Chapter 3

Darlene POV

Bahagyang natigilan si Matthew sa bigla kong pagtugon.

Ngunit panandalian lamang iyon.

Nang muli niyang itinaas ang kaniyang paningin sa akin, may kakaibang emosyon na nakalarawan sa kaniyang mga mata—parang may matagal na siyang kinakalaban sa kaniyang sarili.

Nanatili akong nakapikit.

Sa isip kong balot pa rin ng alak, paulit-ulit kong kinukumbinsi ang sarili na isa lamang itong panaginip.

Isang panaginip na ayaw kong matapos.

Ngunit habang lumilipas ang bawat segundo, lalo kong nararamdaman ang bigat ng katahimikang bumabalot sa silid.

Parang may gusto siyang sabihin.

Parang may matagal na siyang kinikimkim.

Mahina akong napahawak sa kaniyang balikat, pilit na hinahanap ang balanse ng sarili kong katawan.

Napakabilis ng tibok ng puso ko.

Hindi ko na alam kung epekto pa ba iyon ng alak o ng taong nasa harapan ko.

Sandali siyang tumigil.

Narinig ko ang magulo niyang paghinga, kasunod ang halos hindi marinig na buntong-hininga.

Para bang may pinipigilan siyang emosyon.

At pagkatapos...

Isang mahinang bulong ang kumawala mula sa kaniyang mga labi.

"...Christina."

Parang may malamig na tubig na biglang ibinuhos sa ulo ko.

Nanlaki ang aking mga mata.

Unti-unting naglaho ang matamis na ilusyon na kanina'y pilit kong pinanghahawakan.

Christina.

Ang pangalan ng kaniyang kasintahan.

Biglang bumalik sa isip ko ang larawan nilang magkasama sa entablado, magkahawak-kamay, nakangiti, at mukhang masayang-masaya sa piling ng isa't isa.

Nanikip ang dibdib ko.

Hindi...

Hindi pala ako ang nakikita niya.

Hindi ako ang hinahanap niya.

Marahil, sa kalasingan o sa kung anumang bumabagabag sa kaniya, ibang tao ang nasa isip niya.

At hindi ako iyon.

Unti-unting bumalik ang katinuan ko.

Kasabay nito ang matinding hiya at pagkalito.

Ano ba ang ginagawa ko?

Marahan kong itinulak ang kaniyang balikat.

"Sir... Matthew..." mahina kong tawag, halos nanginginig ang boses ko.

Napakurap siya nang ilang ulit, saka tila unti-unting nagbalik ang ulirat sa kaniyang mga mata.

Nagtagpo ang aming mga tingin.

Tila walang naririnig si Matthew. Ang kaniyang mga mata ay balot ng matinding kalasingan at magulong emosyon, habang ang kaniyang mga kamay ay mas lalo pang humigpit sa aking mga pulso. Pilit ko man siyang itulak, tila pader ang kaniyang malapad na dibdib na hindi ko man lang maigalaw.

"Matthew... pakiusap..." huling nanginginig na bulong ng aking katinuan.

Ngunit muli niyang sinakop ang aking mga labi. Isang halik na puno ng magulong damdamin, tila pilit na nilalamon ang natitira kong pagtutol. Ang kaniyang mainit na mga palad ay mahigpit na nakahawak sa akin, dahilan upang lalo akong manghina sa gitna ng aking pagkalasing.

Sa gitna ng kadiliman, habang tahimik na pumapatak ang aking mga luha, unti-unti kong ipinikit ang aking mga mata. Ang galit, ang sakit, at ang pagtutol na pilit kong pinanghahawakan ay tila nilamon ng magulong emosyon at ng pananabik na kailanman ay hindi ko naranasan.

Muli kong pinalupot ang aking mga braso sa kaniyang balikat.

Binitiwan ko na ang natitira kong katinuan.

Tumugon ako sa kaniyang pagyakap, pilit na iniiwasan ang katotohanan at hinayaang tangayin ako ng gabing iyon, umaasang kahit sandali lamang ay makalimutan ko ang lahat ng sakit na iniwan ng realidad.

