4

Isabella'nın Bakış Açısı

Uçakları havalandıktan sonra nihayet rahatlamış hissettim. Artık tek yapmam gereken, gerçek ailemin gelip beni almasını beklemekti.

Sadece on iki saat daha ve sonunda Vincent'tan ve tüm yalanlarından kurtulacaktım. O kadar mutluydum ki akşam yemeğinde bir parça daha biftek yedim.

Gerçek ailemle telefonda konuştuğumda, Vincent'ın konağın etrafını neredeyse otuz korumayla çevrelediğini söyledim.

Babam telefonun diğer ucunda hafifçe güldü. "Otuz mu? Merak etme. Babanın binlerce adamı var."

"Sadece sakin ol ve bizi bekle, tamam mı?" dedi.

Abartıp abartmadığını bilmiyordum ama beni almaya gelmeleri bile yeterliydi.

Akşam yemeğinden sonra salonda kitap okurken Rosa'nın annesi geldi; onun ardından Vincent'ın ailesi ve evlatlık ailem içeri girdi.

Hepsi bana sanki suçlu olan benmişim gibi bakıyordu.

Vincent'ın annesi masanın üzerine bir boşanma anlaşması fırlattı. "Bunu imzala. Karnındaki o piçten kurtul. Falcone ailesi senin yüzünden daha fazla utanç yaşayamaz."

Rosa'nın annesi ekledi: "Elimde olsa bu sürtüğün yaptıklarını New York'taki her aileye duyururdum."

"Caruso ailesi gerçekten de ne güzel bir kız yetiştirmiş," diye küçümseyerek konuştu.

Evlatlık babamın yüzü bembeyaz oldu. Ayağa kalktı, yanıma geldi ve yüzüme sert bir tokat attı. "Benim itibarım, annenin itibarı... Bütün Caruso ailesini senin yüzünden rezil oldu!"

Artık tüm bu dramadan bıkmıştım. Boşanma belgesini yerden alıp imzalamadan önce, "Vincent'ın çocuğunu Rosa değil de ben taşıyor olsaydım, gerçeği öğrendiğinizde hepiniz pişman olur muydunuz?" dedim.

Cevaplarını beklemeden belgeyi imzaladım.

Ama beklemediğim şey, Vincent'ın annesinin bebeği hemen aldırmamı istemesiydi.

Hiç tereddüt etmeden reddettim. Bebek masumdu. Vincent umrumda olmasa da bu çocuk hâlâ benim bir parçamdı.

Bana ayakkabısının altındaki bir pislikten farksızmışım gibi baktı; sesindeki küçümseme belli oluyordu. "Bugün Falcone konağından çekip gittikten sonra, taşıdığın o piç çocuğu dünyaya getirmene gerçekten izin vereceğimi mi sanıyorsun?"

Ellerimi yumruk yaptım, tırnaklarım avuçlarıma batarken bakışlarını hiç kaçırmadan karşılık verdim. "Senin iznine ihtiyacım yok," dedim soğuk bir sesle. "Bu bebek benim ve hiç kimse, özellikle de sen, onun kaderine karar veremeyecek."

Vincent'ın annesinin dudaklarında alaycı bir gülümseme vardı. "Ne kadar safsın. Falcone ailesine karşı gelip hiçbir şey olmamış gibi çekip gidebileceğini mi sanıyorsun?"

Rosa'nın annesi kollarını kavuşturup küçümseyerek güldü. "Bırak çocuğu doğursun. Zaten sorun çıkaracak kadar uzun yaşamaz."

Yüzümdeki kanın çekildiğini hissettim. Kalbim göğsümde çılgınca çarpıyordu. "Bu ne demek?" diye sordum.

Vincent'ın annesi yanıma yaklaştı; parfümünün ağır kokusu midemi bulandırıyordu. Sesi yumuşaktı ama tehditkâr bir ton taşıyordu. "Şunu demek istiyorum canım, kazalar her gün olur. Senin gibiler... tökezler, düşer ve bir şeyleri kaybedebilirler."

İçgüdüsel olarak bir adım geri çekildim ama öfkeden bedenim titriyordu. Yüzünde ufacık bir pişmanlık görmek umuduyla evlatlık babama döndüm, ama gördüğüm tek şey hayal kırıklığıydı—bana duyduğu hayal kırıklığı. Onlara değil, bana.

"Gerçekten buna razı mısın?" diye sordum, sesim neredeyse fısıltı kadar kısıktı. "Torununu öldürmekle tehdit etmelerine?"

Yüzünü çevirdi.

Vincent'ın annesi öfkeyle üzerime yürüdü, yüzüme bir tokat attı ve saçımı çekti; kavrayışı demir gibiydi. "Zamanımızı boşa harcama. Kendi ailen bile seni artık kabul etmeyecek. O hâlde karar ver; bugün ya sen öleceksin ya da bebeğin."

Dudaklarım onun ellerinin arasında titredi ama pes etmedim. "Seçmeyeceğim."

Gözleri karardı ve silahını çıkarıp namlusunu üzerime dayadı. "Hala seçmeyecek misin?"

"Sana söyledim, seçmeyeceğim." Sesim sakindi, bakışlarım meydan okurcasına aydınlıktı.

Keskin bir nefes verdi, ardından korumalara seslendi. "Bu sürtüğü hastaneye götürün. Pis kanının ellerime bulaşmasını istemiyorum."

Onlara karşı koymaya çalıştım ama üç iri yarı adamla baş edebileceğimi sanarak gücümü fazlasıyla gözümde büyütmüştüm. İçlerinden biri bacağıma sert bir tekme savurdu; neredeyse dizlerimin üzerine çökecektim.

Direnmem boşunaydı ve çok geçmeden yorgunluk da beni ele geçirdi.

Yığılmak üzereydim, görüşüm bulanıklaşıyordu; korumalar beni hiç zorlanmadan kaldırıp arabaya taşıdılar.

Kısa süre sonra hastaneye vardık.

Hemşire bana hafıza kaybına neden olan ilacı enjekte ederken yanağımdan tek bir gözyaşı süzüldü.

Bu çocuktan vazgeçmek neden hâlâ bu kadar canımı yakıyordu? Hazır olduğumu sanmıştım. Kendimi bu ana hazırladığımı sanmıştım.

İlaç tam etkisini göstermeye başlamıştı ki biyolojik ailemin içeri girmeye çalıştığını gördüm. Ben ameliyathaneye götürülürken onları dışarıda durdurdular.