LOGIN"นี่คุณ…"
เธอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ก่อนจะเอ่ยคำที่ทำให้ไฟในร่างลุกโชนมากกว่าเดิม
"ขึ้นห้องกันไหม?"
น้ำเสียงหวานใสจากเจ้าของใบหน้าสวยจัดตามสไตล์สาวลูกครึ่งทำให้ชายหนุ่มรู้สึกแปลก ๆ นิดหน่อย แต่ก็พอเข้าใจได้ว่าเธอน่าจะเป็นสาวรับงานจากการสังเกตนัยน์ตาหวานเยิ้มที่ทอดมองเขามาตลอดหลายชั่วโมง
แม้ว่า 'จาง ฟานอี้' คุณหมอหนุ่มทายาทตระกูลจางผู้ยิ่งใหญ่จะไม่เคยใช้บริการสาวในคลับมาก่อน และวันนี้ก็ตั้งใจมาดื่มคนเดียวเงียบ ๆ เพื่อระบายความเครียดในใจ แต่อาการร้อนจนแทบจะทนไม่ไหวในจากเจ้าเครื่องดื่มบ้าในตอนนี้ทำให้เขาตอบตกลงอย่างง่ายดาย
"ผมมีเงินสดนิดเดียวนะ"
เสียงทุ้มของชายหนุ่มดังขึ้นท่ามกลางแสงไฟสลัวในบาร์ เขาหยิบธนบัตรออกมาจากกระเป๋าเงินและเขียนโน้ตสั้น ๆ บนกระดาษแล้วส่งให้เธอ
จัสมินรับธนบัตรหลายใบพร้อมทั้งกระดาษโน้ตและเก็บใส่กระเป๋าโดยไม่ได้คิดอะไร เพราะเธอไม่ได้อ่านหรือดูจำนวนเงินด้วยซ้ำ แต่เขาก็คงจะมีน้ำใจออกค่าห้องให้แหละมั้ง
"ไม่เป็นไร ฉันมีห้อง"
เธอพูดเสียงต่ำ ๆ และลุกขึ้นเดินนำไปที่ลิฟต์ โดยที่ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มปริศนาก็เดินตามมาโดยไม่มีคำถามใด ๆ คือต่างฝ่ายต่างเข้าใจกันไปคนละทิศคนละทางโดยสิ้นเชิงแต่มีเป้าหมายเดียวกันคือ...ขึ้นห้อง
ดูเหมือนว่าคืนนี้เธอจะต้องเสียครั้งแรกให้กับโฮสต์หน้าหล่อคนนี้สินะ...แต่ก็ไม่เป็นไรเธอเชื่อว่าคุณค่าของผู้หญิงไม่สามารถถูกทำลายได้เพียงเพราะการเสียพรหมจรรย์หรอก สู้เสียให้โฮสต์หล่อขั้นเทพคนนี้ไปเลยให้มันจบ ๆ แล้วไม่ต้องนึกถึงมันอีกก็น่าจะดีกว่า
อย่างน้อยก็ดีกว่าไปเสียให้ผู้ชายที่อนาคตจะกลายเป็นสัตว์ร้ายแล้วต้องมาเสียใจที่มอบครั้งแรกให้มัน
แกร็ก
หลังจากเปิดประตูเข้ามาในห้องเสร็จเขาก็ไม่พูดอะไรสักคำ มีเพียงสายตาที่มองเรือนร่างสวยงามของจัสมินราวกับจะกลืนกินเท่านั้น
ความมึนเมาผสมกับแรงดึงดูดที่แปลกประหลาดทำให้ทั้งสองขยับเข้าใกล้กันโดยไม่ต้องมีคำพูดใด ๆ
"..."
