Novels by แสนดาริกา

"เดี๋ยวเฮียใส่ให้" มือใหญ่หยิบมงกุฎดอกไม้ที่อาจจะดูไม่สวยงามตามต้นฉบับมากนัก แต่มันก็สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้แล้ว"นี่ทำเองหมดเลยเหรอคะ""ช่วยกันทำครับ ต้องยกความดีความชอบให้ทุกคนด้วยเลย" เขาเอ่ยยิ้ม ๆ พร้อมทั้งยลโฉมยัยน้องของเขาที่มีมงกุฎดอกลิลลี่สวมอยู่ภูมิใจที่สุดเลย...ต่อไปนี้ต้องหัดร้

ทางด้านของเอวาลิน"มันจะเย็นอยู่แล้วนะ ฉันซื้อของจนไม่รู้จะซื้ออะไรแล้วเนี่ย" เสียงหวานบ่นใส่เพื่อนสาวยอดนักชอป เพราะเธอถูกลากมาเดินห้างตั้งแต่สิบโมงจนตอนนี้จะห้าโมงเย็นอยู่แล้ว"อ๊ะ จะห้าโมงแล้วนี่ แวะ Dior ก่อนที่สุดท้ายแล้วค่อยกลับ" โซอี้ทำเป็นดันหลังเอวาลินให้เดินเข้าไปในร้านแบรนด์เนมร้านสุดท้าย

"อ่า"ไท่หมิงคิดตามคำพูดของจัสมินและก็ยิ้มบาง ๆ ออกมา เพราะเขาก็เคยเป็นคนที่หวงอิสระมาทั้งชีวิตไม่ต่างจากเธอเลย แต่วันนี้เขาไม่อยากมีอิสระแล้ว เขาแค่อยากทำให้ยัยน้องเป็นของเขาจริง ๆ โดยที่ไม่ต้องป่าวประกาศแต่โลกก็รู้มันถึงเวลาแล้วจริง ๆ"เขารักกันก็ต้องตกลงสิอย่าไปคิดแทนคนอื่นเลย" ฟานอี้พูดขึ้นมากล

"รักเฮียไหม เอวายังไม่บอกรักเฮียเลย" เขาเอ่ยถามพร้อมพร้อมชันตัวขึ้นมามองสบตากับใบหน้าแดงก่ำแสนน่ารักน่าใคร่ มือใหญ่เกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าจากสงครามทางความรักเมื่อครู่ให้พ้นจากดวงหน้าหวาน ก่อนจะใช้สายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนประสานกับนัยน์ตากลมโตของเธอ"ไม่รัก" เอวาลินตอบกลับคนโตกว่าด้วยแ

"เพราะเรารักกันมากจนข้ามขั้นมาเป็นผัวเมียกันแล้วไงครับ""เอวาจะเชื่อคำว่ารักของเฮียได้ไหม เฮียอาจจะหวงของเฉย ๆ ก็ได้""เธอเป็นรักครั้งแรกในชีวิตตลอดสามสิบเจ็ดปีของเฮียนะ เฮียไม่เคยแม้แต่จะคิดรักใครนอกจากเธอและเฮียก็รู้ว่าเธอก็รักเฮียเหมือนกัน"คนตัวเล็กเลือกจะไม่ตอบความรู้สึกของตัวเองแต่เห็นไปสบตากั

"อ๊ะ! เฮียคะ"ไม่รอให้เงียบนาน เพราะไท่หมิงจัดการกระแทกแรง ๆ ใส่อีกหลายทีจนหญิงสาวจวนจะเสร็จสมกับความรู้สึกแปลกใหม่ที่คนพี่มอบให้"อ๊ะ อ๊า"เสียงหวานร้องครางจนสุดเสียงเมื่อเจ้าของร่างกายแกร่งเพิ่มจังหวะการกระแทกเข้าออกไม่ยั้งจนเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังพึ่บพั่บไปทั่วห้องแต่งตัว"อ่า ว่ายังไง เห็นอะไรคร

