LOGINShare
Chapter - 06 เวรกรรมอะไร
publish date:
2026-04-24 13:44:30"คุณตามฉันมาอย่างนั้นเหรอ!"
"หา หลงตัวเองไปไหม ผมจะตามคุณมาทำไมไม่ทราบ" คิ้วหนาขมวดหากันทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น นี่เธอเอาความมั่นใจมาจากไหน...แต่ก็คงมั่นใจพอสมควรแหละ ดูจากชุดนอนสีขาวบางเบาแสนน่าหงุดหงิดที่ใส่ก็พอจะทราบได้
"แล้วทำไมคุณมาอยู่ที่นี่ล่ะ"
"ผมมากับไอ้ไท่...แฟนเพื่อนคุณไง"
"มากับพี่ชายอะเข้าใจ แต่คุณมายืนอยู่หน้าห้องฉันทำไม ทำตัวเป็นโรคจิตหรือไง"
"คิดว่าผมอยากมาเหรอ แค่ไอ้ไท่มันขอให้ตามไปที่จุดถ่ายรูปเพื่อนช่วยเอวาลิน โซอี้เพื่อนคุณเขาไปตั้งแต่แรกแล้ว มีแต่คุณที่ยืนพูดจาไร้สาระอยู่ได้" น้ำเสียงไม่สบอารมณ์ของคนตัวสูงทำให้จัสมินรีบหารองเท้ามาใส่ เพราะขี้เกียจทะเลาะกับเขาตั้งแต่เช้าและที่สำคัญเขาบอกว่ามันเกี่ยวกับการช่วยเหลือเอวาลินด้วย
"จะไปทั้งชุดนี้เลยหรือไง ไม่อายฟ้าดินเอาเสียเลย"
"วุ้ย! วุ่นวายจริง!"
ปัง!
หญิงสาวปิดประตูใส่หน้าบูด ๆ ของฟานอี้เสียงดัง และเลือกชุดที่เหมาะสมมาเปลี่ยน ถึงจะยังไม่ได้อาบน้ำจริงจังแต่เธอก็ล้างหน้าแปรงฟันเรียบร้อยแล้ว
หลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จสรรพจัสมินก็หยิบหมวกปีกกว้างมาหนึ่งใบและใส่รองเท้าแตะออกไปข้างนอก แต่ก็แทบจะชนกับร่างสูงใหญ่ที่ยังคงยืนอยู่ชิดประตู
"เอ้า ยังไม่ไปอีก"
"ก็เผื่อคุณไม่รู้ทางไง"
"โอ๊ย! ทำอย่างกับฉันเป็นเด็กไปได้" เสียงหวานกล่าวอย่างอารมณ์เสีย ก่อนเดินผ่านร่างสูงตรงออกไปยังลิฟต์เพื่อลงไปจุดถ่ายรูปโดยที่เขาก็เดินตามมาราวกับวิญญาณตามติด
ใช้เวลาเดินจากโรงแรมเพียงไม่นานก็ถึงจุดถ่ายรูปที่มีโซอี้ยืนรออยู่แล้ว คนตัวเล็กจึงรีบไปยืนข้างเพื่อนและซุบซิบกันทันทีโดยที่เธอไม่ชายตามาแลแพทย์หนุ่มผู้เป็นมารชีวิตเลยแม้แต่นิด จนสักพักเจ้าของใบหน้าหล่อเข้มก็เดินเข้ามา
ตัวจริงของเขาหล่อและดูภูมิฐานมาก ๆ สมแล้วที่เป็นพี่ใหญ่แห่งตระกูลจาง ไม่เหมือนหมอบ้าหน้าเป็นตูดนั่น!
"อ่า สวัสดีครับน้อง ๆ คนนี้โซอี้เนอะ" ไท่หมิงยื่นมือมาจับทักทายอย่างสุภาพ
"คนนี้จัสมินเป็นหมออยู่โรงพยาบาลเดียวกับกู"
"แสดงว่ารู้จักกันแล้ว--"
"ไม่รู้จัก! / ไม่รู้จัก!"