ปลายนิ้วร้อนแรงของโฮสต์หนุ่มปริศนายื่นมาไล้ตามแนวกรามของเธอ สัมผัสเบาละมุนแต่ทว่าแฝงความร้อนแรงอย่างเห็นได้ชัดทำให้เธอเริ่มหายใจติดขัดแต่ก็เคลื่อนกายเข้าไปใกล้กับร่างสูงอีกระดับ
"ตัวคุณหอมดีนะ..." น้ำเสียงแหบพร่าของจัสมินเอ่ยขึ้นพลางจับมือใหญ่ที่ลูบไล้อยู่ตามกรอบหน้ามาจรดปลายจมูกลงไปสูดดมกลิ่นหอมสะอาดจากตัวเขา โดยที่เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาราวกับฟ้าประทานก็มีปฏิกิริยาตอบสนองด้วยการใช้มือใหญ่จับที่เอวของเธอและดึงเข้าไปแนบชิดกับกายแกร่ง
จัสมินเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่มที่มีเสน่ห์มาก…มากจนเธอเผลอปล่อยใจให้ไหลไปกับบรรยากาศ
"ปกติคุณจูบไหม"
เสียงทุ้มออกจากปากเขาเป็นครั้งแรก...แค่เสียงก็ชวนให้ใจละลายแล้ว
"จูบได้นะ...แล้วปกติคุณจูบไหม" เธอเอ่ยถามเสียงแผ่วในขณะที่ร่างกายก็บดเบียดลูบไล้กันเรื่อย ๆ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่เคยมีผู้ใดจรดริมฝีปากมาก่อนแต่งานนี้ก็ต้องตามน้ำให้ดูมีประสบการณ์ไป...
"จูบ แต่ไม่บ่อย"
"เหรอ ถ้าอย่างนั้น--...อื้อ" ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะพูดจบก็ถูกริมฝีปากร้อนผ่าวแตะลงมาบนกลีบปากอวบอิ่มอย่างไม่ทันตั้งตัว
จูบของเขาไม่อ่อนโยนแต่ก็ไม่ได้รุนแรงจนถึงขนาดรับไม่ได้ เพราะมันหนักแน่น ดุดัน และเร่าร้อนราวกับพายุที่พัดถาโถมเข้ามากลืนกินสติทั้งหมดให้หายไปจนหมดสิ้น
"อื้อ"
ริมฝีปากร้อนจัดบดขยี้ลงมาอย่างเร่าร้อนไม่แพ้อุณหภูมิในร่างกายของทั้งคู่ มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นประคองท้ายทอยของเธอเพื่อรั้งให้คอยรับจูบของเขาได้ลึกล้ำขึ้น...เขากดแทรกริมฝีปากและสอดปลายลิ้นเข้ามาเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นนุ่มหยุ่นที่ยังคงรู้สึกแปลกใหม่ในสัมผัสแต่ถึงกระนั้นเธอก็ไม่ได้หลบหนีแต่กลับสู้เต็มที่!
ประสบการณ์จากการดูหนังผู้ใหญ่มันต้องช่วยอะไรบ้างสิ...เธอไม่ได้ไร้เดียงสาจนถึงขนาดไม่รู้เรื่องอย่างว่าเลยหรอกนะ
ทั้งสองบดเคล้าริมฝีปากและแลกเปลี่ยนลมหายใจของกันและกันราวกับต้องการช่วงชิงให้อีกฝ่ายขาดอากาศกันไปข้าง...สัมผัสที่ร้อนแรงปลุกไฟปรารถนาให้ลุกโชนอย่างยากที่จะหาอะไรดับได้
"อ๊ะ..."
จัสมินสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อร่างกายถูกอุ้มเดินมาวางไว้บนเตียงโดยที่ริมฝีปากของเขายังคงคลอเคลียตามใบหน้าอยู่ไม่ห่าง
มือใหญ่ไม่รอช้ารีบปลดเปลื้องเดรสสีดำและปราการตัวเล็กออกจากร่างขาวทันทีเพราะตอนนี้เขากระหายใคร่อยากเต็มทนแล้ว
"..."
