2

Isabella'nın Bakış Açısı

"Deniz ürünü yemek istemiyorum."

Sanki aklına birden bir şey gelmiş gibi Vincent'ın ses tonu değişti. "Aa, doğru. Sashimi yemesen iyi olur. Şimdi hatırladım, alerjin vardı, değil mi?"

"Üzgünüm, Isabella," dedi Rosa ve bana bir bakış attı. "Hamile kaldığımdan beri canım sürekli sashimi çekiyor," diye ekledi hafifçe omuz silkerek. "Ama deniz ürünü yemek istemiyorsan başka bir restorana da gidebiliriz. Sanırım."

Vincent bana bakarken tereddüt etti; ne yapacağını bilemediği açıkça belliydi. "Şöyle yapsak? Rosa istediğini seçsin, sonra seni sevdiğin restorana götürürüm."

İkisine birden baktım. Vincent'ın bu kadar ısrar etmesi tuhaf geliyordu ve Rosa'nın göstermelik, umursamaz tavrı kendimi daha da rahatsız hissetmeme neden oluyordu.

Sessiz kaldım; gitmek istemediğimi sessizliğimle belli etmiştim. Deniz ürünlerinden nefret ettiğimi şimdi hatırladığına göre benimle birlikte gidecek miydi?

Ama geçen her saniyeye rağmen Vincent hiçbir şey söylemedi. Bakışları Rosa ile benim aramda gidip geliyordu; yüzündeki tereddüt her hâlinden belli oluyordu.

Sabrım tükenmeye başladı. Tek kelime etmeden dönüp bir taksi çevirdim. "Boş ver. Yemek yemek için eve dönüyorum."

Arkamdan Vincent'ın sesi geldi; sesinde endişeden çok öfke vardı. "Isabella, olay çıkarma. Etrafta insanlar var."

Cevap verme zahmetinde bulunmadım. Bunun yerine arabanın kapısını açtım ve binmeden önce dönüp son bir söz söyledim.

"Afiyet olsun."

Ardından Vincent'ın başka bir şey söylemesine fırsat vermeden arabaya binip kapıyı sertçe kapattım. Taksi şoförünün nereye gideceğimi sormasına fırsat vermeden konağın adresini öfkeyle söyledim. Ellerimi kucağımda yumruklar hâlinde sıktım, kalbim hızla atıyordu; bu yalnızca öfkeden değildi. Daha derin, daha çirkin bir şey vardı.

Vincent arkamdan gelmemişti. En ufak bir çaba bile göstermemişti.

Aslında bu, her şeyi anlamam için yeterliydi.

Ben Vincent'ın karısıydım, üstelik hamileydim. Ama Rosa'nın bebeği ile ilgili kararı verdiğinden beri benimle bebeğim onun gözünde görünmez hâle gelmişti.

Yıllarca bekledikten sonra, bu bebek umudum, hayalim olmuştu.

Ama şimdi? Artık öyle düşünmüyordum. Bir hata yapmıştım.

Böyle bir ailenin içine doğacağını bilseydim bu çocuğu asla dünyaya getirmek istemezdim; babanın kendi bebeğinden çok başka bir çocuğa ilgi gösterdiği bir aileye.

Vincent, nihayet biraz dinlenebileceğimi düşündüğüm anda kaşları çatılmış, bir şeyden rahatsız olduğunu belirten bir hâlde konağımıza dönmüştü.

Beni görür görmez önümde dizlerinin üzerine çöktü ve sanki büyük, asil bir amaç uğruna mücadele ediyormuş gibi bana baktıktan sonra, "Bebeğim, bana kızma, tamam mı?" dedi.

Vincent'ın anlattığına göre Rosa onu da hazırlıksız yakalamıştı. Arabasında oturmuş, Afrika'yla bir silah anlaşması hakkında telefonda pazarlık yaparken Rosa çıkagelmişti; gözleri ağlamaktan kızarmış ve şişmişti.

Onu teselli etmekten başka çaresi yoktu. Ne de olsa birlikte büyümüşlerdi; Rosa onun çocukluk aşkıydı ve ailesi de Vincent'ın ailesinin dostuydu.

Rosa, ailesi hamileliğini öğrenirse onu çocuğu aldırmaya zorlayacaklarını söylemişti. Bebeğini dünyaya getirmek istiyordu.

Vincent bunun Rosa'nın başına gelmesine izin veremezdi, bu yüzden en azından şimdilik Rosa'nın çocuğunun babası olduğunu söylemesine izin vermeyi kabul etmişti. Görünüşe göre Rosa'nın ailesi bunu duyduğunda hiç de üzülmemişti.

Ne de olsa babası Vincent Falcone olan bir bebeği kim istemezdi ki?

