บทที่ 15. พี่ไม่ยอมแพ้หรอก

ทันทีที่บานประตูเหล็กดัดเปิดออกกว้างพอให้แทรกตัวผ่าน ร่างสูงใหญ่ที่โอนเอนไร้สติเมื่อครู่กลับพุ่งพรวดเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วจนเจ้าขวัญตั้งตัวไม่ทัน

“อ๊ะ! พี่แทน!”

มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางก่อนจะออกแรงรั้งร่างระหงให้ถลาเข้ามาปะทะแผงอกแกร่ง แรงดึงนั้นทำให้เจ้าขวัญเซถอยหลังไปชิดกับกำแพงรั้วด้านในที่มืดสนิทและพ้นจากรัศมีสายตาของหน้าต่างชั้นสองพอดี

“เฮ้ยไอ้แทน! มึงอย่าทำอะไรน้อง!” 

เจตกับบอลร้องเสียงหลง เตรียมจะถลันเข้ามาจับเพื่อนแยกออก แต่แทนไทกลับตวัดสายตาแดงก่ำมองขวาง หันไปคำรามใส่เพื่อนสนิทเสียงกร้าว

“พวกมึงถอยไป! กูจะคุยกับขวัญแค่สองคน... ถอยไปดิเทวะ!”

“แต่ว่า…” บอลอึกอัก มองหน้าเจ้าขวัญอย่างไม่ไว้ใจสถานการณ์

“พี่เจต พี่บอล... ถอยไปรอที่รถก่อนเถอะค่ะ ขวัญขอเวลาห้านาที เดี๋ยวขวัญเคลียร์เอง” 

เจ้าขวัญตัดสินใจเอ่ยปากบอกเพื่อนของเขา แม้หัวใจจะเต้นกระหน่ำด้วยความหวาดหวั่น แต่เธอก็รู้ดีว่ายิ่งมีคนอยู่เยอะ แทนไทก็จะยิ่งบ้าคลั่ง

เจตกับบอลมองหน้ากันอย่างชั่งใจ ก่อนจะยอมพยักหน้าและถอยร่นออกไปยืนรอที่ข้างรถดูคาติซึ่งจอดอยู่ห่างออกไป ปล่อยให้พื้นที่ตรงกำแพงรั้วที่มืดมิดตกอยู่ในความเงียบงัน... ที่มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนสองคน

พอไร้ก้างขวางคอ แทนไทก็ทิ้งน้ำหนักตัวโถมเข้าใส่ร่างเล็กจนเจ้าขวัญต้องแผ่นหลังแนบชิดกับกำแพงปูนเย็นเยียบ สองแขนแกร่งยกขึ้นยันกำแพงกักขังเธอไว้ในวงแขน 

กลิ่นแอลกอฮอล์รสเข้มคละคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายและกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยแตะจมูก มันเป็นกลิ่นอายความอันตรายที่ทำให้สติของเจ้าขวัญแทบจะหลุดลอย

“พี่แทน ปล่อย... ขวัญอึดอัด” 

หญิงสาวพยายามใช้สองมือดันแผงอกกว้าง แต่ร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามกลับไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด

“ตอบพี่มาสิขวัญ…” 

เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหู ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดพวงแก้มเนียนจนเธอสั่นสะท้าน 

“ขวัญจะรังเกียจพี่... จะตัดพี่ทิ้งไปหาไอ้หมอนั่นเหมือนที่พ่อขวัญต้องการจริงๆ ใช่ไหม”

เจ้าขวัญชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับคนเมา แววตาคมกริบที่เคยดุดันเย่อหยิ่งมาตลอด บัดนี้กลับแดงก่ำและเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใสๆ ความเจ็บปวดร้าวราญที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้น ทำเอากำแพงความโกรธเคืองในใจของเจ้าขวัญสั่นคลอนอย่างรุนแรง

“ขวัญไม่ได้รังเกียจพี่... แล้วขวัญก็ยังไม่ได้บอกสักคำว่าจะตัดพี่ทิ้ง” เธอตอบเสียงแผ่ว พยายามหลบสายตาเว้าวอนนั้น “แต่พี่เมามากแล้วนะ พี่ไม่มีสติเลย เอาไว้สร่างแล้วค่อยคุยกันพรุ่งนี้นะคะ…”

“ไม่! พรุ่งนี้ขวัญก็จะหนีพี่ไปหาไอ้หน้าจืดนั่นอีก!” 