"อ๊ะ..."ฟานอี้ดูดดุนคลุกเคล้าอยู่กับเต้าตูมนานหลายนาทีจนเมื่อฝากรอบจูบไปทั่วก้อนเนื้อเนียนจนเกิดรอยจ้ำ ๆ จนพอใจเขาจึงลากไล้ริมฝีปากผ่านหน้าท้องแบนราบลงไปเรื่อย ๆ และหยุดอยู่ที่หน้ากลีบผกาอันงดงามที่เขาเคยเห็นแบบไม่ชัดมาแล้วครั้งหนึ่ง"..."ในตอนนั้นห้องมันไม่สว่างเท่าไหร่นักเลยไม่สามารถยลโฉมความงดงามของเธอได้ชัดเจนเท่าตอนนี้...และเมื่อเขาได้จ้องมองอย่างตั้งใจเขาก็แทบจะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเพราะความตะลึงงันกับกลีบดอกไม้แดงซ่านราวกับสวรรค์บรรจงสร้างที่มีหยาดน้ำเปียกฉ่ำคล้ายแอ่งน้ำทิพย์อันโอชะ"อื้อ คุณคะ-""ไม่ต้องอาย ผมเคยทำมาหมดแล้ว"เขาเอ่ยยิ้ม ๆ พร้อมทั้งจับมือน้อยไปวางไว้ข้างกายก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปจุมพิตที่ขาอ่อนด้านในซ้ำ ๆ และมุดหน้าลงไปโลมเลียกับกลีบเนื้อสวยเรียวลิ้นร้อนตวัดชิมรสชาติของอีกฝ่ายราวกับเจอไอศกรีมรสหวานฉ่ำ...ความเปียกแฉะจากน้ำรักของเธอถูกผสมปนเปกับน้ำลายของเขาจนแยกไม่ออกว่าของเหลวชนิดนี้คืออะไรตอนนี้สมองของเขารับรู้เพียงแค่ว่ามันหวาน หวานมาก หวานจนอาจเกิดอาการเสพติดได้"อ๊า คุณ..."น้ำเสียงกระเส่าร้องครางพร้อมทั้งบิดกายไปมาด้วยความเสียวซ่านขั้นสุด...ริมฝีปา

"ชุดใคร"สายตาคมกริบดูไม่เป็นมิตรนักเมื่อถามคำถามนี้ออกมา...เพราะเขาจินตนาการไปมากมายทั้งว่าชุดนี้อาจจะเป็นของพี่ชายเธอหรือที่ร้ายแรงที่สุดคือเธอเอาเสื้อผ้าแฟนเก่ามาให้เขาใส่"อ๋อ ของพ่อฉันเองท่านตัวสูงพอ ๆ กับคุณก็เลยเอามาให้ ไม่คิดเลยว่าจะพอดีขนาดนี้" เธอกล่าวถึงบิดาชาวยุโรปผู้ล่วงลับไปแล้วแม้ว่าพ่อของเธอจะจากไปนานหลายปีแต่กระเป๋าเดินทางของท่านจะยังอยู่ในตู้เสื้อผ้าของเธอตลอดไป"..."นัยน์ตาคมของฟานอี้มองลึกเข้าไปยังดวงตากลมโตสีเฮเซลที่เขาจำเฉดสีของมันได้ดี...สายตาของเขาในคราวนี้ดูลึกซึ้งกว่าทุกครั้งที่เคยสบตากันและร่างสูงก็ก้าวเข้ามาใกล้เธออย่างช้า ๆ จนระยะห่างค่อย ๆ ลดลงทีละนิดไม่รู้ทำไมว่าพอได้ยินคำตอบจากหญิงสาวแล้วก็รู้สึก 'โล่งใจ' แปลก ๆ ที่เสื้อผ้าพวกนี้ไม่ใช่ของผู้ชายคนอื่นอย่างที่เขาคิดไว้ เพราะถ้าเธอตอบว่าเสื้อผ้าที่เอามาให้เป็นของแฟนเก่าเขาคงยอมกลับไปใส่ชุดสครับตัวเก่ายังจะดีเสียกว่า...แต่ในเมื่อสบายใจแล้วความรู้สึกอื่นก็เข้ามาแทนที่ทันที...เขาก้าวไปใกล้เธอขึ้นเรื่อย ๆ อย่างเกินใจจะควบคุมและใช้ปลายนิ้วใหญ่เกลี่ยไปที่แก้มใสของจัสมินโดยที่นัยน์ตาทั้งสองยังคงสอดประสานก่อนที