ทั้งสองรีบประสานเสียงปฏิเสธทันที จัสมินหันไปจ้องเขาตาเขม็งเพราะไม่รู้ว่าจะเป็นฝ่ายแนะนำเธอทำไม ยิ่งไม่อยากให้ใครรู้ว่า 'เกือบ' เป็นคนรู้จักกันอยู่
หลังจากนั้นไท่หมิงก็บอกว่าเขาจะเซอร์ไพรส์ขอเอวาลินแต่งงานซึ่งทำให้เธอกับโซอี้ตกใจมาก ๆ แต่ก็พอจะเข้าใจได้ว่าเพื่อนของเธออยู่ในความสัมพันธ์แบบนี้มานานนับปีแล้ว
แม้จะยังมองไท่หมิงด้วยสายตาไม่เชื่อถือ แต่เธอก็ยอมช่วยแต่โดยดีเพราะถ้ามันเป็นความสุขของเพื่อนเธอทำให้ได้เสมอ แม้ว่าไท่หมิงจะมอบหน้าที่ให้เธอกับฟานอี้ไปตลาดด้วยกันก็ตาม!
"เหลือจะเชื่อ เวรกรรมอะไรของแกวะเนี่ยไอ้จัสมิน" เสียงหวานบ่นพึมพำเบา ๆ ระหว่างเดินเคียงคู่กับฟานอี้มายังลานจอดรถซึ่งเขาเองก็ได้ยินแต่ทำเป็นไม่สนใจ
อากาศร้อนอบอ้าวจนเหงื่อผุดขึ้นตามไรผมทำให้จัสมินเริ่มหงุดหงิดที่ต้องใช้ชีวิตร่วมกับฟานอี้อีกยาวนานทั้งวัน และในระหว่างที่เขากำลังจะเปิดประตูรถที่โรงแรมจัดไว้ให้พนักงานรีบเข้ามายิ้มแหย
"วันนี้ตลาดน่าจะหาที่จอดรถยากนะครับ แนะนำให้ขี่มอเตอร์ไซค์ไปดีกว่า รถติดมากด้วยครับ"
หลังจากที่พนักงานชี้ไปที่มอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่ฟานอี้ก็ชะงักกึก สีหน้าเรียบนิ่งกลายเป็นขาวซีดราวกับเพิ่งทราบผลเอกซเรย์ปอด
"นี่กุญแจกับหมวกครับ ขี่เลี้ยวขวาตรงไปเรื่อย ๆ ก็จะเห็นป้ายตลาดใหญ่โตเลยครับ" พนักงานหนุ่มยื่นกุญแจมาให้ฟานอี้...เขารับมาโดยไม่พูดอะไรและเดินตรงไปที่มอเตอร์ไซค์เจ้ากรรมก่อนจะหยุดยืนและพยายามหาที่เสียบกุญแจอยู่นาน
เพราะความจริงคือเขาขี่มอเตอร์ไซค์ไม่เป็น! และเขาไม่อยากจะเสียหน้าเลยต้องทำท่าขี่เป็นไว้ก่อนถึงแม้ว่าเคยลองหัดขี่มอเตอร์ไซค์ตอนป.6 แต่นั่นมันก็นานมาแล้วและเขาลืมวิธีขี่ไปสนิท
แต่ถ้าจะให้อับอายเพราะขี่ไม่เป็นต่อหน้ายัยนี่เขายอมตายดีกว่า!