แทนไทสวนกลับเสียงแข็ง ก่อนจะทิ้งศีรษะที่หนักอึ้งซบลงบนลาดไหล่บอบบางของเธออย่างหมดสภาพ

“พี่แทน พี่พูดอะไรของพี่เนี่ย… ขวัญกับพี่ไม่ได้…”

สัมผัสจากใบหน้าหล่อเหลาที่ซุกไซร้อยู่ตรงซอกคอ ทำให้เจ้าขวัญตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด เธอสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่ซึมผ่านเสื้อคาร์ดิแกน... อสูรกายที่ใครๆ ก็หวาดกลัว กำลังร้องไห้อยู่บนบ่าของเธอ

“พี่เจ็บว่ะขวัญ... เจ็บจนจะบ้าตายอยู่แล้ว” เสียงกระซิบสั่นเครือดังอู้อี้อยู่ริมขมับ “วิศวะเปื้อนฝุ่นอย่างพี่... มันสู้ไอ้เสื้อกาวน์สะอาดๆ นั่นไม่ได้เลยใช่ไหม... พ่อขวัญถึงได้เกลียดขี้หน้าพี่นัก แล้วขวัญล่ะ... ขวัญรังเกียจไอ้เด็กช่างเปื้อนฝุ่นคนนี้ เหมือนที่พ่อขวัญเกลียดไหม”

คำว่า 'วิศวะเปื้อนฝุ่น' ที่หลุดออกจากปากเขา ทำให้เจ้าขวัญเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดในทันที... พ่อของเธอต้องพูดอะไรแรงๆ ใส่เขาตอนที่เธอเดินเข้าบ้านไปแล้วแน่ๆ 

ความรู้สึกผิดและสงสารตีตื้นขึ้นมาจุกที่คอหอย มือเล็กที่เคยกางออกเพื่อผลักไส ค่อยๆ ลดระดับลง ก่อนจะเผลอวางทาบลงบนแผ่นหลังกว้างที่กำลังสั่นเทาอย่างลืมตัว

“ขวัญไม่เคยเกลียดพี่เพราะเรื่องนั้นเลยนะพี่แทน…” เธอปลอบเสียงอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน “สิ่งที่ขวัญไม่ชอบ คือการที่พี่ชอบใช้กำลัง ชอบทำตัวเป็นอันธพาลหาเรื่องคนอื่นต่างหาก... ถ้าพี่เลิกทำตัวแบบนั้น พ่อก็คงไม่มองพี่ในแง่ร้ายหรอก”

แทนไทเงยหน้าขึ้นช้าๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองลดลงจนเหลือเพียงคืบ นัยน์ตาคมที่ชื้นไปด้วยน้ำตามองสบตาเธอนิ่งลึก

“ที่พี่ต้องเป็นอันธพาล... ก็เพราะพี่ต้องปกป้องขวัญจากไอ้พวกเวรที่มันคิดไม่ดีไง! ขวัญไม่เคยรู้หรอกว่าพี่ต้องแลกหมัดกับใครบ้างเพื่อไม่ให้พวกมันเข้าใกล้ขวัญ!” 

เขาตะคอกเสียงพร่าอย่างไร้ความยับยั้งชั่งใจเหมือนเคย ก่อนจะแค่นหัวเราะสมเพชตัวเอง 

“แต่ก็นั่นแหละ... ทำดีแทบตาย สุดท้ายคนเลวๆ อย่างพี่ มันก็แพ้ไอ้เจ้าชายหน้ายิ้มที่เพิ่งเดินเข้ามาอยู่ดี”

เจ้าขวัญนิ่งอึ้งไปกับสิ่งที่ได้ยิน... เขาไปมีเรื่องชกต่อยเพื่อปกป้องเธออย่างนั้นเหรอ? ความทรงจำวัยเด็กและภาพรอยฟกช้ำบนใบหน้าของเขาที่เธอเคยเห็นมาตลอดหลายปี ผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ หญิงสาวสับสนจนพูดไม่ออก ในขณะที่แทนไทค่อยๆ เคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

“ขวัญบอกว่าขวัญไม่ได้เกลียดพี่…” สายตาคมเลื่อนต่ำลงมาหยุดที่ริมฝีปากสีพีชที่เผยอขึ้นเล็กน้อย “งั้น... ขวัญจะยอมเลือกปีศาจเปื้อนฝุ่นคนนี้... แทนไอ้เจ้าชายนั่นได้ไหม?”

