Chapter 1

Darlene's POV

Birthday ng CEO namin ngayon.

Napakabihira naming makita ang CEO ng kumpanya. Matangkad, matipuno, gwapo, at laging seryoso ang ekspresyon. Isa siya sa mga taong kahit hindi nagsasalita ay kayang patahimikin ang buong paligid. Napakaistrikto niya at halos lahat ng empleyado ay takot lapitan siya.

Tanging tuwing kaarawan lamang niya kami nagkakaroon ng pagkakataong makita siya nang personal dahil taun-taon siyang naghahanda ng isang marangyang selebrasyon para sa lahat ng empleyado.

Punong-puno ng ilaw at dekorasyon ang buong bulwagan. May live band, masasarap na pagkain, at masasayang tawanan ang maririnig sa bawat sulok.

Nang umakyat sa entablado ang CEO, agad na napunta ang lahat ng atensyon sa kaniya. Kasama niya ang kaniyang kasintahang si Tina, isang sikat at napakagandang fashion model. Habang magkatabi silang nakangiti at magkahawak-kamay, hindi ko napigilang mapangiti.

Bagay na bagay sila.

Parang mga karakter sa isang fairy tale na nabuhay sa totoong mundo. Halata sa paraan ng pagtitig ng CEO kay Tina kung gaano niya ito kamahal. Hindi niya alintana ang dami ng taong nakatingin habang marahan niyang inayos ang buhok ng nobya at hinawakan ang kamay nito.

Napabuntong-hininga ako.

"Sana all," bulong ko sa sarili habang pilit na ngumingiti.

May boyfriend din naman ako.

Si Jovert.

Pero malayong-malayo ang relasyon namin sa nakikita ko sa entablado.

Kailanman ay hindi siya naging sweet sa akin. Hindi niya ako ipinapakilala sa mga kaibigan niya, ni minsan ay hindi niya ako ipinost sa social media. Kapag magkasama kami sa labas, pakiramdam ko ay para lang akong anino na naglalakad sa tabi niya.

Minsan naiisip ko...

Nahihiya kaya siya sa akin?

Hindi naman kasi ako kagandahan. Wala rin akong mamahaling damit o branded na bag. Palagi lang akong nakasuot ng simpleng blouse at lumang pantalon. Mas inuuna ko kasing gastusan ang pangangailangan namin kaysa sa sarili kong luho.

Paulit-ulit na akong sinasabihan ng mga kaibigan kong sina Bea.

"Darlene, ginagamit ka lang ni Jovert."

"Ginagawa ka lang niyang ATM."

"Hindi ka mahal niyan."

Hindi ko sila pinapakinggan.

Dahil mahal ko si Jovert.

Sa tuwing may kailangan siya, ako ang unang tumutulong. Kapag kapos siya sa pera, ako ang sumasalo. Kapag may problema siya, ako ang unang nilalapitan.

At ako namang tanga...

Palaging nandiyan.

Ilang beses ko na rin siyang nahuling nagtataksil.

May mga babaeng katext. May mga litrato. May mga chat na malinaw na malinaw ang ibig sabihin.

Pero sa tuwing umiiyak siya at humihingi ng tawad...

Pinapatawad ko.

Dahil umaasa akong balang araw ay magbabago siya.

Pero hanggang kailan?

Naputol ang pag-iisip ko nang maramdamang naiinitan ako sa loob ng bulwagan.

Tahimik akong lumabas at nagtungo sa hallway upang makahinga.

Hindi ko inaasahang sa simpleng paglabas na iyon...

Magbabago ang buong buhay ko.

Pagdating ko sa madilim na bahagi ng hallway, bigla akong napahinto.

Parang tumigil ang oras.

Nanlamig ang buo kong katawan.

Hindi ako makapaniwala sa nakita ko.

Naroon si Jovert.

At sa harapan ko mismo...

Masaya siyang nakikipaghalikan kay Mia.

Mahigpit ang pagkakayakap niya rito habang nagtatawanan pa sila sa pagitan ng kanilang mga halik.

Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

Unti-unting nabasag ang puso ko.

Masakit.

Sobrang sakit.

Pakiramdam ko'y may humahawak sa dibdib ko at dahan-dahang pinipiga ang puso ko hanggang mawalan ako ng hininga.