'มานอนกอดกันแบบนี้ถ้าบางอย่างมัน 'ตื่น' ขึ้นมาจะทำยังไงเนี่ย!'หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นโดยไม่มีเหตุผลก่อนค่อย ๆ เอนตัวลงนอนราบกับโซฟาและเหมือนว่าร่างบางจะรู้ตัวเพราะเธอโน้มตัวลงนอนบนตัวเขาและใช้ทั้งแขนและขากอดก่ายไว้ไม่ยอมปล่อยจะให้ลุกตอนนี้ก็คงจะไปรบกวนการนอนหลับของหญิงสาว...เห็นทีเขาคงทำได้เพียงปล่อยให้ร่างบางกอดก่ายได้อย่างสบายใจอย่างเดียวแล้ว และถ้าตื่นมาเธอจะหาว่าเขาลวนลามและฉวยโอกาสกับเธอก็ค่อยเคลียร์กันทีหลังแล้วกันเพราะตอนนี้ฟานอี้นั้นเลือกจะวางแขนโอบเธอไว้หลวม ๆ และหลับตาลงด้วยหัวใจที่เต้นแรงภายใต้เสียงฝนสาดกระหน่ำที่ดังคลอมาเบา ๆ ราวกับ ASMR ในครั้งแรกที่ได้มีโอกาสนอนข้างกันสถานะตอนนั้นคือเขาเข้าใจว่าคงจบที่บนเตียงทั่วไปแต่การนอนกอดเธอในครั้งนี้มันเกิดจากความรู้สึกบางอย่างที่คลับคล้ายกับการคิดถึงสัมผัสของใครสักคน...ฟานอี้ปล่อยตัวเองให้จมลงห้วงนิทราโดยมีคนตัวเล็กนอนอยู่บนร่างแกร่งและอ้อมแขนของเขาก็โอบกอดเธอไว้หลวม ๆ พลางใช้ปลายนิ้วโป้งลูบไล้ตามผิวกายเบา ๆจนในที่สุดทั้งคู่ก็หลับไปในอ้อมกอดของกันและกันมีเพียงเสียงฝนด้านนอกที่ยังคงเป็นพยานในค่ำคืนที่สองหัวใจขยับเข้าหากันโดยไม่รู้

"..."คำตอบสั้น ๆ ของเธอทำให้เขาไม่กล้าถามอะไรต่อเลยเพราะมันเป็นเรื่องละเอียดอ่อนมาก ๆ และเขาไม่ควรเข้าไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเธอแม้จะรู้สึกจุกอยู่เล็กน้อยกับการที่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งถึงขั้นพูดว่าไม่มีครอบครัวมันฟังดู...เดียวดายเหลือเกิน"พ่อแม่ฉันเสียหมดแล้ว พ่อฉันเสียตั้งแต่ตอนฉันเรียนอยู่ส่วนแม่ก็เสียตามในอีกไม่กี่ปี"เรื่องราวของเธอชวนให้ความรู้สึกจุกแน่นในอกเข้ามาเขานิ่งเงียบไม่รู้ว่าตนเองจะพูดอะไรกับสถานการณ์แบบนี้ดียิ่งเห็นเธอพูดไปสูดเส้นบะหมี่ไปเขาก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอกำลังพยายามทำให้ทุกอย่างกลายเป็นปกติราวกับคนชินชาไปแล้วเขานั่งมองหญิงสาวที่ดูภายนอกเหมือนจะเข้มแข็งเหลือเกินแต่นัยน์ตากลับมีบางอย่างที่เศร้าจนจับใจและเอ่ยคำขอโทษที่เสียมารยาทไปถามถึงครอบครัวเธอ"ผมขอโทษที่...""ไม่เป็นไรค่ะ มันนานมากแล้ว"เธอส่งยิ้มบาง ๆ ให้เขาก่อนก้มลงโซ้ยบะหมี่กึ่งต่อซึ่งเขาเองก็ลงมือกินบะหมี่จนเกลี้ยงชามเป็นเพื่อนพลางคิดว่าชีวิตของเธอนั้นดูน่าเศร้ากว่าที่คิดไว้มาก...ผู้หญิงคนหนึ่งที่พ่อและแม่เสียตั้งแต่อายุยังน้อยนั้นต้องใช้ชีวิตอย่างเจ็บปวดแค่ไหนกันแถมเธอบอกว่าไม่มีครอบครัวด้วยมันชวนให

