Share

บทที่ 5. ยัยโง่

last update publish date: 2026-09-28 20:30:59

“เปล่าค่ะแม่! ขวัญ... ขวัญแค่กำลังไล่หมาจรจัดแถวนี้น่ะค่ะ!”

เจ้าขวัญรีบตะโกนตอบผู้เป็นแม่ด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมไม่ให้สั่น ก่อนจะรีบยกมือขึ้นตบแก้มตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมเรี่ยวแรงที่จู่ๆ ก็เหือดหายไปดื้อๆ ก้าวขาที่สั่นเทาเดินเข้าบ้านไป

“หมาจรจัด? ตายจริง หมู่บ้านเราปล่อยให้มีหมาจรจัดหลุดเข้ามาได้ยังไง รปภ.ทำงานประสาอะไรเนี่ย”

คุณรดาบ่นกระปอดกระแปดขณะเดินเข้ามาลูบแขนลูกสาวอย่างแสนห่วง “แล้วนี่พี่พิชญ์มาส่งถึงบ้านเลยใช่ไหมลูก ดีจริงๆ เลยนะ สุภาพบุรุษแถมยังโทรขอแม่ก่อนดูแลหนูดีขนาดนี้ แม่ล่ะปลื้มจริงๆ”

คำชมเชยที่แม่มีต่อหมอพิชญ์ ไม่ได้ทำให้เจ้าขวัญรู้สึกพองโตในอกเหมือนทุกครั้ง รอยยิ้มของเธอฝืดเฝื่อนเต็มที ภาพข้อความแจ้งเตือนชื่อ ‘นาเดีย’ แวบเข้ามาในหัว สลับกับคำพูดร้ายกาจของอสูรกายข้างบ้านที่เพิ่งทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้เมื่อครู่

“ขวัญ... ขอตัวขึ้นห้องก่อนนะคะแม่ วันนี้เหนื่อยมากเลย”

หญิงสาวตัดบท รีบสาวเท้าขึ้นบันไดตรงดิ่งไปยังห้องนอนของตัวเอง ทันทีที่บานประตูห้องปิดล็อกลง ร่างระหงก็ทรุดฮวบลงนั่งพิงบานประตูอย่างหมดแรง มือเล็กยกขึ้นทาบทับหน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง ก้อนเนื้อข้างในมันเต้นกระหน่ำรุนแรงจนปวดหนึบไปหมด

‘ถ้าเป็นฉัน... ฉันจะลากเธอขึ้นเตียง แล้วทำให้เธอไม่มีแรงแม้แต่จะเดินลงมาจากรถด้วยซ้ำ’

ประโยคคุกคามที่เต็มไปด้วยความดิบเถื่อนยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ลมหายใจร้อนผ่าวและกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาราวกับยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายจมูก เจ้าขวัญหลับตาแน่น ส่ายหน้าไปมาเพื่อสะบัดไล่ความรู้สึกวูบวาบปนหวาดหวั่นที่ก่อตัวขึ้นอย่างประหลาด

“บ้าที่สุด... ทำไมต้องใจเต้นแรงกับคำพูดทุเรศๆ แบบนั้นด้วย” เธอพึมพำกับตัวเองด้วยความสับสน “พี่แทนมันก็แค่อันธพาลปากเสีย... ใช่... เขาแค่หาเรื่องขู่ให้เรากลัวเท่านั้นแหละ”

แม้จะพยายามหลอกตัวเอง แต่ความรู้สึกบางอย่างในใจกลับถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง เธอเดินไปทรุดตัวลงบนเตียง หยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูขึ้นมาดูหน้าจอแชทที่ว่างเปล่า... ไม่มีข้อความฝันดีจากเจ้าชายของเธอเหมือนทุกวัน หมอพิชญ์เงียบหายไปตั้งแต่ส่งเธอลงรถ หรือว่าคืนนี้... เขาจะไปหาผู้หญิงชื่อนาเดียคนนั้นจริงๆ?

ความรู้สึกระแวงสงสัยเกาะกุมหัวใจ เจ้าขวัญพลิกตัวซุกหน้าลงกับหมอน ปล่อยให้น้ำตาแห่งความสับสนไหลซึมออกมาเงียบๆ... คืนนี้เป็นคืนที่เธอรู้สึกว่าเจ้าชายช่างอยู่ไกลแสนไกล ในขณะที่เงาของอสูรกายกลับทาบทับเข้ามาในใจ ...ใกล้เสียจนน่ากลัว

.

อีกด้านหนึ่งของกำแพง...

