Chapter - 01 โฮสต์คนนั้น

27 Night Club

เสียงดนตรีบรรเลงคลออยู่ในบรรยากาศแสงสลัวชวนให้ความคิดต่าง ๆ แล่นเข้ามาในหัว จัสมินนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์และหมุนแก้วค็อกเทลสีอำพันในมือเล่นไปมา

'เก่งมาทั้งชีวิตแต่ดันโง่กับเรื่องไร้สาระแบบนี้...น่าสมเพช'

เธอแค่นหัวเราะให้กับตัวเองก่อนจะกระดกเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เข้าปากในรวดเดียว แม้ว่ารสชาติขมร้อนจะบาดคอเธออย่างรุนแรงขนาดไหน แต่มันก็ไม่ขมเท่าใจที่เสียศักดิ์ศรีในวันนี้หรอก

ปกติการมานั่งดื่มของเธอคือมักจะมีเพื่อนสนิททั้งสองคนอย่าง "เอวาลิน" และ "โซอี้" มาด้วยเสมอ แต่ครั้งนี้มันน่าอัปยศเกินกว่าจะเล่าให้เพื่อนฟังได้จริง ๆ โชคยังดีนะที่ตอนคุยกับเหว่ยเธอไม่ได้บอกดีเทลอะไรแก่เพื่อนรักทั้งสองมาก ไม่อย่างนั้นคงอับอายขายขี้หน้ากว่านี้เยอะ

เธอคิดว่าตัวเองเช็กดีหมดแล้วนะ ทั้ง SNS ทั้งสังเกตพฤติกรรมส่วนตัว แต่ก็ยังพลาดอยู่ดี นี่แหละนะเขาถึงบอกว่าความรักมักทำให้เราโง่เสมอ

เชื่อแล้วล่ะว่าโคตรจริง!

"นี่เครื่องดื่มสูตรใหม่ ลองไหม"

เสียงของบาร์เทนเดอร์หนุ่มที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดีเพราะเจอทุกครั้งที่มาดื่มเอ่ยขึ้นพลางยกแก้วค็อกเทลสีฟ้าอ่อนมาวางไว้ตรงหน้า

"แรงไหม"

"สุด ๆ "

ใบหน้าหวานยิ้มมุมปากออกมาทันที เธอยกแก้วขึ้นมาดมกลิ่นเบา ๆ ก่อนจะดื่มทีเดียวจนหมดแก้ว เพราะจัสมินไม่สนว่ามันจะแรงแค่ไหน ขอแค่พอกลบความรู้สึกแย่ ๆ ในหัวให้มันจางลงขึ้นก็พอ

"หมดแก้วเลยเหรอ แบบนี้ต้องต่อแล้วไหม"

"แน่นอนอยู่แล้วสิ"

"ฮ่า ๆ ได้เลย"

จะแรงแค่ไหนก็มาเถอะ...เพราะเธออยากเมาจนอ้วกแตกกันไปข้าง ไหน ๆ ก็เป็นคนโง่แล้ววันนี้ขอเป็นคนเสียสติเพิ่มด้วยอีกหนึ่งวันแล้วกัน จะบัดซบทั้งทีต้องไปให้สุด

เพราะถึงเมาจนออกจากร้านไม่ได้ข้างบนก็มีห้องพักอยู่แถมปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์เพราะคลับนี้เป็นของครอบครัวโซอี้ที่เป็นเพื่อนรักของเธอ

"อึก!"

มือเรียวคว้าแก้วค็อกเทลขึ้นมาดื่มแก้วแล้วแก้วเล่าจนกระทั่งรู้สึกถึงสายตาของใครบางคนที่จ้องมองเธอมาเป็นระยะ...จากคือผู้ชายที่นั่งดื่มอยู่ข้าง ๆ เธอนั่นเอง ซึ่งเธอคงจะเมามากจนลืมสังเกตว่าเขาเข้ามานั่งตั้งแต่ตอนไหนแล้วก็ไม่รู้ แต่หน้าตาดีสุด ๆ ดูผิวพรรณและการแต่งกายแล้วจะเรียกว่านายแบบก็คงไม่เกินจริง

"คุณรับด้วยไหมครับ"

บาร์เทนเดอร์เสนอเจ้าน้ำสุดแสบคอสีฟ้าให้ชายหนุ่มข้าง ๆ โดยที่เขาก็พยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว

"..."