นัยน์ตาคมกริบสีนิลจ้องมองความสรรพางค์กายที่ขาวเนียนผุดผ่องไปทั่วทั้งร่าง แม้ว่ามองภายนอกเธอจะดูเหมือนตัวบาง ๆ น้ำหนักไม่เกินสี่สิบห้า แต่พอแก้ผ้าออกมาให้เห็นสัดส่วนอลังการที่ถูกซ่อนไว้ก็ทำให้เขาตกอยู่ในภวังค์ของความอ้อนแอ้นสะโอดสะอง
ร่างกายขาวเนียนละเอียดที่มีขนาดทรวงอกอวบใหญ่เกินตัวถูกประดับด้วยยอดเม็ดทับทิมสีชมพูสดตัดกับสีผิวโทนขาวจัดของเธอได้อย่างสวยงาม
"ฉันร้อนรีบ ๆ ทำได้แล้ว..." เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นพร้อมนอนบิดส่ายไปมาบนเตียงอย่างยั่วยวนเมื่อเห็นเขาเอาแต่มองแต่ยังไม่ทำอะไรสักที เธออยากให้เขาช่วยปลดปล่อยเธอออกจากความทรมานนี้ได้แล้ว
"เฮียขอโทษนะที่วันนั้นพูดไปว่าสงสารเธอ""ไม่เป็นไรค่ะ เพราะนึกย้อนมาก็เข้าใจว่าสถานการณ์ตอนนั้นมันยากจริง ๆ "จัสมินเอ่ยตามความจริง...หลังจากวันที่เกิดเหตุการณ์นั้นเธอก็คิดทบทวนทุก ๆ เรื่องในช่วงที่ห่างกันเธอเข้าใจในความยากลำบากของการเป็นผู้นำโรงพยาบาล ดังนั้นเธอจึงเข้าใจฟานอี้ทุกอย่างและไม่โกรธอะไรเลย"แต่เฮียจัดการให้หมดแล้วจัสมินกลับไปทำงานด้วยกันเถอะนะ พยาบาลกับหมอหมิงคิดถึงแย่แล้ว" ชายหนุ่มแซวคนรักด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย ตอนแรกเขาก็หึงเธอกับหมอหมิงมาก ๆ แต่พอได้รับรู้ความเป็นจริงเขาก็ไม่หึงอะไรแล้ว เพราะหมอหมิงเป็น LGBTQ ที่อ่อนโยนและชอบเล่นกับหมอท่านอื่นบ่อย ๆ เหมือนกัน"รวมถึงหมอฟานก็คิดถึงหมอจัสมินมาก ๆ พอไม่มีคนให้เถียงด้วยแล้วมันเหงา"เสียงใสหัวเราะออกมาเพราะเธอก็เป็นแพทย์มาหลายปีแต่ไม่เคยเถียงเรื่องการรักษากับใครมากเท่าเขาเลย แต่ก็ต้องขอบคุณการเถียงกันในทุกวันที่ทำให้เธอกับเขาได้มีวันนี้"ค่ะ จัสจะกลับไปทำงานให้ดีที่สุดแล้วปกป้องเฮียเองรวมทั้งปกป้องพยาบาลและแพทย์หญิงคนอื่นด้วย!""แต่ตอนนี้จัสต้องปกป้องตัวเองก่อนนะ""ทำไมเหรอคะ ว๊าย!"ระหว่างที่คนตัวเล็กกำลังมึนงงมือใหญ่ก็ฉวยโอ
เธอเรียกเขาเสียงกระเส่าพลางหันหน้าไปสบกับสายตาราวกับจะกลืนกินของเขา"น่ารังแก น่ารังแกที่สุด วันนี้เฮียจะรังแกจัสมินจนเดินไม่ได้เลย!"ฟานอี้กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าไปด้วยแรงกามารมณ์เขายังคงฟอนเฟ้นก้อนเนื้อเนียนนุ่มน่าฟัดอยู่นานอีกหลายนาทีและจึงไล้เลียลิ้นร้ายลงมาจนถึงเนินเนื้ออวบอูมแสนเกลี้ยงเกลา"รู้ไหมว่าเฮียฝันว่าอะไร""มะ ไม่รู้ค่ะ""ฝันว่าได้ทำแบบนี้ไง"ว่าจบเขาก็สอดปลายลิ้นเข้าไปในช่องทางรักที่มีหยาดน้ำหวานไหลเคลือบและใช้ปลายนิ้วโป้งบดขยี้ลงไปที่ปุ่มกระสานอย่างรุนแรง"อ๊ะ เฮีย อย่านะคะ!"