บนระเบียงห้องนอนชั้นสองของบ้านหลังติดกัน ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืดสีดำยืนพิงกรอบประตูบานเลื่อน นัยน์ตาคมกริบจดจ้องไปยังหน้าต่างห้องนอนฝั่งตรงข้ามที่ไฟเพิ่งจะดับลง

แทนไทล้วงซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋ากางเกง คาบมันไว้ในปากแล้วจุดไฟแช็ก แสงไฟสีส้มสว่างวาบสะท้อนให้เห็นกรามแกร่งที่ขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน เขาอัดควันพิษเข้าปอดลึกก่อนจะพ่นมันออกมาอย่างเชื่องช้า หวังให้มันช่วยดับความรุ่มร้อนในอกที่กำลังแผดเผาตัวเขาเอง

‘เกือบไปแล้วไอ้แทน... มึงเกือบจะบีบคอยัยนั่นตายคามือแล้ว’

ชายหนุ่มสบถด่าตัวเองในใจ สัมผัสจากผิวกายนุ่มเนียนและกลิ่นหอมสะอาดของเธอยังคงรบกวนจิตใจจนเขาแทบคลั่ง ตอนที่เห็นเธอเถียงคอเป็นเอ็นเพื่อปกป้องไอ้หมอหน้าจืดนั่น เขาโกรธจนแทบอยากจะกระชากร่างเล็กๆ นั่นมากดจูบให้ขาดใจ อยากจะลบสัมผัสของไอ้หมอนั่นออกไปให้หมด อยากจะสั่งสอนให้รู้ว่าผู้ชายที่เธอมองว่าเป็นปีศาจคนนี้แหละ... ที่รักและหวงเธอมากกว่าไอ้เจ้าชายจอมปลอมนั่นเป็นร้อยเท่า!

แต่เขาทำไม่ได้...

แทนไทบดขยี้ก้นบุหรี่ลงกับที่เขี่ยอย่างแรงจนแหลกคามือ เขารู้ดีว่ายิ่งเขาแสดงออกว่าหวงก้างมากเท่าไหร่ เจ้าขวัญก็จะยิ่งถอยห่างและมองเขาเป็นตัวร้ายมากขึ้นเท่านั้น และถ้าพ่อแม่ของเธอรู้เรื่องเข้า ยัยเด็กกะโปโลนั่นจะต้องถูกตีกรอบให้แน่นหนาขึ้นกว่าเดิมจนไม่มีวันได้เห็นเดือนเห็นตะวันแน่

“จะโง่ไปถึงเมื่อไหร่วะเจ้าขวัญ...” เสียงทุ้มพึมพำกับความมืด สายตายังคงทอดมองไปยังบานหน้าต่างที่ปิดสนิท “ต้องให้มันลอกคราบมากัดก่อนหรือไง ถึงจะตาสว่าง”

เขาไม่มีวันยอมให้เรื่องนั้นเกิดขึ้น... ถ้าเจ้าขวัญยังดื้อด้านดันทุรังจะวิ่งเข้ากองไฟ งั้นอสูรกายอย่างเขาก็จะยอมโดนไฟคลอก แล้วกระชากเธอกลับมาเอง!

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ มหาวิทยาลัยโกลบอล

บรรยากาศยามเช้าของมหาวิทยาลัยยังคงพลุกพล่านไปด้วยนักศึกษา เจ้าขวัญเดินลงจากรถแท็กซี่ด้วยใบหน้าอิดโรย ใต้ตาบวมช้ำเล็กน้อยจากการนอนไม่หลับทั้งคืน เธอพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ กอดหนังสือเดินไปตามทางเดินใต้ร่มไม้เพื่อมุ่งหน้าไปยังตึกคณะบริหารธุรกิจ

“น้องขวัญครับ”

เสียงนุ่มละมุนที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง เจ้าขวัญชะงักฝีเท้า หัวใจที่เคยวูบโหวงเมื่อคืนกระตุกเต้นขึ้นมาอีกครั้ง เธอหันกลับไปมองและพบกับร่างสูงโปร่งของหมอพิชญ์ในชุดนักศึกษาถูกระเบียบเรียบร้อย ใบหน้าหล่อเหลายังคงประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเช่นเคย

“พี่พิชญ์...” เธอเรียกชื่อเขาเสียงแผ่ว ความรู้สึกสับสนตีตื้นขึ้นมาในอก

“เมื่อคืนพี่ต้องขอโทษด้วยนะที่ไม่ได้ไลน์ไปบอกฝันดี พอดีพี่กลับถึงคอนโดแล้วสลบยาวเลยน่ะครับ เหนื่อยจากการอ่านหนังสือสอบนิดหน่อย”

