3

Isabella'nın Bakış Açısı

Son bir tokat atmak için Rosa'ya doğru hızla yürüdüm. Vincent öne atılarak beni durdurdu. "Ne yapıyorsun?"

"Benim hatam, Vincent. Bayan Falcone bana kızmakta çok haklı. Önce senin doktor kontrolüme gelmeni istedim, sonra da buraya taşındım." Rosa yine masum rolüne büründü. "Hepsi benim hatam. Gitmeliyim. Bugün gerçekten gelmemeliydim."

"İyi, o zaman git.", diye düşündüm.

Şaşırtıcı bir şekilde, Rosa'ya tokat atmamı engellemeye çalışan Vincent konuştu. "Katılıyorum. Gitmelisin, Rosa. Karımı buradan göndermeyeceğim."

Şaşkına dönmüştüm. Bunca şeyden sonra onun bana bağırmasını, gitmemi söylemesini bekliyordum.

Rosa da afallamıştı ama hemen ardından birkaç damla gözyaşı döküp yalvarmaya başladı. "Ah, karnım çok ağrıyor. Bebeğim bana mı kızdı?"

Bir kez daha Vincent'ın ciddi ifadesinin değişmesini izledim. Ona karşı hemen yumuşadı. Elini, sanki dünyadaki en hassas şeymiş gibi Rosa'nın karnının üzerinde gezdirdi. Öfkeden deliye döndüm.

Rosa ne zaman kendini mağdur gibi gösterse Vincent'ın hemen yumuşaması midemi bulandırıyordu.

"Vincent," dedim dişlerimi sıkarak. "Ona gerçekten inanıyor olamazsın, değil mi?"

Ama bana bakmadı; tüm dikkati Rosa'nın üzerindeydi. "Canı acıyor," dedi yumuşak bir sesle, sanki dünyada sadece Rosa varmış gibiydi. "İşleri daha da kötüleştirmeyelim."

Böylece Rosa kaldı. Benim odam artık onundu ve bana birinci kata, dadının yanındaki küçük odaya taşınmam söylendi.

Vincent beni teselli etmeye çalışarak, "Sadece ağrıları geçene kadar. Sen farkına bile varmadan odana dönmeni sağlayacağım, tamam mı?" dedi.

Bir kez daha beklemem söylendi.

Ama Vincent'ın fark etmediği şey, benim artık bu bebeği istemiyor oluşumdu.

Yanında bir babası, onu sevecek ve ilgilenecek bir ailesi olmadan böyle bir hayata gözlerini açmasının hiçbir anlamı yoktu. Bu evde acı çekecek başka bir cana gerek yoktu.

***

O dramatik taşınma gününden sonra Rosa eve iyice yerleşti ama onu bir daha hiç görmedim. Sanki hiçbir şey değişmemiş gibiydi.

O muhtemelen yeni odasının keyfini çıkarırken ben dış dünyayla nasıl iletişim kurabileceğimi bulmaya odaklanmıştım. Vincent hâlâ telefonumu geri vermemişti.

Hatta Rosa'yla pazarlık etmeye bile çalıştım; bana yardım ederse burayı temelli terk edeceğimi, yani Vincent'ı tamamen ona bırakacağımı söyledim.

Ama yaptığı tek şey bana küçümseyerek bakmak oldu.

"Vincent'ı istediğimi mi sandın? Tanrım, Isabella, itiraf etmeliyim ki bazen sana neredeyse hayranlık duyuyorum. Göze aldığın şeylere, oynadığın o kusursuz masum rolüne… Sana neredeyse acıyorum."

Rosa'yı yanlış değerlendirmiştim. Tek istediğinin Vincent'la birlikte olmak olduğunu ve ortadan kaybolmama yardım edeceğini sanmıştım. Ama yanılmıştım. Rosa Vincent'ın peşinde değildi; sadece her şeyi kontrol etmek istiyordu. Onun gözünde biz, kendi keyfi için istediği gibi yönlendirip manipüle edebileceği bir gösteriden, bir şovdan başka bir şey değildik.

Kurduğu planların boyutu hayal edebileceklerimin ötesindeydi. Ondan gerçekten iğreniyordum.

Her gün Vincent eve geliyor, Rosa'nın bebeğini kontrol ediyor, mükemmel bir baba gibi davranıyor, kendisinin bile olmayan bir çocukla ilgileniyordu.

Ama konu bana gelince kapımı çalıyor, zaten yatakta olduğumu görüyor ve sessizce kapıyı yeniden kapatıyordu. Bebeğimizle hiç konuşmuyordu. Onunla hiç vakit geçirmiyordu.