Habang dahan-dahang nawawala ang huling saplot sa aking katawan, bumigat ang kaniyang paghinga. Huminto siya sandali at tahimik na tumitig sa akin sa gitna ng bahagyang kadiliman. Ang kaniyang mga matang balot ng alak at magulong damdamin ay nakatuon sa akin, tila inaarok ang bawat detalye ng aking anyo.

"You're beautiful..." mahina ngunit taos-pusong bulong niya, bago marahan akong niyakap.

Ang tatlong salitang iyon—mga salitang kailanman ay hindi ko narinig mula kay Jovert—ay tila dumagundong sa buo kong pagkatao. Kahit alam kong maaaring epekto lamang iyon ng alak at ng magulong emosyon naming dalawa, at kahit alam kong maaaring iba ang taong nasa isip niya, naging panandaliang gamot pa rin iyon sa pusong matagal nang wasak.

Sa unang pagkakataon sa aking buhay, naramdaman kong maganda ako.

Naramdaman kong may nakakita sa aking halaga.

Ipinikit ko ang aking mga mata habang pilit kong isinasantabi ang lahat ng sakit at pagdududang bumabagabag sa akin. Ayokong isipin ang bukas. Ayokong alalahanin ang realidad na naghihintay sa akin sa pagsikat ng araw.

Sa mga sandaling iyon, hinayaan kong ang tatlong salitang iyon ang pansamantalang pumuno sa mga puwang na iniwan ng paulit-ulit na pagkabigo at panloloko.

Kahit sandali lamang...

Hinayaan kong maniwala ang puso kong maaari rin pala akong maging sapat sa paningin ng isang tao.

Ang buong silid ay nabalot ng katahimikan, tanging ang magkahalo naming mabibigat na paghinga at ang mabilis na pagtibok ng aming mga puso ang maririnig. Sa gitna ng kadiliman, tuluyan nang naglaho ang pader na naghihiwalay sa isang simpleng empleyadang katulad ko at sa napakataas na CEO na katulad niya.

Ipinagkaloob ko ang lahat—ang aking tiwala, ang natitira kong emosyon, at ang pusong kay tagal nang nauhaw sa tunay na lambing. Sa bawat yakap na ibinibigay niya sa akin, unti-unting natunaw ang lahat ng inggit, insecurity, at sakit na matagal ko nang pasan.

Nang tuluyang humupa ang matinding emosyon ng gabing iyon, sabay kaming napahiga sa kama, kapwa hinihingal at tahimik.

Dahan-dahan niyang pinalupot ang kaniyang bisig sa aking baywang at marahang hinila ako palapit sa kaniyang malapad na dibdib. Iginawad niya ang isang maingat na halik sa aking noo bago ipinikit ang kaniyang mga mata. Unti-unting lumalim ang kaniyang paghinga hanggang sa tuluyan siyang makatulog, dala ng matinding pagod at kalasingan.

Nakahiga ako sa kaniyang tabi, nakatitig sa kisame habang pinakikinggan ang kaniyang regular na paghinga.

Napakatahimik ng paligid.

Ngunit habang unti-unting humuhupa ang init ng aking katawan, dahan-dahan ding nagbabalik ang aking katinuan. Ang espiritu ng alak na kanina'y nagbigay sa akin ng lakas ng loob ay unti-unti nang nawawala, napapalitan ng matinding takot na dahan-dahang sumisikip sa aking dibdib.

Lumingon ako sa kaniyang natutulog na mukha.

Napakaguwapo.

Napakapayapa.

Napatakip ako sa aking bibig habang muling pumatak ang maiinit na luha sa aking mga pisngi.

Diyos ko... ano ang nagawa ko?

Hindi ito panaginip.

Ito ang totoong buhay.

At bukas ng umaga, kapag sumikat na ang araw at tuluyan nang nawala ang epekto ng alak sa kaniyang sistema, magigising ang CEO ng kumpanya—

At makikita niya kung sino talaga ang babaeng kasama niya sa silid.