บ!

ชายหนุ่มใช้แขนแกร่งช้อนร่างของภรรยาด้านพฤตินัยของตนเองขึ้นมา สาวน้อยรีบใช้แขนเรียวคล้องคอผู้เป็นสามีอย่างรวดเร็วพร้อมกับยิ้มแป้นออกมาทางใบหน้าอย่างมีความสุข

ซ่าส์~

เสียงสายน้ำที่ไหลออกมาจากฝักบัวสีเงินสุดหรูค่อยๆไหลชโลมชำระร่างเปลือยเปล่าของทั้งสองที่กำลังเล่นเกมรักท่ามกลางสายน้ำเย็นๆ

จ๊วบ~

สองมือหนาขยุ้มเต้านมสวยเด้งดึ๋งขนาดใหญ่ปลิ้นตามซอกมือ ลิ้นร้อนๆเลียวนรอบยอดประทุมถันอย่างละเมียดละมัย มือบางทั้งสองข้างขยุ้มไรผมของชายหนุ่ม ร่างผอมเพรียวสั่นระริกหายใจไม่ทั่วท้อง ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายเมื่อได้รับสัมผัสอันเร่าร้อนและรุนแรงจากคนตัวสูง

"อื๊อส์~"ใบหน้าคมคายเปลี่ยนใจละออกจากเต้าสวย ก่อนที่จะเลื่อนมาซุกไซร้ที่ซอกคอขาวดูดเม้มสร้างรอยแดงก่ำทั่วอาณาบริเวณ แค่ซอกคอยังไม่พอแถมยังดูดเม้นสร้างรอยแถวๆเนินอกอีก สองมือหนาก็ไม่ปล่อยให้ว่างยังคงเคล้าคลึงเจ้าก้อนเนื้ออย่างเพลิดเพลิน พอมันตั้งชูชันแข็งเป็นไตคนหื่นกระหายก็ไม่วายต้องก้มลงมาดูดกลืนเพื่อลิ้มรสหอมหวานของมันอีกครั้ง

"คุณเวลคะ"

"แฮ่ก! แด๊ด! จ๊วบ~"ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาบอกภรรยาเด็กให้เรียกเขาว่า แด๊ด ทันทีเมื่อได้ยินเธอเรียกเขาว่า คุณเวล ซึ่งมันห่างเหินเกินไป เขาไม่ชอบให้เธอเรียกแบบเดิมแล้ว จากนั้นก็ก้มหน้าครอบครองยอดอกสีชมพูต่อ พอหญิงสาวได้ยินคำสั่งจากเขาด้วยน้ำเสียงแข็งเทื่อจากเขา ก็รีบเปลี่ยนคำเรียกทันที

"ค..ค่ะ แด๊ดจะขึ้นเครื่องกี่โมงคะ"

"อื้ม~"ไร้คำตอบกลับใดๆนอกจากเสียงครางต่ำอยู่ในลำคอของเวล ตอนนี้เขาตกอยู่ในห้วงเสน่หาของสาวน้อยผู้ไร้เดียงสาคลั่งใคล้ไปกับเรื่อนร่างที่แสนงดงามจนตะบะแตกไม่สามารถควบคุมตัวเองได้

"อึ่ก! ตอบสิคะ"

"บ่ายสอง~"

"ทำไมไวจัง เหลือแค่สี่ชั่วโมงเอง"

"คิดถึงฉันหรอ" เขาละออกจากก้อนเนื้อทั้งสองข้างจากนั้นก็หันมาจ้องหน้าคนตัวเล็กด้วยแววตาห่วงหา ยิ่งเห็นภาพตรงหน้าที่เธอแสดงความเศร้าหมองผ่านใบหน้ายิ่งทำให้หัวใจที่แข็งราวกับหินผาอ่อนระทวยลงเหมือนไอติมที่โดนความร้อน

"อึ่ก!..." เธอพยักหน้าตอบรับ เธอยอมรับว่าถ้าคนตรงหน้าบินไปตกลงเรื่องธุรกิจที่ต่างประเทศเธอคงจะคิดถึงเขามากแน่ๆตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาเธอไม่เคยห่างจากเขาเลย แม้แต่วันเดียวก็ไม่มี จนตอนนี้เธอลืมไปแล้วว่าการอยู่โดยไม่มีเขานั้นจะเป็นอย่างไร