"อย่าบอกนะว่าขี่ไม่เป็น" จัสมินหรี่ตามองคุณชายแห่งตระกูลจางที่งมหาที่เสียบกุญแจเงอะ ๆ งะ ๆ
"ทำไมจะขี่ไม่เป็น"
ฟานอี้ยังคงหนักแน่นในคำพูด...เขาหาที่เสียบกุญแจเจอแล้วแต่ก็ยังเก้ ๆ กัง ๆ ที่จะบิดกุญแจให้ตรงล็อกโดยมีหญิงสาวยืนกดดันอยู่ด้านหลังนั่นยิ่งทำให้เขาเหงื่อแตกไปทั้งตัว
"โอ๊ย! พอ ๆ ฉันขี่เอง หลบไป"
หญิงสาวรู้สึกหงุดหงิดจนไม่อาจทนเห็นภาพนั้นได้เธอจึงเดินเข้าไปดึงกุญแจมาไว้ในมือและยื่นหมวกกันน็อกให้คนตัวสูง
"คุณขี่ได้เหรอ"
"ทำไมจะขี่ไม่เป็น ฉันไม่ใช่คุณชายแบบคุณนะ" เธอกระตุกยิ้มที่ได้แซะเขาก่อนจะสวมหมวกแล้วคร่อมมอเตอร์ไซค์อย่างมั่นใจ
"..."
ปี๊ด!
"ขึ้นมาสักทีสิมัวยืนเก๊กอยู่ได้ น่ารำคาญ!" หลังจากสตาร์ตมอเตอร์ไซค์เสร็จหญิงสาวก็บีบแตรใส่ร่างสูงที่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ด้านข้าง
"จะบีบแตรทำไม! ผมแค่ไม่มั่นใจที่ต้องฝากชีวิตกับคุณ"
"จะเลือกอะไรระหว่างไปลงนรกกับฉันหรือจะเดินไปตลาดท่ามกลางแดดร้อน ๆ นี่"
Latest chapter
Hate by Hate ไหนบอกว่าเกลียดไงคะคุณหมอ Chapter - 30 นี่ไม่ใช่ตอนจบ [END]
"เฮียขอโทษนะที่วันนั้นพูดไปว่าสงสารเธอ""ไม่เป็นไรค่ะ เพราะนึกย้อนมาก็เข้าใจว่าสถานการณ์ตอนนั้นมันยากจริง ๆ "จัสมินเอ่ยตามความจริง...หลังจากวันที่เกิดเหตุการณ์นั้นเธอก็คิดทบทวนทุก ๆ เรื่องในช่วงที่ห่างกันเธอเข้าใจในความยากลำบากของการเป็นผู้นำโรงพยาบาล ดังนั้นเธอจึงเข้าใจฟานอี้ทุกอย่างและไม่โกรธอะไรเลย"แต่เฮียจัดการให้หมดแล้วจัสมินกลับไปทำงานด้วยกันเถอะนะ พยาบาลกับหมอหมิงคิดถึงแย่แล้ว" ชายหนุ่มแซวคนรักด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย ตอนแรกเขาก็หึงเธอกับหมอหมิงมาก ๆ แต่พอได้รับรู้ความเป็นจริงเขาก็ไม่หึงอะไรแล้ว เพราะหมอหมิงเป็น LGBTQ ที่อ่อนโยนและชอบเล่นกับหมอท่านอื่นบ่อย ๆ เหมือนกัน"รวมถึงหมอฟานก็คิดถึงหมอจัสมินมาก ๆ พอไม่มีคนให้เถียงด้วยแล้วมันเหงา"เสียงใสหัวเราะออกมาเพราะเธอก็เป็นแพทย์มาหลายปีแต่ไม่เคยเถียงเรื่องการรักษากับใครมากเท่าเขาเลย แต่ก็ต้องขอบคุณการเถียงกันในทุกวันที่ทำให้เธอกับเขาได้มีวันนี้"ค่ะ จัสจะกลับไปทำงานให้ดีที่สุดแล้วปกป้องเฮียเองรวมทั้งปกป้องพยาบาลและแพทย์หญิงคนอื่นด้วย!""แต่ตอนนี้จัสต้องปกป้องตัวเองก่อนนะ""ทำไมเหรอคะ ว๊าย!"ระหว่างที่คนตัวเล็กกำลังมึนงงมือใหญ่ก็ฉวยโอ
Hate by Hate ไหนบอกว่าเกลียดไงคะคุณหมอ Chapter - 30 อุ่นวาบไปทั้งตัว
