บทที่ 16. เพื่อนฟ้อง

แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาอาบไล้คฤหาสน์หรูหลังใหญ่ของครอบครัวเจ้าขวัญ บรรยากาศที่ควรจะสดใสกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ภายในใจของหญิงสาว

ร่างระหงในชุดนักศึกษาที่ถูกสวมทับด้วยเสื้อคาร์ดิแกนตัวเก่งยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ปลายนิ้วเรียวเผลอยกขึ้นแตะที่ริมฝีปากตัวเองอย่างลืมตัว ความรู้สึกร้อนผ่าวและรสขมปร่าของแอลกอฮอล์จากจูบอันหนักหน่วงเมื่อคืนยังคงตราตรึงจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ

บรื้น...

เสียงเครื่องยนต์รถยุโรปคันหรูที่แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าประตูรั้วดึงสติของเจ้าขวัญให้กลับมา หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย รีบคว้ากระเป๋าสะพายและหนังสือเรียนเดินลงบันไดไปชั้นล่าง ทันทีที่ก้าวพ้นประตูบ้าน ภาพที่เห็นก็ทำให้เธอต้องปั้นรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า

หมอพิชญ์ในชุดนักศึกษาแพทย์ที่ดูสะอาดสะอ้านและเนี๊ยบทุกกระเบียดนิ้ว กำลังยืนส่งยิ้มละมุนละไมพูดคุยอยู่กับคุณก้องเกียรติและคุณรดา พ่อและแม่ของเธอที่ออกมายืนต้อนรับว่าที่ลูกเขยคนโปรดด้วยตัวเอง

“แหม หมอพิชญ์ มาแต่เช้าเชียว ทานข้าวเช้ามาหรือยังลูก เข้ามาทานข้าวต้มฝีมือป้าก่อนสิจ๊ะ”

คุณรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชมและเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด

“ขอบพระคุณมากครับคุณป้า แต่เดี๋ยวผมตั้งใจว่าจะพาน้องขวัญไปทานที่ร้านอาหารแถวมหา'ลัยเลยน่ะครับ จะได้ไม่ไปเบียดเบียนเวลาพักผ่อนของคุณลุงคุณป้าด้วย”

หมอพิชญ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและรอยยิ้มสุภาพบุรุษที่ใครเห็นก็ต้องละลาย

“โอย ไม่เบียดเบียนอะไรเลยลูก หมอนี่ช่างเกรงใจจริงๆ” คุณก้องเกียรติหัวเราะร่วน เอื้อมมือไปตบบ่าว่าที่หมอเบาๆ อย่างถูกใจ

“ลุงฝากน้องด้วยนะหมอ ช่วงนี้สังคมมันอันตราย พวกเด็กเกเรอันธพาลมันเยอะ ลุงไม่อยากให้ขวัญต้องไปคลุกคลีกับพวกไม่มีอนาคต มีหมอคอยไปรับไปส่งแบบนี้ ลุงกับป้าค่อยเบาใจหน่อย”

ประโยคที่จงใจกระทบกระเทียบถึงเด็กเกเรอันธพาล ทำให้เจ้าขวัญที่เพิ่งเดินมาสมทบหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย เธออดไม่ได้ที่จะปรายตามองลอดซี่กรงเหล็กดัดไปยังบ้านหลังข้างๆ ที่ยังคงปิดเงียบสนิท ไร้เงาของดูคาติคันยักษ์และเจ้าของบ้านจอมพาล

“สวัสดีค่ะพี่พิชญ์” เธอฝืนยิ้มทักทาย

“สวัสดีครับน้องขวัญ วันนี้สดใสจังเลยนะครับ” หมอพิชญ์หันมายิ้มกว้าง แววตาของเขาเป็นประกายเมื่อมองสำรวจใบหน้าหวาน

“ไปกันเลยไหมครับ เดี๋ยวพี่แวะซื้อขนมเจ้าโปรดให้ทานก่อนเข้าคลาสด้วย”

“ไปสิลูก ไปเลย เดี๋ยวจะสายเอา” คุณรดารีบดันหลังลูกสาวเบาๆ “ดูแลตัวเองนะลูกขวัญ เป็นเด็กดีล่ะ”

เจ้าขวัญยกมือไหว้ลาพ่อกับแม่ ก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะหนังราคาแพงที่หมอพิชญ์เปิดประตูรอรับอย่างรู้หน้าที่ รถยุโรปคันหรูค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปอย่างนุ่มนวล ทิ้งให้บ้านหลังข้างๆ ยังคงจมอยู่ในความเงียบงัน... โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า พายุอารมณ์อีกลูกกำลังจะก่อตัวขึ้นในไม่ช้า

ครืดดดด! ครืดดดด!