จัสมินลอบมองเขาเงียบ ๆ และพบว่าเขาเองก็กระดกไปรวดเดียวหลายแก้วอยู่เหมือนกัน ถ้าไม่อกหักก็คงจะเป็นนักดื่ม แต่ดูจากการส่งสายตามาหาเธอเรื่อย ๆ โดยไม่พูดอะไรมันก็สื่อถึง...

'โฮสต์?'

หน้าตาดีแบบนี้ก็คงเป็นโฮสต์ชั้นสูงสินะ แล้วที่พยายามส่งสายตาให้เธอแต่ไม่ทักทายอะไรนั้นเป็นการสื่อนัย ๆ ให้เธอใช้บริการเขาหรือเปล่า

หญิงสาวพยายามไม่ใส่ใจและเธอกับชายหนุ่มปริศนาก็นั่งดื่มเจ้าแก้วสีฟ้าข้างกันเงียบ ๆ ไปแก้วแล้วแก้วเล่าจนเวลาเกือบจะถึงตีหนึ่งโดยไม่ได้พูดอะไรกันสักคำ

"อือ"

หลังจากซัดไปหลายแก้วจัสมินก็เริ่มมีอาการผิวเนื้อร้อนผ่าวราวกับมีเปลวไฟลุกโชนอยู่ภายใน ริมฝีปากแห้งผากจนต้องใช้ปลายลิ้นแตะมันเบา ๆ ลมหายใจร้อนจัดที่เป่ารดออกมาพร้อมเสียงครางต่ำที่เธอไม่อาจกลั้นไว้ได้

"ร้อน..."

มือเรียวกวาดขึ้นมาแตะต้นคอร้อนจัดก่อนเลื่อนลงมายังเนินอกที่ลุกเป็นไฟชวนให้ปลดกระดุมเสื้อออกให้หมดเพื่อให้ลมเย็น ๆ ปะทะผิว แต่สติเพียงเล็กน้อยที่เหลืออยู่ทำให้เธอยังห้ามตัวเองไว้ได้

ตอนนี้เครื่องดื่มสูตรพิเศษจากทางร้านกำลังแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความเมาไม่ได้หนักหน่วงถึงขั้นควบคุมตัวเองไม่ได้ แต่มันกลับปลุกเร้าความรู้สึกที่เธอไม่คุ้นเคยจนอยากจะหาทางระบายออก ใบหน้าสวยหันไปมองชายหนุ่มข้าง ๆ ที่ดื่มแก้วฟ้าไปไม่น้อยกว่าเธอและพบว่าเขาน่าจะมีอาการ "ร้อน" เช่นกัน เพราะสังเกตได้จากใบหน้าที่เริ่มแดงก่ำและกระดุมเสื้อด้านบนที่ถูกปลดออก

"..."

ในตอนที่จัสมินหันไปมองชายหนุ่มหน้าตาดี เขาก็หันมาสบตากับเธอพอดี นัยน์ตาสีนิลของเขาดูมึนเมาไม่แพ้กัน เปลือกตาหนักอึ้งคล้ายคนกำลังสะกดอารมณ์บางอย่างไว้ สายตาคู่สวยนั้น…เร่าร้อนจนแทบเผาเธอให้ละลาย

ทั้งคู่นั่งจ้องตากันเงียบ ๆ แต่บรรยากาศระหว่างพวกเขากลับเต็มไปด้วยแรงดึงดูดแสนประหลาด

เขาหล่อ หล่อมากจริง ๆ 

จัสมินกัดริมฝีปากแน่น กลืนน้ำลายลงคอแห้งผาก ก่อนจะตัดสินใจทำอะไรบางอย่างเพื่อระบายความรู้สึกบ้าคลั่งที่กำลังเผาผลาญเธออยู่

หญิงสาวขยับเข้าไปใกล้ชายหนุ่มมากขึ้น แล้วเอียงศีรษะมองเขา แววตาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป

"นี่คุณ…"

เธอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ก่อนจะเอ่ยคำที่ทำให้ไฟในร่างลุกโชนมากกว่าเดิม

"ขึ้นห้องกันไหม?"