แม้ว่าจะมีคำถามมากมายภายในใจแต่เธอก็เลือกจะไม่พูดอะไรออกไปและเดินมาขึ้นรถซูเปอร์คาร์ของเขาเงียบ ๆ รถยนต์หรูสีดำที่แล่นด้วยความเร็วไม่มากเพื่อระมัดระวังถนนลื่นเนื่องจากฝนตกหนักไปตามทางเรื่อย ๆ โดยจัสมินนั่งกอดกระเป๋าไว้แน่นพลางมองไฟริมทางที่วิ่งผ่านหน้าต่างอย่างไร้จุดหมายเธอไม่รู้จะพูดอะไรออกไปก่อนดีเพราะทุกประโยคในหัวล้วนแปลกเกินไปสำหรับพวกเขาสองคนที่เคยมีแต่เสียงเถียงกันเป็นกิจวัตรแต่ตอนนี้กลับนั่งอยู่ในรถด้วยกันเงียบ ๆ เพราะ 'ความเป็นห่วง' ของผู้อำนวยการที่ถึงกับออกคำสั่งให้เธอทำตามแต่โดยดีและด้วยความที่ช่วงนี้เป็นฤดูฝนวันนี้จึงมีพายุโหมกระหน่ำหนักกว่าวันปกติกว่าจะฝ่าถนนลื่น ๆ มาถึงที่พักได้ก็ใช้เวลาไปครู่ใหญ่"ขอบคุณค่ะ"พอรถแล่นมาฝ่าเม็ดฝนกระหน่ำมาถึงคอนโดโดยสวัสดิภาพหญิงสาวก็กล่าวขอบคุณและเปิดประตูลงจากรถทันทีแต่...ฟานอี้กลับดับเครื่องยนต์และเดินตามเธอเข้ามาซึ่งสร้างความฉงนกับหญิงสาวเป็นอย่างมาก"นี่จะส่งฉันถึงหน้าห้องอีกแล้วเหรอ"เขายักไหล่ไม่ตอบอะไรกลับมาและเดินเข้าไปในลิฟต์พร้อมทั้งใช้คีย์การ์ดสีขาวที่เธอให้เขาเมื่อวานแตะเพื่อขึ้นไปยังชั้นของเธอราวกับคุ้นชินสถานที่มาก ๆ งง

จัสมินออกมาทำงานตั้งแต่เช้าเพราะเมื่อคืนนอนไม่ค่อยจะหลับจากเหตุการณ์มากมายที่เกิดขึ้นเมื่อวาน...เรื่องหมอเหว่ยมาคุกคามถึงที่ทำงานน่ะไม่เท่าไหร่ เรื่องโดนเอามือไปแนบแก้มของฟานอี้นั่นก็ยังรับมือได้แต่จูบสุดลึกล้ำที่หน้าประตูห้องเมื่อคืนนั้นมีผลต่อใจเธอเต็ม ๆ โดยวันนี้เขาก็ลงมาตรวจช่วงเช้าเหมือนเดิม แต่เธอพยายามไม่สบตาและเขาก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องเมื่อวานราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเขายังคงคอนเซ็ปต์หล่อหน้านิ่งเหมือนเดิมเพียงแต่หัวใจของจัสมินนั้นเต้นระส่ำระส่ายแปลกไปกว่าทุกวันถึงจะไม่ชอบขี้หน้ากันสักเท่าไหร่แต่ก็ต้องกล่าวจากใจจริงว่าเขาเป็นคนดีมีคุณธรรมมาก ๆ สังเกตได้จากการเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนอันดับหนึ่งของประเทศที่มีงานเอกสารและอื่น ๆ มากมายแต่เขาก็ยังเลือกที่จะลงมาตรวจคนไข้ช่วงเช้าแทบทุกวันหากวันไหนติดภารกิจจริง ๆ ถึงจะไม่มาแต่ความสม่ำเสมอของเขานั้นเป็นที่เลื่องลือของโรงพยาบาลว่าผอ. ฟานอี้มีจิตวิญญาณแห่งความเป็นแพทย์สูงกว่าหมออาวุโสบางคนเสียอีกเพราะขนาดว่ารับตำแหน่งเป็นผอ. อย่างเต็มตัวที่มีงานหลักเป็นการบริหารแต่ก็ยังคงไม่ละทิ้งคนไข้ไม่ว่าจะคนไข้ทั่วไปหรือคนไข้ VIP ฟานอี้ก็ดูแลทุก