หมอพิชญ์อธิบายด้วยน้ำเสียงใสซื่อ แววตาไม่มีร่องรอยของการโกหกเลยแม้แต่น้อย

เจ้าขวัญเม้มริมฝีปากแน่น คำแก้ตัวของเขาช่างดูสมเหตุสมผล แต่ข้อความของนาเดียเมื่อคืนมันยังคงค้างคาอยู่ในใจ เธออยากจะถามออกไปตรงๆ แต่ก็ไม่กล้าพอ กลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นผู้หญิงงี่เง่าและก้าวก่ายชีวิตเขามากเกินไป

“มะ... ไม่เป็นไรค่ะ ขวัญเข้าใจ” เธอฝืนยิ้มตอบ

“แล้วนี่ทานข้าวเช้าหรือยังครับ ไปหาอะไรทานด้วยกันไหม?” หมอพิชญ์เอ่ยชวนพร้อมกับถือวิสาสะเอื้อมมือมาสัมผัสข้อศอกของเธอเบาๆ อย่างคุ้นเคย

ทว่า... ยังไม่ทันที่เจ้าขวัญจะได้ตอบตกลงหรือปฏิเสธ เสียงคำรามกระหึ่มของเครื่องยนต์บิ๊กไบค์ก็ดึงความสนใจของทุกคนในบริเวณนั้นให้หันไปมอง

บรื้นนนน!! เอี๊ยด!

รถดูคาติสีดำด้านคันใหญ่พุ่งทะยานเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทห่างจากจุดที่ทั้งสองยืนอยู่เพียงไม่กี่ก้าว ล้อหน้าปาดเข้ามาใกล้จนหมอพิชญ์ต้องรีบดึงตัวเจ้าขวัญหลบตามสัญชาตญาณ

เจ้าของรถในชุดเสื้อช็อปสีเลือดหมูกระตุกยิ้มมุมปาก เขาตบเกียร์ดับเครื่องยนต์ ก่อนจะถอดหมวกกันน็อกเต็มใบสีดำออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาดุดันที่กำลังมองตรงมายังพวกเขาด้วยสายตาเย้ยหยัน มือหนาสางผมสีเข้มที่ยุ่งเหยิงจากการใส่หมวกกันน็อกลวกๆ ท่าทางดิบเถื่อนและอันตรายนั้นเรียกเสียงซุบซิบจากนักศึกษาสาวๆ แถวนั้นได้ทันที

แทนไทตวัดขาก้าวลงจากรถบิ๊กไบค์คู่ใจ เดินล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์ขาดเข่าย่างสามขุมตรงเข้ามาหาคนทั้งคู่ นัยน์ตาคมกริบตวัดมองมือของหมอพิชญ์ที่ยังคงจับข้อศอกของเจ้าขวัญเอาไว้ ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน

“เช้าขนาดนี้... คึกคักกันจังเลยนะ”

เสียงทุ้มห้าวเอ่ยทักทาย สายตาคมดุกวาดมองใบหน้าหวานที่ซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นเขา

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Heart's Gear วิศวะร้ายก็มีหัวใจ   90.รักที่ต้องก้าวต่อ [จบ]

    บรรยากาศยามเช้า ณ โถงประชุมใหญ่ประจำมหาวิทยาลัย อบอวลไปด้วยสายลมแห่งความสำเร็จและเสียงปรบมือกึกก้องสลับกับเสียงประกาศชื่อนิสิตผู้ได้รับเกียรตินิยมอย่างเป็นทางการ“นางสาวพิมพิมล ศรีแก้ว... คณะบริหารธุรกิจ เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง”สิ้นเสียงประกาศทรงเกียรติผ่านลำโพงก้อง ร่างอรชรของเจ้าขวัญในชุดครุยสากลสีเข้มคาดแถบกำมะหยี่สีส้มสว่างประดับพู่ทอง ยืนก้าวออกมารับใบปริญญาบัตรด้วยท่วงท่าสง่างามและเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจนัยน์ตากลมโตคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันใจ สี่ปีแห่งความทุ่มเทเรียนหนัก การบริหารจัดการระบบการเงินให้อู่ T-Tech และการเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ที่เข้มแข็ง บัดนี้ได้รับการการันตีด้วยความสำเร็จอันงดงามที่สุดในชีวิตบริเวณลานม้าหินอ่อนด้านนอก คุณก้องเกียรติและคุณรดา ยืนปิติดีใจจนน้ำตารื้น คุณรดาถือช่อดอกลิลลี่สีขาวช่อโตไว้อย่างทะนุถนอม ขณะที่คุณก้องเกียรติในชุดสูทสากลภูมิฐานยิ้มกว้างไม่กักเก็บความภาคภูมิใจในตัวลูกสาวคนเดียวเลยแม้แต่น้อย“เจ้าขวัญลูกแม่!” คุณรดาโผเข้ากอดลูกสาวทันทีที่เธอเดินก้าวออกมาจากโถงประชุม “ยินดีด้วยนะลูก! เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง... แม่กับพ่อภูมิใจ