เธอเรียกเขาเสียงกระเส่าพลางหันหน้าไปสบกับสายตาราวกับจะกลืนกินของเขา"น่ารังแก น่ารังแกที่สุด วันนี้เฮียจะรังแกจัสมินจนเดินไม่ได้เลย!"ฟานอี้กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าไปด้วยแรงกามารมณ์เขายังคงฟอนเฟ้นก้อนเนื้อเนียนนุ่มน่าฟัดอยู่นานอีกหลายนาทีและจึงไล้เลียลิ้นร้ายลงมาจนถึงเนินเนื้ออวบอูมแสนเกลี้ยงเกลา"รู้ไหมว่าเฮียฝันว่าอะไร""มะ ไม่รู้ค่ะ""ฝันว่าได้ทำแบบนี้ไง"ว่าจบเขาก็สอดปลายลิ้นเข้าไปในช่องทางรักที่มีหยาดน้ำหวานไหลเคลือบและใช้ปลายนิ้วโป้งบดขยี้ลงไปที่ปุ่มกระสานอย่างรุนแรง"อ๊ะ เฮีย อย่านะคะ!"มือน้อยพยายามผลักศีรษะแกร่งออกเพราะการจู่โจมแบบนี้มันเสียวเกินไปเสียวจนเธอแทบขาดใจ...แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่หยุดรังแกอย่างที่เคยพูดไว้จริง ๆ เพราะลิ้นร้ายละเลงไปที่กลีบผการะรัวเร็วพร้อมทั้งสะกิดเขี่ยกดย้ำ ๆ ตรงจุดเสียวราวกับต้องการทรมานเธอให้ตายคาเตียง"อ๊า อื้อ เฮีย"ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอร้องครางออกมาพร้อมทั้งส่ายวนสะโพกจนลอยขึ้นจากโซฟา...มือใหญ่คอยบังคับจับกดให้เธอหนีจากการมอบความหฤหรรษ์นี้ไม่ได้เขากลั่นแกล้งเธออยู่นานพร้อมทั้งสอดนิ้วเข้าออกรัว ๆ จนหญิงสาวเสร็จสมตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มบทบรรเลงเพลงร
Hate by Hate ไหนบอกว่าเกลียดไงคะคุณหมอ Chapter - 30 'เฮีย' NC 20++
"และคุณคงต้องรับผิดชอบผมจนลงจากเตียงไม่ได้เลย""หืม นี่ขู่ฉันเหรอ ว๊าย!"ในขณะที่จัสมินทำใจกล้าไปท้าทายเขาเล่น ๆ แต่ดูเหมือนว่าคนตัวสูงจะ 'เอาจริง' เพราะพอลิฟต์เปิดปุ๊บเขาก็ช้อนตัวเธอขึ้นมาในอ้อมกอดและเดินตรงไปยังประตูห้องของเธออย่างรวดเร็ว"รหัสใหม่..."ติ๊ด!ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะบอกรหัสใหม่ของประตูแต่เธอก็ไม่รู้ว่าเขาทำได้ยังไงเพราะเขาประคองเธอไว้มือเดียวและใช้มือข้างที่ว่างไปกดรหัสเข้าห้องอย่างเชี่ยวชาญ..."รู้รหัสได้ยังไงคะ""ไม่วันเกิดพ่อก็วันเกิดแม่คุณนั่นแหละ""..."เขากล่าวตามจริงเพราะในตอนที่ไปสุสานเขาได้เห็นวันเกิดและวันเสียชีวิตของทั้งบิดาและมารดาของจัสมินเขาเลยจดจำใส่สมองมาไว้ตลอด"แบบนี้ฉันก็ไม่ปลอดภัยน่ะสิ ถ้าเมื่อคืนฉันไม่ไปง้อคุณ...คุณอาจจะบุกเข้ามาในห้องแล้วตีหัวฉันแบบในข่าวก็ได้นะ""ผมจะไปตีหัวคุณได้ยังไงแค่นี้ก็รักจนอยากกินคุณทั้งวันทั้งคืนอยู่แล้ว...""เข้าเวรมาทั้งคืนยังมีแรงอยู่หรือไง""ไม่ต้องห่วงผมมีแรงรังแกคุณได้ทั้งวัน"เขาก้มหน้าลงข้างหูเธอและกระซิบเสียงพร่าที่ร้อนฉ่าเหมือนเปลวไฟชะล้างความเย็นยามเช้าและใช้เท้าปิดประตูพร้อมวางร่างของเธอลงตรงโซฟาและจัดการถอดรอ
