บทที่ 5. ยัยโง่

“เปล่าค่ะแม่! ขวัญ... ขวัญแค่กำลังไล่หมาจรจัดแถวนี้น่ะค่ะ!”

เจ้าขวัญรีบตะโกนตอบผู้เป็นแม่ด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมไม่ให้สั่น ก่อนจะรีบยกมือขึ้นตบแก้มตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมเรี่ยวแรงที่จู่ๆ ก็เหือดหายไปดื้อๆ ก้าวขาที่สั่นเทาเดินเข้าบ้านไป

“หมาจรจัด? ตายจริง หมู่บ้านเราปล่อยให้มีหมาจรจัดหลุดเข้ามาได้ยังไง รปภ.ทำงานประสาอะไรเนี่ย”

คุณรดาบ่นกระปอดกระแปดขณะเดินเข้ามาลูบแขนลูกสาวอย่างแสนห่วง “แล้วนี่พี่พิชญ์มาส่งถึงบ้านเลยใช่ไหมลูก ดีจริงๆ เลยนะ สุภาพบุรุษแถมยังโทรขอแม่ก่อนดูแลหนูดีขนาดนี้ แม่ล่ะปลื้มจริงๆ”

คำชมเชยที่แม่มีต่อหมอพิชญ์ ไม่ได้ทำให้เจ้าขวัญรู้สึกพองโตในอกเหมือนทุกครั้ง รอยยิ้มของเธอฝืดเฝื่อนเต็มที ภาพข้อความแจ้งเตือนชื่อ ‘นาเดีย’ แวบเข้ามาในหัว สลับกับคำพูดร้ายกาจของอสูรกายข้างบ้านที่เพิ่งทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้เมื่อครู่

“ขวัญ... ขอตัวขึ้นห้องก่อนนะคะแม่ วันนี้เหนื่อยมากเลย”

หญิงสาวตัดบท รีบสาวเท้าขึ้นบันไดตรงดิ่งไปยังห้องนอนของตัวเอง ทันทีที่บานประตูห้องปิดล็อกลง ร่างระหงก็ทรุดฮวบลงนั่งพิงบานประตูอย่างหมดแรง มือเล็กยกขึ้นทาบทับหน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง ก้อนเนื้อข้างในมันเต้นกระหน่ำรุนแรงจนปวดหนึบไปหมด

‘ถ้าเป็นฉัน... ฉันจะลากเธอขึ้นเตียง แล้วทำให้เธอไม่มีแรงแม้แต่จะเดินลงมาจากรถด้วยซ้ำ’

ประโยคคุกคามที่เต็มไปด้วยความดิบเถื่อนยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ลมหายใจร้อนผ่าวและกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาราวกับยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายจมูก เจ้าขวัญหลับตาแน่น ส่ายหน้าไปมาเพื่อสะบัดไล่ความรู้สึกวูบวาบปนหวาดหวั่นที่ก่อตัวขึ้นอย่างประหลาด

“บ้าที่สุด... ทำไมต้องใจเต้นแรงกับคำพูดทุเรศๆ แบบนั้นด้วย” เธอพึมพำกับตัวเองด้วยความสับสน “พี่แทนมันก็แค่อันธพาลปากเสีย... ใช่... เขาแค่หาเรื่องขู่ให้เรากลัวเท่านั้นแหละ”

แม้จะพยายามหลอกตัวเอง แต่ความรู้สึกบางอย่างในใจกลับถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง เธอเดินไปทรุดตัวลงบนเตียง หยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูขึ้นมาดูหน้าจอแชทที่ว่างเปล่า... ไม่มีข้อความฝันดีจากเจ้าชายของเธอเหมือนทุกวัน หมอพิชญ์เงียบหายไปตั้งแต่ส่งเธอลงรถ หรือว่าคืนนี้... เขาจะไปหาผู้หญิงชื่อนาเดียคนนั้นจริงๆ?

