Chapter 4

“Don’t cry..” hinagod ni Oliverio ang likod ni Elyze. Hindi naman mapigilang mahabag, malungkot at madismaya ni Elyze sa nangyari.

“Hindi ko akalain na may mga taong pu-puwersahin ka sa bagay na hindi mo gusto. Sobrang toxic noon.” aniya sa mahinang boses. Niyakap naman siya ni Oliverio.

“Huwag kang mag alala, Elyze. Hangga’t nabubuhay ako. Walang puwedeng manakit sayo. He will rot in hell. I swear..” mariing sambit ni Oliverio. Umiyak naman ng todo si Elyze sa dibdib ng lalaki. Simula noon, nag pasya na siyang kalimutan ang ex na walanghiya.

“Hindi na ako manghihinayang sa mga taong hindi karapat-dapat.” sagot ni Elyze na may sama ng loob. Nakatulog naman ito sa kaiiyak.

Lumipas ang mga araw na patuloy lang na namuhay si Elyze. Kinalimutan na niya ng tuluyan si Renz. Makalipas ang ilang buwan naging okay na siya at tuluyan ng nakalimot. Madalas naman siyang kasama ni Oliverio sa kompanya.

“Padala nito sa HR Department, Elyze..” saad ng lalaki sa asawa. Ginawa niyang Sekretarya si Elyze para mas malapit siya rito. Tumango naman si Elyze at kinuha ang mahahalagang dokumento sa lamesa ni Oliverio.

“Ihahatid ko na ito, Oliverio. Babalik ako kaagad.” seryosong tugon ni Elyze. Simula nang maging mag asawa sila, sinanay na ng babae na tawagin ito sa pangalan ng lalaki. Tumango naman ang CEO at lumabas si Elyze para ihatid ang mga papeles.

Lumipas ang kalahating oras pero wala pa rin ito kaya sumunod na si Oliverio. Doon niya naabutan ang ilang HR na iniinsulto si Elyze.

“Anong standard para maakit mo si Sir Oliverio, Huh?” mataray na tanong ni Daniela. Isa sa Head ng HR Department.

“Wala akong inakit at wala akong dapat ipaliwanag.” sagot ni Elyze.

“Aba at ang yabang mo ah?! Porket asawa ka ng CEO! Samantalang hamak na operator ka lang naman noon!” galit na sigaw ni Daniela sa sobrang inis.

“Marangal ang trabaho ko. Gaya ngayon, narito lang ako para ihatid ang mga dokumento. Tama na ang pang aabala niyo sa akin.” sagot ni Elyze saka tumalikod. Pero hinablot ni Daniela ang buhok nito at sinabunutan. Doon na umeksena si Oliverio. Galit niyang sinakal si Daniela.

“Aray, Daniela!” daing naman ni Elyze at pilit inaalis ang kamay ng babae.

“How dare you touch my wife?!” halos dumagundong ang galit na boses ni Oliverio sa buong opisina. Nagkaroon ng komusyon dahil roon. Binitawan naman ni Daniela ang buhok ni Elyze.

“S-Sir..” kinakapos ang hiningang pinigilan ni Daniela ang kamay ni Oliverio. Pero matigas ito at ayaw siyang bitawan. Halos manlisik ang mga mata ng lalaki roon.

“Oliverio, hayaan mo na siya.. Ayos na ako..” mahinang awat ni Elyze. Galit na ibinalya ni Oliverio sa sahig si Daniela.

“You’re fired! No one is allowed to disrespect her! Disrespecting my wife is like disrespecting me!” banta ni Oliverio at masama ang tingin na pinukol sa mga naroon. Kinilabutan naman sila sa kanilang narinig.

“Go! At huwag mo ng hintayin na ipatapon pa kita sa labas!” gigil na pahabol nito habang nakatingin kay Daniela. Nagkukumahog namang umalis ang babae bitbit ang bag at ilang mahalagang gamit.