Hate by Hate ไหนบอกว่าเกลียดไงคะคุณหมอ Chapter - 29 รับผิดชอบ
เหตุการณ์ในห้องประชุมวันนั้นภายหลังจัสมินกล่าวลาออกและเดินไปจากห้องประชุมบรรยากาศเงียบลงเล็กน้อยแต่เพียงชั่วครู่ เสียงซุบซิบก็ระเบิดขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่แม้ว่าเธอจะขอลาออกด้วยตนเอง แต่ก็ยังหนีไม่พ้นอคติของแพทย์บางคน"ถึงเธอจะขอลาออกแล้วแต่ผมยังยืนยันว่าเธอจะต้องรับผิดชอบกับเรื่องนี้" หมอเหลียงยังคงไม่ยอมแพ้ในการทำลายจัสมินเพราะสำหรับเขาการปกป้องโรงพยาบาลที่เปรียบเสมือนบ่อเงินบ่อทองนั้นสำคัญที่สุด"ที่หมอจัสมินกล่าวว่ามีพยานและหลักฐานจากกล้องวงจรปิดในโถงทางเดินที่สามารถเช็กสีหน้าในเหตุการณ์นั้นได้ ผมคิดว่ามันจะเป็นประโยชน์ต่อรูปคดี"น้ำเสียงเรียบนิ่งดุจผืนน้ำกล่าวแม้จะเยือกเย็นแต่ก็คมกริบทางอารมณ์อย่างชัดเจน"หมอฟานจะฟ้องกลับคนไข้ VIP ที่บริจาคให้มูลนิธิของโรงพยาบาลปีละหลายสิบล้านอย่างนั้นเหรอ!""เขาไม่ใช่คนไข้ของเราตั้งแต่วันที่เขาลวนลามบุคลากรของโรงพยาบาลแล้ว""นี่คุณกำลังใช้เรื่องส่วนตัวมารวมกับการสอบสวนทางวินัยนะ! ท่านจางพูดอะไรหน่อยสิครับ"หมอเหลียงหันไปทางหัวโต๊ะที่มีจาง หลี่หมิง ผู้เป็นบิดาของฟานอี้และเจ้าของโรงพยาบาลนี้ แม้เขาจะเป็นคนพูดน้อยมาก ๆ แต่ก็อ่านสถานการณ์ได้อย่างเฉี
Hate by Hate ไหนบอกว่าเกลียดไงคะคุณหมอ Chapter - 29 ไม่เคยคิดจะหมดรัก
นอกจากจะไม่ได้รับคำตอบแล้วเขายังเดินกลับเข้าไปยังอีกห้องหนึ่งโดยไม่พูดอะไรกับเธอสักคำประตูห้องพักแพทย์ที่ถูกปิดลงทำให้จัสมินยืนตัวสั่นและน้ำตาร่วงเงียบ ๆ ราวกับหัวใจแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ตรงนั้น'ฉันมาช้าไปสินะ'หญิงสาวหลับตาลงและยืนนิ่งอยู่หน้าห้องพักแพทย์โดยปล่อยให้น้ำตาหลั่งรินเงียบ ๆ แม้ว่าบริเวณนี้จะยังมีพยาบาลและเจ้าหน้าที่คนอื่นอยู่แต่เธอก็ไม่อาจห้ามน้ำตาไม่ให้ไหลได้เลย"ฮึก..."'