Hamileyim, Mafya Kocam Beni Terk Etti

Isabella'nın Bakış Açısı

O gün öğleden sonra, kocamın çocukluk aşkı Rosa'yı hamilelik kontrolü için her zaman gittiğim hastaneye götürdüğünü öğrendim.

"Vincent, bebeğimiz ekranda ne kadar da sevimli görünüyor, değil mi?"

Kapının aralığından baktığımda Vincent'ın yüzüne yayılan gülümsemeyi gördüm. Rosa ekrandaki görüntüyü ona gösteriyor, Vincent da gülümseyerek başını sallıyordu.

O adamın kocam, yani bebeğimin babası olduğunu bilmeseydim, onların mutlu ve birbirlerine âşık bir çift olduklarına yemin edebilirdim.

"Isabella Caruso? Doktor muayeneniz için sizi bekliyor," diye seslendi hemşire.

Vincent arkasını döndü. Yüzünün rengi bir anda attı, gözleri koridorda gezindi. Adımı duymuş olmalıydı.

Göz göze geldiğimizde ağzını açtı ama tek kelime bile edemedi.

Mafya dünyasının güçlü isimlerinden Vincent Falcone'la neredeyse on yıldır mutlu bir evlilik sürdürüyordum. Bu yıl nihayet onun çocuğuna hamile kalmıştım. Bu bebeği dünyaya getirmenin benim için ne kadar zor olduğunu herkesten iyi o bilmeliydi. "Bunu bana nasıl yapabildi?" diye düşündüm.

Öfke ve kızgınlığın yanı sıra, ne kadar büyük bir yalana maruz kaldığımı fark etmenin verdiği derin üzüntü içimi kavururken yavaşça ona doğru yürüdüm.

"Bugün randevuma gelemeyeceğini söylemenin asıl nedeni bu muydu?"

Sesimi sakin tutmaya çalıştım ama içimde yükselen öfkeye engel olamıyordum.

Hiç düşünmeden elimi kaldırıp Vincent'ın yüzüne sert bir tokat attım.

Ona ilk kez bu kadar sert tepki veriyordum. Yine de onu tokatladıktan sonra bile olduğu yerde sessizce durdu, gözlerime bakmaktan kaçındı.

"Susman hiçbir şeyi çözmüyor, Vincent. Bana bir açıklama borçlusun."

Vincent kımıldamadı ama arkasında duran Rosa öne çıkarak öfkeme karşı onu korumaya çalıştı.

"Bayan Falcone, Isabella, değil mi?" dedi titreyen bir sesle. "Beni suçlayın. Vincent'ın hiçbir suçu yok."

"Bu benim hatamdı, Isabella. Hamile kalan benim."

"Bütün suçu sana atayım, öyle mi?" diye alaycı bir şekilde karşılık verdim. Sesimdeki burukluk açıkça hissediliyordu.

Güçlü bir kadındım ama yine de gözyaşlarım yanaklarımdan süzülüyordu. Sanki gözyaşlarımı görmek Vincent'ın içinde bir şeyleri harekete geçirmişti. Vincent sonunda Rosa'dan uzaklaşıp yanıma geldi ve beni kollarının arasına aldı.

"Ağlama, Isabella. Bebek benim değil," dedi neredeyse fısıltıyla.

Donup kaldım. "Ne?" diye düşündüm.

Ama sonra Rosa konuştu. Masum görünen iri gözleriyle Vincent'a göz kırparak, "Vincent, bebeğimi kendi çocuğun olarak kabul edeceğine ve onu koruyacağına söz vermemiş miydin? Bunu ona şimdi neden söylüyorsun?" dedi.

"Onun bebeğini korumak mı? Neler oluyor?" diye geçirdim içimden.

Vincent'ın kollarından sıyrılıp gözlerini ona diktim.

"Şu anda neler oluyor, Vincent? Rosa ne demek istiyor?"

Rosa hemen, "Vincent!" diye seslendi. Belli ki daha fazla bir şey söylemesini engellemeye çalışıyordu.

Ama Vincent hiç tereddüt etmedi. "Isabella benim karım. Gerçeği bilmeye hakkı var."

"Peki," dedi Rosa, gözyaşlarıyla dolu gözlerini gözlerime dikerek. "Gerçekten bilmek istiyorsan, Isabella… Vincent bebeğimi kendi çocuğu olarak kabul etmeye karar verdi. Bu yüzden seninkini kendi çocuğu olarak kabul edemeyebilir."

Vincent'ın yüzünün rengi attı ama sessizliğini korudu ve Rosa'nın söylediklerini düzeltmedi.

"Ama merak etme," diye devam etti Rosa. Sesi bir anda tatlılaştı. Elimi tutmak için uzandı ama parmakları elime değmeden havada kaldı. "Vincent, senin bebeğini şimdi kendi çocuğu olarak kabul edemeyeceğini söyledi. Sen doğum yaptıktan sonra onu evlat edinecek."

"Bebeğimiz Falcone soyadını taşıyacak," diye ekledi. Sesinde yapmacık bir samimiyet vardı.