“พะ... พี่แทน พี่หมายความว่าไง… อื้อ!”

ยังไม่ทันที่เจ้าขวัญจะได้เอ่ยห้าม ริมฝีปากหยักลึกก็ทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดทันที

มันไม่ใช่จูบที่ดุดันจาบจ้วงเหมือนอย่างที่ใจคิด แต่มันคือจูบที่เต็มไปด้วยความโหยหา เว้าวอน และร้าวราน สัมผัสอุ่นจัดบดเคล้าลงบนกลีบปากนุ่มอย่างเชื่องช้าแต่อ้างว้าง 

รสขมปร่าของแอลกอฮอล์ซึมซาบเข้ามาพร้อมกับความรู้สึกวาบหวามที่ทำให้แข้งขาของหญิงสาวอ่อนแรงจนต้องกำคอเสื้อของเขาไว้แน่นเพื่อพยุงตัว

เจ้าขวัญเบิกตากว้าง สมองขาวโพลนไปหมด เธอพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่ฝ่ามือร้อนผ่าวกลับประคองท้ายทอยเธอเอาไว้ บังคับให้เธอรับสัมผัสเว้าวอนนั้นอย่างเอาแต่ใจ จูบของเขาเหมือนหลุมพรางที่ดึงดูดให้เธอตกลงไปในห้วงอารมณ์ที่ลึกล้ำ ยิ่งขัดขืนก็ยิ่งอ่อนระทวย ยิ่งผลักไสก็ยิ่งถูกสูบเรี่ยวแรง

โฮ่งๆๆ!

เสียงสุนัขของบ้านข้างๆ เห่ากรรโชกขึ้นมาทำลายความเงียบ ตามมาด้วยเสียงสวิตช์ไฟระเบียงชั้นสองของบ้านเจ้าขวัญที่ดังแกร๊ก และสว่างวาบขึ้น

“ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ!” เสียงของก้องเกียรติดังแว่วมาจากชั้นบน

เจ้าขวัญสะดุ้งสุดตัว สติสัมปชัญญะกลับคืนมาราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัด เธอออกแรงผลักแผงอกของแทนไทเต็มแรงจนร่างสูงที่ทรงตัวไม่อยู่เซถอยหลังไปสองก้าว หญิงสาวยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง ใบหน้าแดงก่ำ หอบหายใจรุนแรงด้วยความตื่นตระหนก

“พะ... พ่อตื่นแล้ว! พี่แทนรีบกลับไปเข้าบ้านเดี๋ยวนี้เลยนะ! ไป!”

เธอผลักไสเขาอย่างลุกลน ก่อนจะหันไปกวักมือเรียกเจตกับบอลที่รีบวิ่งหน้าตื่นเข้ามารับช่วงต่อ

“ไอ้แทน! กลับเว้ย พ่อน้องตื่นแล้ว มึงอยากโดนลูกซองหรือไงวะ!” เจตรีบล็อกแขนเพื่อน ในขณะที่บอลช่วยดึงอีกข้าง

แทนไทขัดขืนเล็กน้อย แต่ฤทธิ์แอลกอฮอล์และความเหนื่อยล้าทางอารมณ์ทำให้เขาหมดแรงจะต่อต้าน ชายหนุ่มยอมถูกเพื่อนลากตัวกลับไปที่รถ แต่ดวงตาคมกริบยังคงจดจ้องมาที่ใบหน้าหวานของเจ้าขวัญไม่วางตา แววตาของเขาไม่ได้ว่างเปล่าอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยความยึดติดและหวงแหนที่ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม

“พี่ไม่ยอมแพ้หรอกนะเจ้าขวัญ…” 

เสียงทุ้มตะโกนฝ่าความมืดมาเป็นประโยคสุดท้าย ก่อนที่ร่างของเขาจะถูกยัดเข้าไปในรั้วบ้านของเขาเองที่อยู่ติดกับเธอ