ความรู้สึกระแวงสงสัยเกาะกุมหัวใจ เจ้าขวัญพลิกตัวซุกหน้าลงกับหมอน ปล่อยให้น้ำตาแห่งความสับสนไหลซึมออกมาเงียบๆ... คืนนี้เป็นคืนที่เธอรู้สึกว่าเจ้าชายช่างอยู่ไกลแสนไกล ในขณะที่เงาของอสูรกายกลับทาบทับเข้ามาในใจ ...ใกล้เสียจนน่ากลัว

.

อีกด้านหนึ่งของกำแพง...

บนระเบียงห้องนอนชั้นสองของบ้านหลังติดกัน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืดสีดำยืนพิงกรอบประตูบานเลื่อน นัยน์ตาคมกริบจดจ้องไปยังหน้าต่างห้องนอนฝั่งตรงข้ามที่ไฟเพิ่งจะดับลง

แทนไทล้วงซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋ากางเกง คาบมันไว้ในปากแล้วจุดไฟแช็ก แสงไฟสีส้มสว่างวาบสะท้อนให้เห็นกรามแกร่งที่ขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน เขาอัดควันพิษเข้าปอดลึกก่อนจะพ่นมันออกมาอย่างเชื่องช้า หวังให้มันช่วยดับความรุ่มร้อนในอกที่กำลังแผดเผาตัวเขาเอง

‘เกือบไปแล้วไอ้แทน... มึงเกือบจะบีบคอยัยนั่นตายคามือแล้ว’

ชายหนุ่มสบถด่าตัวเองในใจ สัมผัสจากผิวกายนุ่มเนียนและกลิ่นหอมสะอาดของเธอยังคงรบกวนจิตใจจนเขาแทบคลั่ง ตอนที่เห็นเธอเถียงคอเป็นเอ็นเพื่อปกป้องไอ้หมอหน้าจืดนั่น เขาโกรธจนแทบอยากจะกระชากร่างเล็กๆ นั่นมากดจูบให้ขาดใจ อยากจะลบสัมผัสของไอ้หมอนั่นออกไปให้หมด อยากจะสั่งสอนให้รู้ว่าผู้ชายที่เธอมองว่าเป็นปีศาจคนนี้แหละ... ที่รักและหวงเธอมากกว่าไอ้เจ้าชายจอมปลอมนั่นเป็นร้อยเท่า!

แต่เขาทำไม่ได้...

แทนไทบดขยี้ก้นบุหรี่ลงกับที่เขี่ยอย่างแรงจนแหลกคามือ เขารู้ดีว่ายิ่งเขาแสดงออกว่าหวงก้างมากเท่าไหร่ เจ้าขวัญก็จะยิ่งถอยห่างและมองเขาเป็นตัวร้ายมากขึ้นเท่านั้น และถ้าพ่อแม่ของเธอรู้เรื่องเข้า ยัยเด็กกะโปโลนั่นจะต้องถูกตีกรอบให้แน่นหนาขึ้นกว่าเดิมจนไม่มีวันได้เห็นเดือนเห็นตะวันแน่

“จะโง่ไปถึงเมื่อไหร่วะเจ้าขวัญ...” เสียงทุ้มพึมพำกับความมืด สายตายังคงทอดมองไปยังบานหน้าต่างที่ปิดสนิท “ต้องให้มันลอกคราบมากัดก่อนหรือไง ถึงจะตาสว่าง”

เขาไม่มีวันยอมให้เรื่องนั้นเกิดขึ้น... ถ้าเจ้าขวัญยังดื้อด้านดันทุรังจะวิ่งเข้ากองไฟ งั้นอสูรกายอย่างเขาก็จะยอมโดนไฟคลอก แล้วกระชากเธอกลับมาเอง!