"Isabella, bu konuda gerçekten bana güvenmene ihtiyacım var," dedi ve devam etmeden önce uzun bir süre duraksadı. "Bunu birlikte bir hayat kurtarıyormuşuz gibi düşün. Ona yardım etmezsem, ailesi onu eve götürdüğü anda Rosa'nın bebeğini aldıracaklar."

"Yani…?" Sözünü bitirmesine izin vermedim. "Yani bizim bebeğimizi babasız bırakmaya karar verdin, öyle mi? Çocuğumun gayrimeşru sayılmasına, belki de bir ismi olmadan ve arkasında onu destekleyecek bir ailesi olmadan doğmasına razı mısın?"

Vincent ellerimi tuttu ve dudaklarına götürdü. "Üzgünüm, Isabella. Biraz daha sabret. Rosa doğum yaptıktan sonra bebeğimizi eve getirip kendi çocuğum olarak kabul edebilirim."

"Rosa'nın acı çekmesini öylece izleyemezdim."

Derin bir nefes aldım. "O hâlde sanırım bizim bebeğimizin doğmasına da gerek yok."

"Hayır!" Vincent ayağa kalktı; yüzü öfkeden kasılmıştı. "Neden anlamıyorsun? Sana söyledim, Rosa'nın bebeği doğduktan sonra bizim bebeğimizi kendi çocuğum olarak kabul edeceğim. Neden bu kadar inat ediyorsun? Bizim bebeğimizden vazgeçmeyeceksin, ben de Rosa'nın bebeğine yardım edeceğim. Konu kapanmıştır."

Sonra hiçbir şey olmamış gibi çekip gitti.

Ertesi gün Vincent konağın çevresine bir düzine koruma, bana yardımcı olmaları için de bir düzine hizmetçi gönderdi. Ne yaptığını biliyordum; beni yakından gözetim altında tutuyor, bebeğimize zarar verecek bir şey yapmadığımdan emin oluyordu.

Korkuyordu.

Telefonumu bile aldı, böylece kaçma ihtimalimi de ortadan kaldırdı.

Rosa'nın bebeğini ilk sıraya koymaya karar vermişken neden bizim bebeğimizin dünyaya gelmesinde bu kadar ısrarcıydı?

Vincent gerçekten de istediği her şeyi yapmasına kolayca boyun eğeceğimi mi sanıyordu?

"Canı cehenneme. Ben onun kuklası değilim. Bana dayattığı saçmalıkları öylece kabullenecek değilim," diye düşündüm.

***

Zaman geçiyordu. Burada mahsur kalmıştım ve Vincent'a göre hamileliğimin "keyfini çıkarıyordum."

Bir sabah kahvaltımı bitirdikten sonra ön kapının açıldığını duydum. Rosa, tanımadığım bir kadının yanında duruyordu.

Kadın beni görür görmez alay etmeye başladı. "Kendini pek bir şey sanıyorsun. Başka bir adamla düşüp kalktığın ortadayken neden hâlâ Bayan Falcone unvanına tutunuyorsun? Bir de hamile kalmışsın. Ne büyük bir rezalet."

"Benim zavallı kızım," diye şefkatle seslendi. "Kim bilir ne kadar acı çektin, Rosa."

"Bu kadın Rosa'nın annesi miydi? Başka bir adamla ilişki yaşayıp hamile kaldığımı söyleyerek ne saçmalıyordu?" diye düşündüm.

Vincent'ın çocuğuna hamile olan bendim, Rosa değil. Başka bir adamla ilişki yaşayan ve hamile kalan kişi oydu.

Onların peşinden başka insanların da ellerinde çantalar ve kutularla içeri girdiğini gördüm. Rosa, konağın sahibiymiş gibi davranıyor, hizmetçilere ve çalışanlara emirler vererek eşyalarını boş odalardan birine yerleştirmelerini söylüyordu. İşleri bitince bana acımasız bir gülümsemeyle döndü.

"Isabella," diye küçümseyerek konuştu Rosa. "Vincent'la evlenerek kazandığını sanıyordun, değil mi? Oysa şimdi ben buradayım ve Vincent'ın bu konak için seçtiği yatakta yatacağım."

"Sen bir hiçsin, Isabella."

Kahkahalarını izledim; sesindeki kötü niyet açıkça belli oluyordu. Artık öfkemi bastıramıyordum. Adım adım ona doğru yürüdüm ve tüm gücümle yüzüne bir tokat attım.

Rosa çığlık atarak arkasındaki kanepeye düştü.

Tam o sırada Vincent içeri girdi ve olanları gördü. Rosa'yla işim henüz bitmemişti. İğnelemelerine gereğinden fazla katlanmıştım ama bu, beni daha fazla zorlamasına göz yumacağım anlamına gelmiyordu.