Chapter 2

Darlene POV

Lumalim na nang husto ang gabi. Hindi ko na mabilang kung ilang baso ng alak ang naubos ko. Ang alam ko lang, ang huling tagay na ininom ko ang tuluyang nagpaikot sa aking paningin.

Sobrang bigat na ng aking ulo. Pakiramdam ko'y anumang oras ay bibigay na ang aking mga tuhod. Ang tanging nais ko na lamang ay makahanap ng tahimik na lugar kung saan maaari akong makapagpahinga kahit sandali.

Dahan-dahan akong naglakad palabas ng maingay na bulwagan. Pasuray-suray ang aking mga hakbang habang pilit na nilalabanan ang hilo.

Ngunit bago pa ako tuluyang makalayo, bigla kong naramdaman ang isang malakas na kamay na humawak sa aking bisig.

"Wait..." mahina kong usal habang hinahawakan ang aking sentido.

Hindi na ako nakapagtanong.

Sa isang iglap, marahan ngunit mabilis niya akong hinila papasok sa isang madilim at tahimik na silid. Bumungad sa akin ang malamlam na ilaw at ang katahimikang taliwas sa ingay ng selebrasyon sa labas.

Bago pa man ako makapag-isip, naramdaman ko ang paglapit niya.

At sa isang iglap...

Dumampi ang kaniyang mga labi sa akin.

Napasinghap ako sa gulat.

Hindi ko man maaninag nang malinaw ang kaniyang mukha dahil sa dilim at sa epekto ng alak, ramdam ko ang init ng kaniyang paglapit.

Tuluyan akong natigilan.

Sa gitna ng aking pagkalasing at ng pusong matagal nang naghahangad ng lambing, unti-unting nanghina ang aking pagtutol. Magulo ang isip ko, at ang sakit na kanina'y nagpapabigat sa aking dibdib ay tila pansamantalang naglaho.

Hindi ko namalayang nakapikit na pala ako.

Dahan-dahang umangat ang aking mga kamay hanggang sa mapahawak sa kaniyang balikat, wari'y doon ako kumakapit upang hindi tuluyang mawalan ng balanse.

Sa mga sandaling iyon, wala akong ibang naramdaman kundi ang kakaibang init na unti-unting bumabalot sa aking buong pagkatao.

At sa halip na itulak siya palayo...

Mahina kong tinugunan ang kaniyang halik, habang ang isip ko'y tuluyang nilalamon ng kalasingan at ng magulong emosyon na matagal ko nang kinikimkim.

Sa gitna ng madilim na silid, tila unti-unting naglaho ang lahat ng ingay mula sa selebrasyon sa labas. Ang tanging naririnig ko na lamang ay ang mabilis kong tibok ng puso at ang magulong paghinga naming dalawa.

Mahigpit niyang hinawakan ang aking kamay, wari'y ayaw niya akong pakawalan. Hindi ko man makita nang malinaw ang kaniyang mukha dahil sa dilim at sa epekto ng alak, ramdam ko ang kakaibang init ng kaniyang presensya.

Pakiramdam ko'y unti-unting natutunaw ang lahat ng sakit na matagal kong kinikimkim.

Sa loob lamang ng ilang sandali, tila nakalimutan ko ang pagtataksil ni Jovert. Nakalimutan ko ang mga luhang kanina lamang ay pilit kong pinipigilan.

Sa unang pagkakataon...

May isang taong nagparamdam sa akin na hindi ako nag-iisa.

Huminga ako nang malalim habang pilit kong inaayos ang magulo kong isip. Ngunit sa sobrang hilo, lalo lamang akong nawawalan ng direksyon.

Naramdaman kong marahan niya akong inalalayan nang manghina ang aking mga tuhod. Dahan-dahan niya akong pinaupo sa gilid ng malambot na kama upang hindi ako tuluyang matumba.

Nanatili siyang malapit sa akin.

Mabango siya.

Isang mamahaling pabango ang humalo sa bahagyang amoy ng alak, dahilan upang lalo akong malito.

Napapikit ako sandali.

Hindi ko maintindihan kung bakit sa piling ng estrangherong ito ay pakiramdam ko'y ligtas ako.

Hindi kailanman naging ganito si Jovert.

Hindi niya ako kailanman tiningnan na parang mahalaga ako.

Hindi niya ako kailanman inalagaan sa paraang ito.

Ngunit ang lalaking nasa harapan ko ngayon...