"คุณพ่อลองอุ้มเลยค่ะ" เมื่อผ่านขั้นตอนการคลอดลูกจนมาพักอยู่ในห้อง VVIP แล้ว พยาบาลก็นำลูกน้อยของเขาและเธอมาให้คุณพ่อมาเฟียลองอุ้มแม้จะมือสั่นน้ำตาซึมไปบ้าง แต่ท่าทางของเขานั้นแสนจะแข็งแรงและดูมืออาชีพสมกับไปเข้าคอร์สติวการเลี้ยงลูกมาอย่างเข้มข้นตลอดหลายเดือนจริง ๆ ตอนนี้ทุกคนต่างอมยิ้มให้กับภาพที่ไม่มีใครคิดว่าจะได้เห็น...บุคคลที่เคยเอาแต่ใจและฝีปากเจ็บ ๆ จนทุกคนร้องไห้เพราะเขามามากกำลังอยู่ในโหมดคุณพ่อที่เห่อลูกเห่อเมียที่หนึ่งเขาอุ้มลูกน้อยอ้วนกลมโยกไปมาเบา ๆ อย่างเอ็นดู และจึงวางเหมยอิงไว้ที่เตียงเด็กแรกเกิดข้าง ๆ ภรรยา"น่ารักจังเลยหลานอาม่า โตมาสวยเหมือนหม่าม้าหนูแน่ ๆ " เกศมณีเดินเข้าไปมองใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มของหลานสาวด้วยความรักตอนนี้ครอบครัวจางอยู่กันพร้อมหน้าเพื่อตอนรับหลานสาวคนแรกของตระกูล...พวกเขาทั้งเอ็นดูและหมั่นแวะเวียนมาพูดคุยกับเจ้าตัวน้อยที่นอนหลับพริ้มอย่างรักใคร่ นั่นทำให้พิมดาวตื้นตันใจเป็นอย่างมากที่ทุกคนรักและเอ็นดูลูกสาวของเธอแม้เธอจะเติบโตมาด้วยการเป็นลูกสาวที่พ่อไม่ค่อยจะรักสักเท่าไหร่ แต่เธอก็มั่นใจได้ว่าเหมยอิงจะไม่ได้รับประสบการณ์แบบเธอแน่นอน เพราะดวงใจ

"เรากำลังจะมีลูกด้วยกัน!""..." หญิงสาวหยิบที่ตรวจครรภ์มาจากสามี ขีดทั้งสองนั้นชัดเจนจนมือไม้ของเธอสั่น แม้ว่าใจลึก ๆ จะพอรู้ว่าตัวเองน่าจะท้อง แต่เมื่อผลตรวจออกมาตอกย้ำความเป็นจริงแบบนี้ก็ทำให้พิมดาวดีใจจนน้ำตารื้นได้ ถึงจะดีใจแค่ไหนแต่หญิงสาวก็รู้สึกกลัวและไม่มั่นใจ"พิมไม่ดีใจเหรอ" อินหลงรีบเดินมาโอบภรรยาด้วยความเป็นห่วง"ดีใจค่ะ แต่ก็กลัว...""กลัวอะไรครับ""พิมไม่มั่นใจ พิมไม่รู้ว่าตัวเองจะทำได้ดีไหม" หญิงสาวพูดตรง ๆ ถึงความกังวลในอนาคต"โถที่รัก พิมต้องเป็นหม่าม้าที่ดีที่สุดในโลกอยู่แล้ว น่ารัก ใจดี ทำกับข้าวก็เก่ง มีอะไรที่ต้องกังวลครับ" ชายหนุ่มยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูภรรยาตัวน้อย เขาเข้าใจที่เธออาจมีความกลัวและกังวล เพราะว่ากันตามตรงเธอก็อายุเพียงยี่สิบต้น ๆ เอง แถมยังผ่านเรื่องราวมามากมาย และสามีก็ยังใจร้ายกับเธอมาตั้งนาน"ฮือ...พิมดีใจ" คนตัวเล็กโผเข้ากอดสามีที่เพิ่งจะดีกันได้ไม่กี่ชั่วโมงด้วยความรักใคร่ ไม่อาจปฏิเสธเลยว่าทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้เขา เธอมักจะรู้สึกปลอดภัยราวกับถูกโอบกอดด้วยภูเขาแสนอบอุ่นอยู่เสมอ"ฮ่า ๆ โอ๋ ๆ ไม่เป็นไรนะครับ" อินหลงหัวเราะกับท่าทีเหมือนเด็กน้อยข