ทำไมฉันไม่บอกรักคุณให้มันเร็วกว่านี้นะ'ความคิดในใจล่องลอยเข้ามาย้ำ ๆ ราวกับจะตอกย้ำว่าเธอทำผิดที่ผลักไสเขาไปเองจะมาร้องไห้ตอนนี้มันคงไม่ช่วยอะไรอีกแล้วเพราะเธอได้ทำสิ่งที่โง่ที่สุดลงไปมือน้อยกำรองเท้าส้นสูงที่ถอดระหว่างวิ่งมาแน่นเธอเดินหันหลังออกมาจากบริเวณห้องพักแพทย์ช้า ๆ และพยายามบอกตัวเองว่าอย่างน้อยเธอก็ได้พูดความรู้สึกกับเขาแล้วถึงจะเสียดายและเสียใจแต่เธอก็จะไม่บังคับให้เขาต้องมารักเธอตอบเพราะแค่ได้เห็นหน้าเขา...ก็เพียงพอแล้วในระหว่างที่เธอกำลังพาร่างกายที่หนักอึ้งไปด้วยความเจ็บปวดออกจากบริเวณนั้นเสียงที่อยากได้ยินมาตลอดก็ดังขึ้น..."มาบอกรักแล้วจะทิ้งผมหรือไง"จัสมินหันขวับทันทีดวงตาของเธอยังแด
Hate by Hate ไหนบอกว่าเกลียดไงคะคุณหมอ Chapter - 28 สายเกินไปหรือเปล่า
"ไหน ๆ ทั้งโลกก็ต้องตายกันหมดแล้วยังไงก็ต้องจากกันในสักวันอย่างนั้นทำไมเราไม่ใช้เวลาที่เหลือให้มีความสุขที่สุดล่ะ""...""คนเราชอบกลัวความเสียใจในตอนจบจนลืมว่าความสุขมันอยู่ระหว่างทางต่างหาก" เอวาลินเสริมทัพเมื่อเห็นแสงที่นัยน์ตาสีเฮเซลของเพื่อนสาวที่กลับมาอีกครั้ง"ผู้ชายที่เธอเป็นโลกทั้งใบของเขา...แต่เธอกลับจะเอาเรื่องในอดีตมาขังเธอไว้อย่างนั้นเหรอ""อากงอาจจะทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวซวยและไร้ค่าแต่เขาไม่มีสิทธิ์กำหนดว่าเธอไม่คู่ควรที่จะมีความสุข"คำพูดของโซอี้ช่วยปลดล็อกโซ่ตรวนที่รัดแน่นในหัวใจของจัสมินออกจนเบาสบายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนจริงสินะ...เธอผ่านการสูญเสียคนรักมาตั้งสามคนแล้วแต่เธอก็ยังคงหายใจอยู่แล้วทำไมเธอต้องใช้ชีวิตกับความกลัวบ้า ๆ ที่อากงแช่งเธอไปทั้งชีวิตด้วยล่ะ?ทำไมเธอต้องปล่อยให้คำพูดจากคนที่ไม่คิดจะเห็นเธอเป็นคนในครอบครัวล่ามโซ่เธอไว้ด้วย...ตอนแรกเธอคิดว่าการใช้ชีวิตคนเดียวกับความเศร้าใจมันคือการไว้ทุกข์ให้คนที่จากไปแต่เธอกำลังลืมไปว่าเธอก็เป็นแค่ลูกสาว หลานสาว และคนรักของใครคนหนึ่งเท่านั้นเธอมีก้อนเนื้อที่เรียกว่าหัวใจ...เธอเองก็สมควรได้รับความสุข เธอเองก็
Hate by Hate ไหนบอกว่าเกลียดไงคะคุณหมอ Chapter - 18 แรงดึงดูด
พวกเขานอนกอดก่ายกันและกันอยู่นานกว่าที่ลมหายใจจะกลับมาเป็นปกติเพราะบทรักเมื่อครู่นั้นร้อนแรงและดิบเถื่อนเกินกว่าคืนไหน ๆ"เมื่อกี้คุณปล่อยข้างใน...""ผมขอโทษ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมไปเอายาให้""บ้า! ทำแบบนี้เขาก็รู้กันทั้งโรงพยาบาลพอดีสิ""รู้แล้วยังไง"คำพูดไม่ยี่หระของฟานอี้ทำให้จัสมินหัวใจเต้นแรงขึ้นมา
Hate by Hate ไหนบอกว่าเกลียดไงคะคุณหมอ Chapter - 10 ดื้อจนอยากจะ...