Hinawakan naman ni Oliverio ang kamay ni Elyze kaya napatitig roon ang babae. Sa sobrang touch ni Elyze sa pagtatanggol sa kaniya ng asawa hindi niya mapigilang kiligin at ngumiti. Hanggang sa makarating sila sa Opisina ni Oliverio. Halos masubsob naman si Elyze nang paupuin siya nito sa sofa. Mabilis siyang inalalayan ni Oliverio at hinawakan sa tagiliran. Nagkatitigan naman silang dalawa roon. Sabay na nagharumentado ang kanilang mga puso.

“Sorry..” saad ng lalaki.

“Ayos lang ako. Ako nga dapat ang humingi ng sorry. Nakakahiya ang nangyari kanina. Mabuti nalang dumating ka. Salamat..” nahihiyang saad ni Elyze.

“Wala iyon. Wala kang kasalanan. May mga tao talagang hindi matanggap na hindi sila ang pinili kaya ganoon kung makapang husga ng kapwa. Kaya dapat na iyong tuldukan.” sagot ni Oliverio at marahang ibinaba si Elyze sa sofa.

“Kaya nga wala sana akong balak patulan. Kahit kanina pa ako pinagpipiyestahan ng mga ito.” sumbong ni Elyze.

“Gusto mo bang alisin ko sila? Madali lang naman silang palitan.” sagot ni Oliverio. Mabilis na umiling si Elyze.

“Huwag. Sabihin nalang nila napaka-selan ko masyado. Ayos ng nabigyan ng sample ang babaeng iyon. Hayaan mo na, Oliverio. Panigurado namang natakot sayo ang iba. Hindi na sila uulit pa.” saad ng babae.

“Mabuti kung ganoon. Huwag kang papayag na saktan ka ng iba.” paalala ng lalaki. Tumango naman si Elyze at ngumiti.

“Hindi talaga. Nagkataon lang na nasa loob kami ng Opisina.” sagot ni Elyze.

Bandang tanghalian nang mag pasya na silang kumain sa labas. Kinalimutan nalang ni Elyze ang nangyari. Magana siyang kumain at lihim namang napapangiti si Oliverio roon. Matapos kumain bumalik na sila sa Opisina para mag trabaho. Samantala, nang mag uwian sabay silang umuwi sa Mansion at nahiga sa kama. Habang tumatagal nagiging ayos na ang samahan nila. Ilang beses namang nililigtas ni Oliverio si Elyze. Isang beses, muntik ng mahulog si Elyze sa kama kaya hinila ito ni Oliverio kaya lang sa taranta ng lalaki hindi niya namalayang pati siya nahulog na. Bumagsak siya sa ibabaw ni Elyze at napasubsob ang labi niya sa pisngi nito.

“Aray..” daing ni Elyze.

“Ayos ka lang ba? Sorry. Bakit ba ang laki-laki mo na nahuhulog ka pa sa kama?” reklamo naman ni Oliverio. Sinimangutan naman siya ng babae at hinila niya ito patayo.

“Napasarap ang tulog ko e.” katwiran naman ni Elyze.

“Kailangan pa yata kitang yakapin para hindi ka mahulog?” biro ni Oliverio. Halos mamula naman ang muka ni Elyze kasabay ng paghaharumentado ng kanilang mga puso.

“Heh!” masungit na sagot ni Elyze.

Tumawa lang si Oliverio at sa unang pagkakataon nakita ni Elyze kung gaano ito ka-guwapo tumawa. Mas lalong nag wala ang kaniyang puso sa kilig at saya.

“Halika na, kumain na tayo..” yakag ng lalaki. Tumango naman si Elyze dahil umaga na rin naman. Lumabas sila at sabay kumain sa mahabang lamesa.

"Tara.." tugon ni Elyze. May parte sa kaniyang ibang kainan ang naiisip. Halos mamula ang muka niya roon.