Sa simpleng pag-alalay pa lamang ay nagawa na niyang ipadama ang isang bagay na matagal kong hinanap.

Subalit kasabay ng kakaibang kapanatagang iyon ay ang isang tanong na paulit-ulit na sumisigaw sa isip ko.

Sino siya?

At bakit ako?

Pinilit kong idilat ang aking mga matang namumula sa alak. Bagama't malabo pa rin ang aking paningin, sinubukan kong kilalanin ang lalaking nasa harapan ko.

Isang manipis na sinag ng buwan ang tumagos sa pagitan ng makapal na kurtina.

Sapat iyon upang bahagyang maliwanagan ang kaniyang anyo.

Una kong napansin ang mamahaling relos na kumikislap sa kaniyang pulso.

Kasunod nito ang perpektong hubog ng kaniyang panga.

At nang tuluyan kong makita ang kaniyang mga mata...

Parang biglang naglaho ang epekto ng alak.

Nanlaki ang aking mga mata.

Napatakip ako ng bibig habang halos tumigil ang tibok ng puso ko.

Hindi...

Hindi maaari.

Imposible...

Ang lalaking nasa harapan ko ay hindi si Jovert.

At lalong hindi siya isang estranghero.

Siya...

Ang CEO ng Sterling Corporation.

Si Matthew Sterling.

Napaatras ako sa sobrang gulat nang tuluyan nang luminaw ang mukha ng lalaking nasa harapan ko.

Nanlaki ang aking mga mata.

Hindi ako maaaring magkamali.

Si Matthew Sterling.

Ang CEO ng Sterling Corporation.

Ang lalaking kinatatakutan at iginagalang ng buong kumpanya. Ang lalaking napakataas ng estado sa buhay, at ang lalaking ilang minuto pa lamang ang nakalipas ay magkahawak-kamay na nakatayo sa entablado kasama ang kaniyang napakagandang kasintahan.

Parang tumigil ang mundo ko.

Hindi...

Hindi ito maaaring mangyari.

Panaginip lang 'to...

Mabilis na pumasok sa isip kong balot pa rin ng impluwensya ng alak.

Oo... panaginip lang ito.

Imposibleng mangyari sa totoong buhay na ang isang Matthew Sterling ay mapadpad sa isang tulad ko.

Isa lamang akong ordinaryong empleyada.

Samantalang siya...

Isa siyang CEO.

Napangiti ako nang mapait.

Kung panaginip man ito, bakit ko pa ito lalabanan?

Bakit ko gigisingin ang sarili ko kung sa unang pagkakataon ay pakiramdam kong may taong tumitingin sa akin na para bang mahalaga rin ako?

Sa realidad...

Ako ang babaeng paulit-ulit na niloko.

Paulit-ulit na iniwan.

Paulit-ulit na pinaniwalang hindi sapat.

Pero sa panaginip na ito...

Hindi ako ang babaeng kawawa.

Hindi ako ang babaeng tinatago.

Hindi ako ang babaeng niloloko.

Kahit ngayong gabi lang...

Gusto kong maramdaman ang pakiramdam na ako naman ang pinipili.

Marahan kong ipinikit ang aking mga mata.

Hindi ko na inisip kung tama ba o mali ang lahat ng nangyayari. Sa isip kong nalalasing pa rin, isa lamang itong magandang ilusyon na nilikha ng aking utak upang takasan ang sakit na iniwan ni Jovert.

Dahan-dahan kong itinaas ang aking mga kamay at pinalupot ang mga ito sa kaniyang leeg.

Napasinghap siya nang maramdaman ang aking paglapit.

Isinandal ko ang aking noo sa kaniya at marahan akong napangiti.

"Kahit panaginip lang... salamat," mahina kong bulong, halos hindi ko na rin marinig ang sarili kong tinig.

Nanatili lamang siyang nakatingin sa akin, tila sinusuri ang bawat ekspresyon sa aking mukha.

Samantala, ako...

Mas lalo kong kinumbinsi ang sarili kong hindi ito totoo.

Na paggising ko kinabukasan, babalik din ako sa dati kong mundo.

Isang mundong wala si Matthew Sterling.

Isang mundong ako pa rin ang simpleng empleyadang si Darlene.

At marahil iyon ang dahilan kung bakit pinili kong huwag nang magtanong.

Pinili kong yakapin ang ilusyon.

Dahil alam kong sa oras na magising ako...

Kasabay noon ang pagbabalik ng masakit kong realidad.