Şimdi kaldığım oda, dadının odasıyla bile kıyaslanamazdı. O kadar küçüktü ki buraya yalnızca bir yatak sığıyordu. Oturacak yer bile yoktu.

Konaktaki tüm odalar Rosa'ya ayrılmıştı; biri bebek için, biri dans etmek için, biri bilgisayarı ve kitapları için, biri kıyafetleri için, biri de depolama için.

Vincent onunla yaşıyor gibiydi, aynı odada uyuyordu. Bunu hamileliği boyunca ona yardım etmek olarak adlandırıyordu. Ama o kapalı kapıların ardında başka neler olduğunu kim bilebilirdi?

Bugün Vincent kapımı çalarak beni şaşırttı. Konuşmaya başlamadan önce tereddüt etti. "Isabella, nasılsın? Hâlâ bebeği aldırmak mı istiyorsun?"

"Bana güvenebilirsin," dedi yumuşak bir sesle. "Seni seviyorum. Seni koruyacağım."

Vincent'ın beni sevdiğini söylediği ilk seferdi. Ama açıkçası bunu gerçekten mi söylüyordu, yoksa bebeği doğurmam için beni manipüle etmeye mi çalışıyordu anlayamıyordum.

Gözlerimi kapattım, kendimi toparlayıp, "Bu bebeği dünyaya getireceğim," dedim.

"Yalnızca…"

"Yalnızca ne?"

"Yalnızca… telefonumu geri verirsen. Bu evde konuşabileceğim hiç kimse yok. Yalnız kalıyorum ve bu da bebeğe iyi gelmiyor."

Vincent beni kollarının arasına aldı; sesi mutlulukla doluydu. "Sana ne istersen vereceğim. Yeter ki bebeğimize iyi bak, tamam mı?"

***

Telefonumu geri almıştım. Artık istediğim kişiyle iletişim kurabileceğimi bilmek nefes almamı kolaylaştırıyordu.

Kimse Vincent'ın tanıdığı ailem tarafından evlatlık alındığımı bilmiyordu. Biyolojik ailemi ise iki yıl önce bulmuştum. Ama o zamanlar Vincent'a delicesine âşıktım ve onunla evliydim. Öylece çekip gidemezdim.

Onlarla gitmediğim için üzülmüşlerdi ama bana bir numara bırakıp,

"Isabella, bir gün mutsuz olursan ya da sadece bizi özlersen bu numarayı ara. Senin için geliriz" demişlerdi.

O numarayı bir gün arayacağımı hiç düşünmemiştim ama işte buradaydım. Artık tek umudum onlardı.

Evlatlık olarak büyüdüğüm aile bana hep iyi davranmıştı ama onlar için Vincent'ı mutlu etmek her zaman bana yardım etmekten daha önemli olmuştu.

***

Rosa sekiz aylık hamileyken birden, hamileliğinin son iki ayını geçirmek için sahile yakın bir yere, California'ya, gitmek istediğini söyledi.

Başlarda Vincent'ın planı kalmaktı ama Rosa, gitmenin bebeğine iyi geleceğini söyleyince bir kez daha onun isteğine boyun eğdi.

Gitmeden önce Vincent son bir kez kapıma geldi. "Sen doğum yapmadan önce döneceğim. Beni bekleyecek misin?"

"Çizgiyi aştığımı biliyorum," diye devam etti. "Ama telafi edeceğime söz veriyorum. Isabella, lütfen bana güven. Seni seviyorum."

Ne söylerse söylesin, ben sadece gülümsedim ve başımı salladım. Sonra Rosa seslendi ve Vincent gitmek için arkasını döndü.

Ama bu kez bende bir tuhaflık olduğunu fark etmiş gibiydi. Rahatsız edici derecede sessizdim.

Beni sıkıca kucakladı, neredeyse nefesimi kesecek kadar.

"Tek bir kelime söyle, Isabella. Sadece bir kelime ve gitmeyeceğim."

Bana sarılmasına izin verdim ama içten içe ne sarılışıyla ne de söyledikleriyle ilgili hiçbir şey hissetmiyordum.

"Gitmelisin, Vincent," diye fısıldadım. "Burada kalırsan, evlendiğim adam olmaktan çıkacaksın."

Vincent yine kıpırdamadı ama şu anda onun oyunlarına gelmeye hiç niyetim yoktu.

"Öyleyse o sürtükten ve eşyalarından kurtulmaya ne dersin?"

Sesimdeki sertliği duyan Vincent'ın gözlerindeki şaşkınlığı izledim. Ama cevabını beklemedim. Bunun yerine alaycı bir ifadeyle, "Benim istediğim bu. Yapamayacaksan söyleme. Boş vaatlerinden bıktım," dedim.

Bunun üzerine arkamı dönüp doğruca banyoya gittim.