มือน้อยพยายามผลักศีรษะแกร่งออกเพราะการจู่โจมแบบนี้มันเสียวเกินไปเสียวจนเธอแทบขาดใจ...แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่หยุดรังแกอย่างที่เคยพูดไว้จริง ๆ เพราะลิ้นร้ายละเลงไปที่กลีบผการะรัวเร็วพร้อมทั้งสะกิดเขี่ยกดย้ำ ๆ ตรงจุดเสียวราวกับต้องการทรมานเธอให้ตายคาเตียง"อ๊า อื้อ เฮีย"ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอร้องครางออกมาพร้อมทั้งส่ายวนสะโพกจนลอยขึ้นจากโซฟา...มือใหญ่คอยบังคับจับกดให้เธอหนีจากการมอบความหฤหรรษ์นี้ไม่ได้เขากลั่นแกล้งเธออยู่นานพร้อมทั้งสอดนิ้วเข้าออกรัว ๆ จนหญิงสาวเสร็จสมตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มบทบรรเลงเพลงร
"และคุณคงต้องรับผิดชอบผมจนลงจากเตียงไม่ได้เลย""หืม นี่ขู่ฉันเหรอ ว๊าย!"ในขณะที่จัสมินทำใจกล้าไปท้าทายเขาเล่น ๆ แต่ดูเหมือนว่าคนตัวสูงจะ 'เอาจริง' เพราะพอลิฟต์เปิดปุ๊บเขาก็ช้อนตัวเธอขึ้นมาในอ้อมกอดและเดินตรงไปยังประตูห้องของเธออย่างรวดเร็ว"รหัสใหม่..."ติ๊ด!ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะบอกรหัสใหม่ของประตูแต่เธอก็ไม่รู้ว่าเขาทำได้ยังไงเพราะเขาประคองเธอไว้มือเดียวและใช้มือข้างที่ว่างไปกดรหัสเข้าห้องอย่างเชี่ยวชาญ..."รู้รหัสได้ยังไงคะ""ไม่วันเกิดพ่อก็วันเกิดแม่คุณนั่นแหละ""..."เขากล่าวตามจริงเพราะในตอนที่ไปสุสานเขาได้เห็นวันเกิดและวันเสียชีวิตของทั้งบิดาและมารดาของจัสมินเขาเลยจดจำใส่สมองมาไว้ตลอด"แบบนี้ฉันก็ไม่ปลอดภัยน่ะสิ ถ้าเมื่อคืนฉันไม่ไปง้อคุณ...คุณอาจจะบุกเข้ามาในห้องแล้วตีหัวฉันแบบในข่าวก็ได้นะ""ผมจะไปตีหัวคุณได้ยังไงแค่นี้ก็รักจนอยากกินคุณทั้งวันทั้งคืนอยู่แล้ว...""เข้าเวรมาทั้งคืนยังมีแรงอยู่หรือไง""ไม่ต้องห่วงผมมีแรงรังแกคุณได้ทั้งวัน"เขาก้มหน้าลงข้างหูเธอและกระซิบเสียงพร่าที่ร้อนฉ่าเหมือนเปลวไฟชะล้างความเย็นยามเช้าและใช้เท้าปิดประตูพร้อมวางร่างของเธอลงตรงโซฟาและจัดการถอดรอ
เหตุการณ์ในห้องประชุมวันนั้นภายหลังจัสมินกล่าวลาออกและเดินไปจากห้องประชุมบรรยากาศเงียบลงเล็กน้อยแต่เพียงชั่วครู่ เสียงซุบซิบก็ระเบิดขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่แม้ว่าเธอจะขอลาออกด้วยตนเอง