Dudaklarının kenarında kısa bir alaycı gülümseme gördüğüme yemin edebilirdim ama emin olamadan gülümseme kayboldu.

Vincent'a döndüm. Hâlâ sessizdi, sanki yüzüme bakmaya dayanamıyormuş gibi başını önüne eğmişti.

"Bu doğru mu, Vincent?" Soruyu güçlükle dile getirirken sesim titriyordu. "Onun bebeğini kurtarmak için bizim bebeğimizden vaz mı geçeceksin?"

"Üzgünüm, Isabella," diye fısıldadı Vincent. Sesi kısık ve neredeyse duyulmayacak kadar boğuktu.

Gözlerim yeniden doldu. "Onun bebeği, bizim bebeğimizden vazgeçmene değecek kadar önemli mi?"

Vincent tereddüt etti. O kısa sessizlik bile kalbimi bıçak gibi kesiyordu.

"Rosa'nın ailesini anlamıyorsun," diye mırıldandı. Kelimeleri ağır ve ölçülü bir şekilde dökülüyordu. "Rosa'nın ailesi bana karşı gelmeye cesaret edemez. Ayrıca başka bir varisim olmadığı sürece bu çocuğu benim çocuğum olarak kabul edeceklerini açıkça söylediler. Bu yüzden bizim bebeğimizi şimdi kendi çocuğum olarak kabul edemem. En azından Rosa'nın bebeği doğana kadar."

Sanki asil bir amaç uğruna mücadele ediyormuş, söylediği her sözde haklıymış gibi bana baktı.

Ama bunun ardındaki mantık neredeyse gülünçtü.

Vincent'ın haklı olduğu tek konu, en azından Güney'de kimsenin ona bulaşmaya cesaret edememesiydi. Silah kaçakçılığı ve uyuşturucu ticaretiyle uğraşan bir mafya babasıydı.

Ailem de birkaç kumarhaneye sahipti ve mafyalarla iş yapıyordu ama Vincent'ın yanında bizim ailemiz devede kulak kalıyordu.

İşte bu yüzden ailem, Vincent'ın sevgilim olduğunu öğrendiğinde beni neredeyse zorla onunla evlendirmişti.

Her zaman soğuk ve otoriter olan Vincent, yumuşak tarafını yalnızca bana gösterirdi. Ama bugün Rosa'ya karşı da aynı şekilde davrandığını görmüştüm.

Yeniden bana uzandı. Kollarını açıp beni kendine çekmeye çalıştı.

"Merak etme. Bebeğimizin babasız büyümesine izin vermeyeceğim. Bana güven, tamam mı? Rosa'nın bebeği doğar doğmaz senin adını temize çıkaracağım."

***

Muayenemin ardından Vincent beni akşam yemeğine götürmek için ısrar etti. Rosa da bizimle gelmek için can atıyordu. Artık hamile olan tek kişi olmayacağı için mutlu olduğunu söyledi ama ben bu tavrının ardındaki gerçeği görebiliyordum.

Endişeli ve destekleyici bir arkadaş rolü yapmak için fazlasıyla çabalıyordu.

Ben daha yerime yeni oturmuşken, "Her zamanki yere gidelim mi? Oranın yemeklerini uzun zamandır canım çekiyor," dedi Rosa.

Vincent'ın sesi gereğinden fazla hevesliydi. "Harika olur. Altıncı Cadde'deki yere gidelim."

Yüzümdeki ifadeyi değiştirmedim ama içime bir huzursuzluk çöktü. Rosa'nın o gereğinden fazla parlak gülümsemesinin ardında bir şeyler sakladığını hissediyordum.

Rosa arka koltuğa geçti ve içgüdüsel olarak elini Vincent'ın eline uzattı.

"Düşünüyordum da… Yemekten sonra uğrayıp birkaç bebek kıyafeti seçsek nasıl olur?Hâlâ içime sinenleri bulamadım."

"Senin için sorun olmaz, değil mi Isabella?" Bana döndü. Gözlerinde meydan okuyan bir ifade vardı. "Artık tamamen yalnızım. Güvenebileceğim tek kişi Vincent."

Ne saçma, diye düşündüm. Kocam, benimle olduğundan çok Rosa'yla sevgiliymiş gibi görünüyordu

"Bana kızgın mısın, Isabella?" Rosa iri ve masum görünen gözlerini bana dikti. Gözlerinde masumiyetten çok daha farklı bir şey parlıyordu. "İstersen sen de bizimle gelebilirsin."

"Gerek yok. Konakta bebeğin kıyafetlerini çoktan hazırladım." Onun oyununa daha fazla gelmeyecektim.

Araba nihayet durduğunda arabadan indim. Karşımda sashimi ve suşi konusunda uzmanlaşmış bir Japon restoranı vardı.

"Vincent, çiğ deniz ürünlerini yemediğimi unutmuş muydu? Hamileliğimden beri kokusunun bile midemi bulandırdığını bilmiyor muydu?" diye düşündüm.