"หึ ยัยเด็กขี้แย!"เวลกรีดนิ้วชี้ไปแตะที่ปลายจมูกเล็กของเธอเบาๆอย่างรักใคร่

"แล้วแด๊ดไม่คิดถึงผิงบ้างหรอคะ"

"คิดถึงสิ คิดถึงจนจะบ้าตายอยู่แล้วเธอไม่น่าพูดเรื่องนี้ขึ้นมาเลยนะถ้าเกิดตกดึก ฉันคิดถึงเธอขึ้นมา แล้วบินกลับไทยเพื่อมาฉุดตัวเธอไปด้วย จะทำยังไง"

"ก็ดีสิคะ ผิงอยากไปกับแด๊ดจะตาย"

"ไปไม่ได้หรอก ฉันไปทำงานนะและอีกอย่างฉันก็ไม่อยากให้เธออยู่ห้องคนเดียวมันอันตรายยิ่งเป็นเมียของเจ้าพ่อปีศาจอย่างฉันความปลอดภัยเท่ากับศูนย์เปอร์เซ็นต์"

หมับ!

คนตัวเล็กโผล่เข้ากอดคนตัวสูงโดยที่เขานั้นไม่ทันตั้งตัว ชายหนุ่มอึ้งไปชั่วขณะทำตัวไม่ถูกกับการถูกจู่โจม แต่เขาก็ชอบในสิ่งที่เธอทำ ชายหนุ่มกอดตอบรับเธอพร้อมกับหลับตาพริ้มซึมซับเอากลิ่นอายของความรักใคร่ ความคิดถึง และความเศร้าหมอง

"ผิงรักคุณเวลนะคะ"

"นี่เธอ...จะบอกรักฉันง่ายๆแบบนี้เลยหรอ"

"ค่ะ ผิงรักก็บอกว่ารัก ไม่ได้ปากแข็งเหมือนคนแก่อย่างคุณนี่คะ"

"ใครว่าฉันปากแข็ง ฉันพูดความจริงตลอด"

"แล้วคุณรักผิงบ้างไหมคะ"

"แล้วเธอคิดว่าไงล่ะ"

"แด๊ดคงไม่รักผิงใช่ไหมล่ะคะ ผิงรู้น่า"

"ด็อกกี้สักยกไหมล่ะ จะได้รู้ว่ารักหรือไม่รัก"

หมับ!

ชายหนุ่มกับร่างเล็กพลิกกลับไปอย่างรวดเร็วจากนั้นก็ทำการจัดท่าให้เธอใช้มือทั้งสองข้างค้ำร่างไว้กับห้องน้ำแล้วโก่งสะโพกออกมาทางด้านหลังเพื่อจะได้ให้เขาแสดงความรักได้ถนัด พอที่อย่างเป็นไปตามสิ่งที่เขาวางไว้ไม่รอช้ารีบจับเจ้าเวลน้อยขึ้นมาสอดใส่เพื่อให้มันไปเยี่ยมมดลูกข้างในร่างกายเธออีกครั้ง

สวบ!

ปึ่ก!ๆๆๆๆ

"อึ่ก!...อ๊าส์~ แด๊ด~"

2 ชั่วโมงถัดมา.....

"กระเพราเนื้อแสนอร่อยมาแล้วค่ะ"สาวน้อยยกจานผัดกระเพราเนื้อวัวที่เพิ่งออกมาจากกระทะร้อนๆวางไว้ที่โต๊ะรับประทานอาหารตรงหน้าเขา อีกไม่กี่นาทีเขาก็จะบินแล้วเขาจึงสั่งให้เธอทำผัดกระเพราเนื้อให้รับประทาน ชายหนุ่มเคยลิ้มรสชาติอาหารฝีมือเธอครั้งแรกก็คือ ผัดกระเพราเนื้อสูตรพิเศษของเธอ พอมาอยู่ด้วยกันแล้วเขาจึงเป็นคนแต่งตั้งให้เธอทำอาหารให้เขารับประทานทุกวัน

"หน้าตาใช้ได้" หลังจากที่เอ่ยชมเล็กน้อยชายหนุ่มก็ได้ทำการใช้ช้อนตักอาหารเข้าปากโดยที่สายตายังมองหญิงสาวที่กำลังรอลุ้นตลอดเวลาว่าอาหารวันนี้จะถูกปากเขาไหม