แสงพระจันทร์ยามค่ำคืนสาดส่องเข้ามาในห้องนอนที่เพิ่งเป็นสถานที่เปิดศึกรักไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อนทำให้หญิงสาวตื่นขึ้นมา ภาพแรกที่เธอมองเห็นคือใบหน้าหล่อราวกับรูปปั้นสลักที่กำลังหลับตาพริ้มอย่างมีความสุขหลังจากจบบทรักแสนเร่าร้อนบนเตียง เขาก็อุ้มเธอเข้าไปอาบน้ำและสูบพลังเธอไปอีกหลายครั้งจนหญิงสาวต้องบอกให้เขาพอก่อน เพราะเธอเขาสั่นจนแทบยืนไม่ไหวแล้ว แม้คนตัวสูงจะแอบบ่นอุบอิบเพราะยังกินไม่หนำใจ แต่ก็ยอมใส่อาบน้ำใส่ชุดและมานอนให้เรียบร้อยตามคำสั่งภรรยาหญิงสาวกวาดสายตาไปมองนาฬิกาและพบว่าตอนนี้เวลาที่เธอสะดุ้งตื่นมานั้นประมาณตีสองเอง อีกนานกว่าจะเช้า หญิงสาวเลยพยายามหลับตาเพื่อจะนอนอยู่ในอ้อมกอดของสามีต่อแต่อาการปั่นป่วนก็เข้าเล่นงานเธอเวียนหัวมาก รู้สึกคลื่นไส้หนักจนต้องรีบวิ่งเข้าห้องน้ำและนั่นทำให้สามีของเธอตื่นขึ้นมาทันที"พิม เป็นอะไรครับ!""อ้วก..." พิมดาวอาเจียนออกมาเต็มอ่างล้างหน้าโดยมีอินหลงเดินเข้ามาลูบหลังภรรยาที่กำลังอาเจียนอย่างหนัก น้ำตาใส ๆ เอ่อคลอเพราะความทรมานในการออกแรงอาเจียนใช้เวลาอยู่พักหนึ่งเธอก็ปลดปล่อยของเสียออกมาจนหมด พิมดาวรีบล้างปากและกำลังจะทำความสะอาดซากอ้วกของต

"อ่า...เสียว" อินหลงสูดปากร้องครางเมื่อถูกการสุขสมของภรรยาบีบรัดตัวตนของเขาจนแทบจะเสียการควบคุม ชายหนุ่มดันเรียวขาขาวให้ขึ้นไปชิดกับทรวงอกนุ่ม จนตอนนี้สะโพกของเธอลอยเด่นขึ้นเหนือเตียงนอน พาให้ร่างกายนุ่มนิ่มรองรับการตะบี้ตะบันกระแทกของเขาอย่างลึกขึ้นไปอีกมือหนากดขาภรรยาจนแนบแน่นติดไปกับเต้าตูมและตะบี้ตะบันตอกกระแทกท่อนเอ็นใส่โพรงเนื้ออุ่นอย่างหนักหน่วงเสียงเนื้อกระทบเนื้อผสานกับเสียงครางของเขาและเธอดังก้องไปทั่วทั้งห้อง เขาไม่แคร์ว่าใครจะได้ยิน เพราะการได้เอากับเมียแบบดุเดือดแบบนี้แหละที่เขาโหยหามานานแสนนาน และเขาไม่จำเป็นต้องปกปิดความเสน่หาที่มีต่อร่างกายเธออีกต่อไปแล้วต่อจากนี้และตลอดไป เขาจะแสดงออกในทุก ๆ วันว่ารักและหลงใหลในตัวเธอมากแค่ไหน อินหลงอยากให้ภรรยาภูมิใจว่ามีสามีที่รักและเทิดทูนอย่างสุดหัวใจ"อ่า...เมียจ๋า รักนะครับ""รัก รักที่สุด" ระหว่างที่กำลังโจนจ้วงเข้าใส่ร่างบางอยู่นั้น เขาก็บอกความรู้สึกที่เอ่อล้นออกมากับภรรยาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะตอนนี้เขารักเธอจนแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว..."อ๊า...พิมก็รักเฮียค่ะ" แม้จะถูกสามีบดเบียดมาไม่ได้พัก แต่คำว่ารักของเขานั้นชัดเจนในหัวใจ เ