แต่ก็ยังหนีไม่พ้นอคติของแพทย์บางคน"ถึงเธอจะขอลาออกแล้วแต่ผมยังยืนยันว่าเธอจะต้องรับผิดชอบกับเรื่องนี้" หมอเหลียงยังคงไม่ยอมแพ้ในการทำลายจัสมินเพราะสำหรับเขาการปกป้องโรงพยาบาลที่เปรียบเสมือนบ่อเงินบ่อทองนั้นสำคัญที่สุด"ที่หมอจัสมินกล่าวว่ามีพยานและหลักฐานจากกล้องวงจรปิดในโถงทางเดินที่สามารถเช็กสีหน้าในเหตุการณ์นั้นได้ ผมคิดว่ามันจะเป็นประโยชน์ต่อรูปคดี"น้ำเสียงเรียบนิ่งดุจผืนน้ำกล่าวแม้จะเยือกเย็นแต่ก็คมกริบทางอารมณ์อย่างชัดเจน"หมอฟานจะฟ้องกลับคนไข้ VIP ที่บริจาคให้มูลนิธิของโรงพยาบาลปีละหลายสิบล้านอย่างนั้นเหรอ!""เขาไม่ใช่คนไข้ของเราตั้งแต่วันที่เขาลวนลามบุคลากรของโรงพยาบาลแล้ว""นี่คุณกำลังใช้เรื่องส่วนตัวมารวมกับการสอบสวนทางวินัยนะ! ท่านจางพูดอะไรหน่อยสิครับ"หมอเหลียงหันไปทางหัวโต๊ะที่มีจาง หลี่หมิง ผู้เป็นบิดาของฟานอี้และเจ้าของโรงพยาบาลนี้ แม้เขาจะเป็นคนพูดน้อยมาก ๆ แต่ก็อ่านสถานการณ์ได้อย่างเฉี
นอกจากจะไม่ได้รับคำตอบแล้วเขายังเดินกลับเข้าไปยังอีกห้องหนึ่งโดยไม่พูดอะไรกับเธอสักคำประตูห้องพักแพทย์ที่ถูกปิดลงทำให้จัสมินยืนตัวสั่นและน้ำตาร่วงเงียบ ๆ ราวกับหัวใจแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ตรงนั้น'ฉันมาช้าไปสินะ'หญิงสาวหลับตาลงและยืนนิ่งอยู่หน้าห้องพักแพทย์โดยปล่อยให้น้ำตาหลั่งรินเงียบ ๆ แม้ว่าบริเวณนี้จะยังมีพยาบาลและเจ้าหน้าที่คนอื่นอยู่แต่เธอก็ไม่อาจห้ามน้ำตาไม่ให้ไหลได้เลย"ฮึก..."'ทำไมฉันไม่บอกรักคุณให้มันเร็วกว่านี้นะ'ความคิดในใจล่องลอยเข้ามาย้ำ ๆ ราวกับจะตอกย้ำว่าเธอทำผิดที่ผลักไสเขาไปเองจะมาร้องไห้ตอนนี้มันคงไม่ช่วยอะไรอีกแล้วเพราะเธอได้ทำสิ่งที่โง่ที่สุดลงไปมือน้อยกำรองเท้าส้นสูงที่ถอดระหว่างวิ่งมาแน่นเธอเดินหันหลังออกมาจากบริเวณห้องพักแพทย์ช้า ๆ และพยายามบอกตัวเองว่าอย่างน้อยเธอก็ได้พูดความรู้สึกกับเขาแล้วถึงจะเสียดายและเสียใจแต่เธอก็จะไม่บังคับให้เขาต้องมารักเธอตอบเพราะแค่ได้เห็นหน้าเขา...ก็เพียงพอแล้วในระหว่างที่เธอกำลังพาร่างกายที่หนักอึ้งไปด้วยความเจ็บปวดออกจากบริเวณนั้นเสียงที่อยากได้ยินมาตลอดก็ดังขึ้น..."มาบอกรักแล้วจะทิ้งผมหรือไง"จัสมินหันขวับทันทีดวงตาของเธอยังแด
"ไหน ๆ ทั้งโลกก็ต้องตายกันหมดแล้วยังไงก็ต้องจากกันในสักวันอย่างนั้นทำไมเราไม่ใช้เวลาที่เหลือให้มีความสุขที่สุดล่ะ""...""คนเราชอบกลัวความเสียใจในตอนจบจนลืมว่าความสุขมันอยู่ระหว่างทางต่างหาก" เอวาลินเสริมทัพเมื่อเห็นแสงที่นัยน์ตาสีเฮเซลของเพื่อนสาวที่กลับมาอีกครั้ง"ผู้ชายที่เธอเป็นโลกทั้งใบของเขา...