"อร่อยเหมือนเดิม"

"เหมือนเดิม? เหมือนเดิมที่ไหนกันผิงยังไม่เคยทำกระเพราเนื้อให้คุณกินเลยสักครั้ง ไปกินของสาวๆคนอื่นแล้วมั่วหรือเปล่าคะ"

"เคยกินตอนเจอเธอครั้งแรกที่คอนโดยัยวิวน่ะ ฉันแย่งมันกิน"

"โธ่ คุณเวลนี่จริงๆเลย คิดยังไงถึงอยากกินผัดกระเพราตอนใกล้ขึ้นเครื่องคะ เดี๋ยวก็แสบท้องหรอก"

"พอดี เธอทำแล้วรสชาติเหมือนแม่ฉันทำน่ะ ก็เลยอยากกิน"

"คุณแม่คงมีความสุขมากเลยนะคะ ที่คุณเวลยังจำฝีมือของคุณแม่ได้"

"ฉันก็จำได้ทุกอย่างนั่นแหละ ใครทำอะไรไว้ฉันจำได้เสมอ"หญิงสาวรับได้ถึงพลังงานความแค้นแผ่ออกมาจากสายตาดุดันที่แอบแฝงไฟแห่งโทสะสามารถแผดเผาสิ่งตรงหน้าให้เป็เถ้าถ่านได้

เมื่อหญิงสาวเริ่มเห็นว่าเวลเริ่มมีปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปจากเดิมทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ยังสุภาพอ่อนหวานอยู่เลย ตอนนี้กลับทำหน้าดุดันโหดเหี้ยมเยี่ยงนักฆ่า

เมื่อเธอเห็นดังนั้นก็ยิ่งทำให้เธอไม่สบายใจเข้าไปใหญ่จึงยื่นมือบางไปกอบกุมมือหนาเอาไว้เพื่อเป็นการให้กำลังใจ

"ผิงขอให้คุณจำแต่เรื่องดีๆที่ทำให้คุณมีความสุขนะคะ เรื่องเลวร้ายพวกนั้นอย่าจำมันเลยค่ะ"

"ความทรงจำดีๆของฉันในตอนนี้ ก็มีแต่เธอเท่านั้นแหละ เพราะฉะนั้นอย่าคิดที่จะหนีจากฉันไปไหน เพราะถ้าเธอจากฉันไปเมื่อไหร่ เธอจะกลายเป็นความทรงจำที่เลวร้ายของฉันในทันที"

"ผิงจะไม่มีทางทิ้งคุณไปไหนแน่นอนค่ะ ผิงสัญญา"

หลังจากที่พวกเขาสองคนรับประทานอาการจนอิ่มหนำสำราญ ผิงก็ทำการเก็บเสื้อผ้าให้กับคุณสามีใส่กระเป่าเดินทางขนาดกลาง พอจัดเตรียมของเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ตรงเวลาเป๊ะที่ กร บอดี้การ์ดอีกคนของเวลขับรถมารับผู้เป็นนายเพื่อเดินทางไปยังสนามบินก่อน

และตอนนี้ผิงก็ได้เดินลงมาส่งเวลขึ้นรถที่หน้าบ้านเพราะชายหนุ่มจะได้ไปสนามบินต่อเธอคงไปส่งถึงนั่นไม่ได้ เพราะร่างกายยังไม่ค่อยฟื้นฟูดีนัก

"อยู่บ้านดีๆนะ เดี๋ยวจะให้ยัยวิวกับไอ้แดนมาอยู่เป็นเพื่อน"

"ค่ะ แด๊ดก็รีบกลับมาไวๆนะคะ"

ฟอดดดดดดด

ชายหนุ่มหอมแก้มเธอฟอดใหญ่เพื่อเป็นรางวัลที่ระลึกก่อนที่เขาจะเดินขึ้นรถไปโดยไม่แลมองมาที่เธอเลยสักนิด เพราะกลัวใจตัวเองจะอ่อนแอ งอแงไม่อยากไปทำงาน ซึ่งสาวน้อยก็เข้าใจเขาดี ที่เขาไม่ยอมมองเธอก็เพราะกลัวใจตัวเอง เธอรู้ดีเลยล่ะ