เนื้อหาเกี่ยวกับการแพทย์ในเรื่องนี้เป็นเพียงการแต่งขึ้นเพื่อใช้ในบริบทของนิยายไม่สามารถใช้อ้างอิงหรือแทนการวินิจฉัยและรักษาโรคจริงได้ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน***หลังจากเข้ามาวีนจนหนำใจในวันนั้นเธอกับเขาก็ยังคงทำงานด้วยกันเหมือนเดิมแต่เพิ่มเติมคือเธอชอบไปแหย่ให้เขาโมโหเพิ่มขึ้น เพราะเวลาเห็นใบหน้
Hate by Hate ไหนบอกว่าเกลียดไงคะคุณหมอ Chapter 06 - รักกันจริงแน่ (มีการกล่าวถึงเหตุการณ์ในเรื่องเกมรักร้อนของอดีตคู่นอนลับ)
"จะเลือกอะไรระหว่างไปลงนรกกับฉันหรือจะเดินไปตลาดท่ามกลางแดดร้อน ๆ นี่"ฟานอี้เงียบกริบพูดอะไรไม่ออก...เขาพ่นลมหายใจออกมาและได้แต่พาตัวเองขึ้นซ้อนท้ายแบบไม่เต็มใจ รวมถึงพยายามนั่งให้ห่างจากแผ่นหลังบางให้มากที่สุด มือของเขาจับขอบเบาะอย่างแน่นเพราะเขาไม่รู้จะฝากชีวิตไว้กับร่างเล็กนี้ได้หรือไม่'ให้ตาย
Hate by Hate ไหนบอกว่าเกลียดไงคะคุณหมอ Chapter - 06 บังเอิญ (มีกล่าวถึงเหตุการณ์จากเรื่องเกมรักร้อนของอดีตคู่นอนลับ)
ครืด...หญิงสาวออกมาจากห้องตรวจถือซองเอกสารใบลาแน่นจนกระดาษแทบยับ เธอกังวลมากว่าหมอเหลียงจะไม่อนุมัติเพราะเขาไม่ชอบขี้หน้าเธออยู่แล้วก๊อก ก๊อก ก๊อกจัสมินเคาะประตูห้องของหมอเหลียงแต่ก็ไม่พบเสียงตอบรับ ไม่นานนักพยาบาลที่อยู่แถวนั้นจึงมาบอกว่าหมอเหลียงไม่ได้ตรวจคนไข้แล้ว แพทย์สาวเริ่มเหงื่อตกเพราะอี
You May Also Like
พี่เขยจัดหนัก
กาสะลอง90.5K viewsพิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]
violet185.6K viewsเมียขัดดอก
ชะนีติดมันส์101.9K viewsวิศวะร้อนรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์175.5K viewsแฟนคลับข้ามภพมารักแม่ทัพ
Ladyporn89 viewsยังเป็นรักอยู่วันยังค่ำ
เมลณีย์/ต้าจี๋ต้าลี่145 viewsวิวาห์ศพซ่อนบัลลังก์
Ladyporn102 viewsนอสทัลเจีย...ความลับของเรา (20+)
GeneSis9145 views