"บ้า! ไปปิดประตูเดี๋ยวนี้เลยค่ะ" พิมดาวฟาดไปที่ไหล่แกร่งแรง ๆ อย่างเขินอาย จะให้แม่บ้านมาได้ยินตอนเธอกำลังทำอะไรต่อมิอะไรกับสามีได้ยังไง เธอก็เขินเป็นนะ"ก็ได้ครับ" เขาทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย แต่ยังคงไม่ยอมปล่อยเรือนร่างพิมดาวให้เท้าติดพื้น เขายังคงอุ้มเธอเกี่ยวเอวไว้อย่างนั้น และเวลาที่ก้าวเดินส่วนตรงนั้นก็จะเสียดสีกันอย่างน่าหวาดเสียวฟุ่บ...เมื่อปิดประตูเสร็จเรียบร้อย คนตัวสูงก็พาร่างเล็กลงมานอนบนเตียงและรีบทาบทับกายแกร่งลงมาคร่อมตัวเธอไว้ เขาประกบริมฝีปากลงมาและเริ่มจุมพิตอันดุดันอีกครั้งริมฝีปากของทั้งคู่ต่างบดขยี้กันและกัน ลิ้นร้อนแลกเปลี่ยนเป็นพัวพันเกี่ยวกระหวัดจนเสียงดังชัดเจน...เขาจูบเธอหนักแน่นราวกับต้องการกลืนกินลมหายใจที่โหยหามานานแสนนาน"อื้อ..." พิมดาวร้องครางอู้อี้ในลำคอเมื่อฝ่ามือร้อนของสามีปัดป่ายไปตามเนื้อตัวนุ่มนิ่มและจัดการปลดเปลื้องอาภรณ์ของเธอให้หมดไป อินหลงผละริมฝีปากออกและหันไปจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองจนตอนนี้ทั้งสองเปลือยเปล่าอยู่บนเตียงประจักษ์แก่สายตาของกันและกันริมฝีปากร้อนของเขาไล่จูบที่แก้มใสทั้งสองข้างและเลื่อนไล้ลงมาซุกไซ้กับซอกคอขาวเนียนที่มีกลิ่น

"เฮีย...อย่าร้องไห้ค่ะ" พิมดาวทั้งตกใจและสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่จริงใจของเขาจนน้ำตาไหลตามกัน ยิ่งเขาสะอื้นดังขึ้นเท่าไหร่ หัวใจของพิมดาวก็เหมือนจะขาดออกเป็นเสี่ยง ๆ "เฮียรักพิม..." คำบอกรักเจือเสียงหอบหายใจทำเอาหยาดธาราไหลรินออกมาเป็นสาย"เฮียจะไม่ยอมหย่ากับพิมเด็ดขาด ไม่…เฮียทำไม่ได้จริง ๆ เฮียขอร้องนะ ขอโอกาสให้ผู้ชายแย่ ๆ ที่รู้ตัวช้าได้ไหมครับ""เฮียรักพิม…เฮียขาดพิมไม่ได้ ฮึก" เขายังคงสะอื้นไห้อย่างต่อเนื่อง หยดน้ำตาของเขาหลั่งไหลออกมาจนเปรอเปื้อนบริเวณเอวเธอไปหมดเขากำลังเสียใจอยู่จริง ๆ … ไม่ใช่อาการผีออกผีเข้า แต่เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังยอมทุกอย่าง หมดสิ้นอีโก้ทุกทางตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว…และเธอยอมรับทั้งหัวใจอย่างซื่อสัตย์เลยว่า...โคตรรักเขาเลย รักจนจะบ้าตายอยู่แล้ว ไม่ใช่ว่าไม่เสียใจนะที่เลือกจะมอบใบหย่าให้สามีพิมดาวเองก็เสียใจไม่น้อยไปกว่าเขาเลย แต่เธอคิดว่ามันอาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเราสองคน...ในวันแรกที่เธอคุยกับพ่อแม่ของเขาว่าจะหย่า พวกท่านก็ช็อกพอสมควรที่เธอตัดสินใจแบบนั้นแต่ที่เธอเลือกจะหย่า นั่นก็เพราะยึดมั่นในสัญญาที่เคยเซ็นไว้กับเขา คือเรื่องจบเมื่อไหร่