Gusto kong sumigaw.

Gusto kong lapitan sila at tanungin kung bakit.

Pero wala akong nagawa.

Nanatili lang akong nakatayo habang unti-unting namumuo ang mga luha sa aking mga mata.

Huminga ako nang malalim.

Pinilit kong lunukin ang lahat ng sakit.

Hindi ako gagawa ng eksena.

Hindi ko ibibigay sa kanila ang kasiyahang makita akong wasak.

Kaya marahan kong pinunasan ang aking mga luha, pilit na ngumiti kahit nanginginig ang aking labi, saka dahan-dahang tumalikod.

Tahimik akong lumayo.

Iniwan ko sila sa kadilimang iyon...

Habang dala-dala ko ang isang pusong tuluyan nang nadurog.

Ipinagpatuloy ko ang pag-inom mula sa aking baso, tila ba sa bawat lagok ay unti-unti kong nilulunod ang sakit na sumasakal sa aking dibdib. Umaasa akong kahit panandalian lang, mababawasan ang kirot na iniwan ng pagtataksil ni Jovert.

"Uy, dahan-dahan naman!" nag-aalalang saway sa akin ni Rhian habang hinahawakan ang braso ko upang pigilan akong muling uminom.

"Hayaan mo na nga siya, Rhian! Minsan lang naman. Hayaan mong ma-enjoy ni Darlene ang gabi. Cheers!" masayang sabat ni Andy, ang bakla naming officemate, sabay taas ng kaniyang baso.

Napangiti ako at marahang itinama ang baso ko sa kanila.

"Cheers..."

Muli akong uminom.

Hindi ko napigilang matawa nang mahina sa mga kalokohan ni Andy. Unti-unti nang umiinit ang pakiramdam ko. Ramdam kong tumatalab na ang alak sa sistema ko. Kahit paano, gumagaan ang mabigat kong dibdib at tila unti-unting namamanhid ang pusong kanina lang ay halos madurog sa sakit.

Sa unang pagkakataon ngayong gabi, nakahinga ako nang maluwag.

Habang abala ang lahat sa pagkain, pag-inom, at pagsasayaw, kusa namang napadako ang aking paningin sa entablado.

Naroon pa rin ang aming CEO.

Si Matthew Sterling.

Matangkad, matipuno, at napakaguwapo. Kahit simpleng itim na suit lang ang suot niya, kitang-kita pa rin ang kaniyang karisma. Tahimik lamang siyang nakatayo ngunit sapat na iyon upang makuha ang atensyon ng buong bulwagan.

Katabi niya ang kaniyang kasintahan na si Christina Perez, isa sa pinakasikat na fashion model sa bansa. Napakaganda nito—makinis ang kutis, elegante ang tindig, at parang perpekto sa bawat anggulo.

Habang nakangiti silang magkatabi, para silang mga karakter sa isang romance movie.

Napabuntong-hininga ako.

Hindi ko alam kung epekto ba iyon ng alak o ng sakit na nararamdaman ko, pero bigla akong napaisip.

Cheater din kaya siya kung naging boyfriend ko siya?

Napatitig ako kay Matthew habang tahimik na tinatanong ang sarili.

Napangiti ako nang mapait.

Siguro...

Sino nga ba naman ang hindi matutuksong humanap ng iba kung katulad kong ordinaryo, pangit, at baduy ang magiging nobya?

Wala akong makinis na kutis na tulad ni Christina.

Wala rin akong mamahaling damit, branded na bag, o perpektong mukha na kinahuhumalingan ng mga lalaki.

Isa lang akong simpleng empleyado na halos hindi mapansin sa dami ng tao.

Marahil...

Hindi nga ako sapat.

Napailing ako sa sarili kong iniisip.

"Ano bang pinagsasasabi mo, Darlene?" bulong ko habang napapangiti nang mapait.

Imposible.

Napakaimposible.

Ang isang lalaking tulad ni Matthew Sterling ay hinding-hindi lilingon sa isang babaeng katulad ko.

Magkaibang-magkaiba ang aming mundo.

Siya ang CEO ng Sterling Corporation.

Ako?

Isa lamang akong ordinaryong empleyada na madaling palitan.

Kahit siguro dumaan ako sa harapan niya araw-araw...

Hindi man lang niya mapapansin ang presensya ko.