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ มหาวิทยาลัยโกลบอล

บรรยากาศยามเช้าของมหาวิทยาลัยยังคงพลุกพล่านไปด้วยนักศึกษา เจ้าขวัญเดินลงจากรถแท็กซี่ด้วยใบหน้าอิดโรย ใต้ตาบวมช้ำเล็กน้อยจากการนอนไม่หลับทั้งคืน เธอพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ กอดหนังสือเดินไปตามทางเดินใต้ร่มไม้เพื่อมุ่งหน้าไปยังตึกคณะบริหารธุรกิจ

“น้องขวัญครับ”

เสียงนุ่มละมุนที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง เจ้าขวัญชะงักฝีเท้า หัวใจที่เคยวูบโหวงเมื่อคืนกระตุกเต้นขึ้นมาอีกครั้ง เธอหันกลับไปมองและพบกับร่างสูงโปร่งของหมอพิชญ์ในชุดนักศึกษาถูกระเบียบเรียบร้อย ใบหน้าหล่อเหลายังคงประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเช่นเคย

“พี่พิชญ์...” เธอเรียกชื่อเขาเสียงแผ่ว ความรู้สึกสับสนตีตื้นขึ้นมาในอก

“เมื่อคืนพี่ต้องขอโทษด้วยนะที่ไม่ได้ไลน์ไปบอกฝันดี พอดีพี่กลับถึงคอนโดแล้วสลบยาวเลยน่ะครับ เหนื่อยจากการอ่านหนังสือสอบนิดหน่อย”

หมอพิชญ์อธิบายด้วยน้ำเสียงใสซื่อ แววตาไม่มีร่องรอยของการโกหกเลยแม้แต่น้อย

เจ้าขวัญเม้มริมฝีปากแน่น คำแก้ตัวของเขาช่างดูสมเหตุสมผล แต่ข้อความของนาเดียเมื่อคืนมันยังคงค้างคาอยู่ในใจ เธออยากจะถามออกไปตรงๆ แต่ก็ไม่กล้าพอ กลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นผู้หญิงงี่เง่าและก้าวก่ายชีวิตเขามากเกินไป

“มะ... ไม่เป็นไรค่ะ ขวัญเข้าใจ” เธอฝืนยิ้มตอบ

“แล้วนี่ทานข้าวเช้าหรือยังครับ ไปหาอะไรทานด้วยกันไหม?” หมอพิชญ์เอ่ยชวนพร้อมกับถือวิสาสะเอื้อมมือมาสัมผัสข้อศอกของเธอเบาๆ อย่างคุ้นเคย

ทว่า... ยังไม่ทันที่เจ้าขวัญจะได้ตอบตกลงหรือปฏิเสธ เสียงคำรามกระหึ่มของเครื่องยนต์บิ๊กไบค์ก็ดึงความสนใจของทุกคนในบริเวณนั้นให้หันไปมอง

บรื้นนนน!! เอี๊ยด!

รถดูคาติสีดำด้านคันใหญ่พุ่งทะยานเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทห่างจากจุดที่ทั้งสองยืนอยู่เพียงไม่กี่ก้าว ล้อหน้าปาดเข้ามาใกล้จนหมอพิชญ์ต้องรีบดึงตัวเจ้าขวัญหลบตามสัญชาตญาณ

เจ้าของรถในชุดเสื้อช็อปสีเลือดหมูกระตุกยิ้มมุมปาก เขาตบเกียร์ดับเครื่องยนต์ ก่อนจะถอดหมวกกันน็อกเต็มใบสีดำออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาดุดันที่กำลังมองตรงมายังพวกเขาด้วยสายตาเย้ยหยัน มือหนาสางผมสีเข้มที่ยุ่งเหยิงจากการใส่หมวกกันน็อกลวกๆ ท่าทางดิบเถื่อนและอันตรายนั้นเรียกเสียงซุบซิบจากนักศึกษาสาวๆ แถวนั้นได้ทันที

แทนไทตวัดขาก้าวลงจากรถบิ๊กไบค์คู่ใจ เดินล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์ขาดเข่าย่างสามขุมตรงเข้ามาหาคนทั้งคู่ นัยน์ตาคมกริบตวัดมองมือของหมอพิชญ์ที่ยังคงจับข้อศอกของเจ้าขวัญเอาไว้ ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน

“เช้าขนาดนี้... คึกคักกันจังเลยนะ”

เสียงทุ้มห้าวเอ่ยทักทาย สายตาคมดุกวาดมองใบหน้าหวานที่ซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นเขา