และในที่สุดพิธีแต่งงานก็จบลงอย่างสมบูรณ์ สามีภรรยาป้ายแดงยืนส่งแขกอยู่ครู่หนึ่งก็พากันขึ้นไปบนห้องหอที่มีพ่อกับแม่ของทั้งสองฝ่ายรออยู่แล้วภายในห้องประกอบไปด้วย วรเวช และนุชนาท พ่อกับแม่ของวรัญชิตา และกรรชัยกับอาเมเลียแม่ของการัณย์ที่ถึงแม้จะเลิกรากับพ่อไปตั้งแต่เขายังเด็ก แต่วันนี้เป็นวันสำคัญของลู

ความหวานของคู่รักมหาเศรษฐีทำเอาทีมงานที่คอยจัดเตรียมความเรียบร้อยของงานแต่งสุดอลังการแถวนั้นอดยิ้มตามไม่ได้กลายเป็นว่าหลังจากผ่านเรื่องร้าย ๆ มาทั้งหมด วรัญชิตากับการัณย์ก็ขึ้นแท่นคู่รักสุดฮอตขวัญใจชาวเน็ตไปโดยปริยาย เพราะการแสดงออกอย่างคลั่งรักของเขาทำให้สาว ๆ หลายคนแต่งตั้งให้เขาเป็นแฟนหนุ่มในฝัน

“แต่งค่ะ” หลังจากคำตอบแสนหวานจากคนที่เขารักที่สุดออกมา การัณย์ก็ไม่รอช้ารีบสวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอทันที เขาลุกขึ้นมากอดหญิงสาวบนเตียงด้วยความรักใคร่เป็นที่สุด“พี่สัญญาว่าจะดูแลน้องไวน์กับลูกของเราให้ดีที่สุด เชื่อใจพี่นะครับ” “ค่ะ” วรัญชิตาเอ่ยออกมาทั้งน้ำตาที่เอ่อคลอไปเต็มเบ้าตา มันเป็นหย

“อ๊า อื้อ…” คนตัวเล็กครางเสียงสั่น เธอรู้สึกถึงการหวิวในท้องน้อยมากขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่การัณย์ก็ยังคงมอบความเสียวซ่านจนสมองขาวโพลนไปหมด และในที่สุดหญิงสาวก็ทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างมีความสุข“อ๊า…” เธอปลดปล่อยหยาดธาราสีใสออกมาจนมันอาบย้อมแก่นกายที่ยังคงกระแทกเข้าออกอย่างไม่ลดละจนฉ่ำวาวไปหมดการัณย

โพรงปากน้อยดูดดุนแท่งร้อนราวกับกำลังกินไอศกรีมแท่งโปรด แม้ว่าจะเป็นการจูบความเป็นชายของเขาครั้งแรก แต่เธอก็ทำทุกอย่างได้ดีเพราะสัญชาตญาณนำพา ยิ่งยามที่เธอใช้ปลายลิ้นเล็กตวัดเลียกายแกร่งและออกแรงดูดเม้มจนเกิดเสียงลามกขึ้น คนใต้ร่างยิ่งร้องครางออกมาอย่างเสียวซ่านความกระสันที่เมียตัวน้อยปรนเปรอให้ ทำเ

“อยากกอดเมีย…” “แต่พี่เพิ่งตื่นขึ้นมาเองนะคะ เมื่อกี้ยังจะตายอยู่เลย…” หญิงสาวพยายามเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอาย หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมา เพราะเธอไม่ได้อยู่ในระยะใกล้ชิดกับเขามาสองอาทิตย์แล้ว“ก็คิดถึง อยากกอด อยากจูบ รู้ไหมว่าสองอาทิตย์ที่เราห่างกันพี่ทรมานแค่ไหน ใจจะขาดอยู่แล้ว” “ไม่ไ