แต่เธอกลับจะเอาเรื่องในอดีตมาขังเธอไว้อย่างนั้นเหรอ""อากงอาจจะทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวซวยและไร้ค่าแต่เขาไม่มีสิทธิ์กำหนดว่าเธอไม่คู่ควรที่จะมีความสุข"คำพูดของโซอี้ช่วยปลดล็อกโซ่ตรวนที่รัดแน่นในหัวใจของจัสมินออกจนเบาสบายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนจริงสินะ...เธอผ่านการสูญเสียคนรักมาตั้งสามคนแล้วแต่เธอก็ยังคงหายใจอยู่แล้วทำไมเธอต้องใช้ชีวิตกับความกลัวบ้า ๆ ที่อากงแช่งเธอไปทั้งชีวิตด้วยล่ะ?ทำไมเธอต้องปล่อยให้คำพูดจากคนที่ไม่คิดจะเห็นเธอเป็นคนในครอบครัวล่ามโซ่เธอไว้ด้วย...ตอนแรกเธอคิดว่าการใช้ชีวิตคนเดียวกับความเศร้าใจมันคือการไว้ทุกข์ให้คนที่จากไปแต่เธอกำลังลืมไปว่าเธอก็เป็นแค่ลูกสาว หลานสาว และคนรักของใครคนหนึ่งเท่านั้นเธอมีก้อนเนื้อที่เรียกว่าหัวใจ...เธอเองก็สมควรได้รับความสุข เธอเองก็
ฟานอี้ที่เพิ่งกล่าวแนะนำตัวในฐานะผู้อำนวยการคนใหม่ของโรงพยาบาล Z international เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะก้าวลงจากเวทีด้วยท่าทางสง่างามท่ามกลางเสียงปรบมือตอนนี้เหล่าบุคลากรทางการแพทย์ต่างประจำที่มุมต่าง ๆ เพื่อดื่มฉลองในงานเลี้ยง ร่างสูงโปร่งของผอ.หนุ่มเดินผ่านฝูงชนเพื่อตามหาหญิงสาวเจ้าของนัยน์
“นี่เขาหาว่าฉันเป็นสาวรับงานเหรอ!?”เสียงของเธอดังขึ้นมาเล็กน้อยด้วยความหัวเสียมือเรียวกำกระดาษแผ่นนั้นแน่นพร้อมความร้อนพุ่งปรี๊ดขึ้นสู่ศีรษะใบหน้างามแดงจัดไม่ใช่เพราะเขินอายแต่เป็นเพราะความโกรธสุดขีด!ไอ้หน้าหล่อนี่มีตาหามีแววไม่เสียแล้ว! เธอเป็นถึงแพทย์หญิงอัจฉริยะในตำนานนะแล้วเธอก็เป็นลูกสาวของแ
แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านม่านโปร่งทาบลงบนผิวกายขาวเนียนของหญิงสาวที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา"...อือ"จัสมินค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาสีเฮเซลปรับโฟกัสจากความพร่ามัวเป็นภาพชัดเจน ความรู้สึกแรกหลังจากตื่นนอนคืออาการปวดเมื่อยทั่วร่างกาย เธอพยายามขยับตัวแต่กลับต้องเม้มปากแน่นเมื่อความเจ็บจี๊ดแล่นปลาบขึ้นต
"..."ร่างสูงไม่ตอบอะไรแต่โน้มกายลงมาฝังริมฝีปากซุกไซ้ที่ซอกคอหอมกรุ่นและเลื่อนลงมาตามร่างนวลจนถึงเนินภูเขาทั้งสองลูกเขาประกบปากลงไปดูดดุนปลายถันสีสดพลางใช้มือใหญ่อีกข้างบีบขยำกับทรวงอกนุ่มเด้งอย่างเมามันจนเรียกเสียงครางจากคนใต้ร่างได้เป็นจังหวะ"อื้อ..."ฝ่ามือเรียวกดไปที่ศีรษะเพื่อให้เขาบดเบียดส