เสียงสมาร์ทโฟนที่สั่นครืดคราดอยู่บนหัวเตียงราวกับแผ่นดินไหว ปลุกร่างสูงใหญ่ที่นอนคว่ำหน้าจมกองผ้าห่มให้สะดุ้งตื่น

แทนไทครางฮือในลำคออย่างหงุดหงิด อาการปวดหัวตุบๆ แล่นริ้วขึ้นมาจนแทบระเบิด ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่อัดเข้าไปอย่างหนักเมื่อคืนทำเอาเขาแฮงค์หนักจนแทบลืมตาไม่ขึ้น

มือหนาคลำสะเปะสะปะไปคว้าโทรศัพท์มากดรับสายโดยไม่ทันได้ดูชื่อคนโทรเข้า

“ฮัลโหล... ใครวะ แม่ง! คนจะนอน!” เสียงทุ้มแหบพร่าตวาดลั่น

(นอนเหี้ยอะไรของมึงไอ้คุณแทน! เก้าโมงเช้าแล้วเว้ย! วันนี้มีพรีเซนต์โปรเจกต์อาจารย์ทรงพล มึงรีบแหกขี้ตาตื่นแล้วแบกสังขารมาเดี๋ยวนี้เลย!)

เสียงของบอลตะโกนทะลุลำโพงออกมาจนแทนไทต้องดึงโทรศัพท์ออกห่างหูพลางขมวดคิ้วมุ่นเพราะความปวดหัวจากอาการแฮงค์

“เชี่ยเอ๊ย!”

ชายหนุ่มสบถลั่น สปริงตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างรวดเร็วจนหน้ามืด เขาขยี้ผมสีเข้มที่ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ก่อนจะรีบโยนโทรศัพท์ทิ้งแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปจัดการตัวเองด้วยความเร็วแสง

สายน้ำเย็นจัดไม่ได้ช่วยชะล้างอาการปวดหัวให้หายไปได้เลย มันยิ่งทำให้ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนค่อยๆ ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวทีละฉาก... ทีละฉาก...

รั้วบ้าน... กลิ่นน้ำหอมของเธอ... เสียงร้องไห้ของเขา... และ... จูบ!

“ฉิบหายแล้วไอ้แทน...” เขาพึมพำกับตัวเองหน้ากระจก ใบหน้าหล่อคมซีดเผือดลงเมื่อจำได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไปเมื่อคืน

ใช้เวลาไม่ถึงสิบห้านาที แทนไทก็ควบดูคาติคู่ใจมาถึงใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ด้วยสภาพที่ดูไม่จืดเท่าไหร่นัก เสื้อยืดสีดำยับยู่ยี่ถูกสวมทับด้วยช็อปสีเลือดหมูที่ไม่ได้ติดกระดุม ผมที่ไม่ได้เซ็ตถูกสางลวกๆ แต่กลับดูเซอร์และมีเสน่ห์ดึงดูดสายตาสาวๆ แถวนั้นให้มองตามเป็นตาเดียว

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในจุดนัดพบใต้ตึก เจตกับบอลที่นั่งหน้าเครียดรออยู่ก็รีบพุ่งเข้ามาหาทันที

“สภาพมึงนี่... เหมือนหมาแฮงค์เลยว่ะ” เจตเปิดฉากแซวเพื่อนทันที

“หุบปากไปเลยไอ้เจต กูยิ่งปวดหัวอยู่”

แทนไททิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งหินอ่อน ยกมือนวดขมับตัวเองแรงๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิททั้งสองด้วยแววตาหวาดระแวง

“เมื่อคืน... กูไปเมาเรื้อนอะไรที่หน้าบ้านขวัญบ้างวะ มึงเล่ามาให้หมดเลยนะ”

บอลถอนหายใจยาว ก่อนจะเริ่มสาธยายวีรกรรมของเพื่อน “มึงวิ่งไปเกาะรั้วบ้านเขาแหกปากโวยวาย ร้องไห้น้ำตาแตกว่าวิศวะเปื้อนฝุ่นมันสู้ไอ้เสื้อกาวน์ไม่ได้ แล้วก็บังคับให้น้องเขาเปิดประตู...”

“เดี๋ยว...” แทนไทกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สติเริ่มกลับมาครบถ้วนร้อยเปอร์เซ็นต์ “แล้วกู... กูไม่ได้พูดอะไรโง่ๆ... หรือหลุดปากอะไรบ้าๆ ออกไปใช่ไหมวะ”

เจตและบอลหันมามองหน้ากัน กระพริบตาปริบๆ อยู่สองสามวินาที ก่อนจะหันกลับมามองเพื่อนรักแล้วพยักหน้าขึ้นลงพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง

“พูด” เจตตอบ

“เต็มปากเต็มคำเลยเพื่อน” บอลเสริม

“เชี่ยยยย...” แทนไทยกมือขึ้นกุมขมับอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก “กูพูดว่าอะไรวะ...”