  • Heart's Gear วิศวะร้ายก็มีหัวใจ   บทที่ 89. พูดสิว่ารักใคร [NC+]

    เสียงสัญญาณล็อกอัตโนมัติของประตูคอนโดเช่าดังขึ้นเบาๆ แกร๊ก... ตัดขาดโลกภายนอก ความวุ่นวาย และเสียงเครื่องยนต์ยานพาหนะออกไปโดยสิ้นเชิง เหลือไว้เพียงความเงียบสงบอันอบอุ่นและแสงไฟวอร์มไลท์สีส้มละมุนตาที่สาดส่องผ่านโถงทางเดินทว่ายังไม่ทันที่เท้าคู่เล็กของเจ้าขวัญจะได้ก้าวพ้นพรมเช็ดหน้าหน้าประตูห้องนอนใหญ่ ท่อนแขนแกร่งทรงพลังของแทนไทก็รวบกระชับเอวคอดกิ่วจากด้านหลัง ดึงร่างอรชรเข้าหาแผงอกกว้างอันอุ่นจัดอย่างรวดเร็วและถือสิทธิ์“อื้อ... พี่แทน...”เจ้าขวัญอุทานเสียงหวานพราวระยับ ใบหน้าหวานหมุนกลับมามองอสูรกายหนุ่มในความสลัว ทว่ายังไม่ทันได้เอื้อนเอ่ยประโยคใดต่อ เรียวปากกระจับสีกุหลาบก็ถูกครอบครองด้วยริมฝีปากหยักลึกของชายหนุ่มทันทีสัมผัสจูบแรกตรงบานประตูห้องนอนเต็มไปด้วยความโหยหา อัดอั้น และไฟเสน่หาที่ถูกกักเก็บมาเนิ่นนาน แทนไทบดเบียดองศาจูบอย่างลึกซึ้งหนักแน่น ร่างสูงใหญ่ 189 เซนติเมตรดันร่างบางเข้าชิดบานประตูไม้แท้หนักแน่น ฝ่ามือหนาข้างซ้ายประคองสอดประสานเรือนผมนุ่มสลวยไว้แน่น ขณะที่ฝ่ามือขวาที่หายดีแล้วรวบกุมสะโพกงอนงาม ยกร่างบางขึ้นอุ้มลอยจนปลายเท้าของเธอพ้นจากพื้นเจ้าขวัญยกสองมือเล็กข

  • Heart's Gear วิศวะร้ายก็มีหัวใจ   บทที่ 88. จบเพื่อเริ่มต้นเส้นทางใหม่

    วันเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปอย่างมั่นคง สายลมแห่งอนาคตที่แสนอบอุ่นพัดพาเอาความทรงจำอันขมขื่นในอดีตให้เลือนหาย เหลือไว้เพียงความรักอันบริสุทธิ์ที่เติบโตและหยั่งรากลึกลงในหัวใจของคนทั้งสองในทุกๆ เย็นหลังเลิกเรียน ภาพที่ชินตาภายในห้องทำงานกระจกของอู่ T-Tech คือการที่แทนไทและเจ้าขวัญนั่งเคียงข้างกันบนโซฟาตัวยาว โดยมีพิมพ์เขียวแบบบ้านเดี่ยวสองชั้นสไตล์โมเดิร์นลักชัวรีแผ่กว้างอยู่บนโต๊ะสองสามีภรรยาในอนาคตช่วยกันละเลียดออกแบบเรือนหอผืนใหญ่ 2 ไร่ด้วยความใส่ใจ ทุกตารางนิ้วถูกรังสรรค์ด้วยความรักและไลฟ์สไตล์ของกันและกัน มีทั้งห้องทำงานการเงินกระจกใสของเจ้าขวัญ สวนหินกว้างสำหรับวิ่งเล่น และโรงจอดรถสปอร์ตขนาดใหญ่ของแทนไท และเพื่อให้รากฐานแห่งอนาคตมั่นคงดั่งปราการเหล็กแทนไทจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่เด็ดเดี่ยว... ชายหนุ่มจัดการประกาศขายทั้งเพนท์เฮาส์หรูคอนโดใจกลางเมืองที่เคยเป็นป้อมปราการและรังรักลับๆ ของพวกเขา รวมถึงบ้านหลังเก่าที่พ่อแม่ของเขาเคยซื้อไว้ข้างคฤหาสน์ของครอบครัวเธอ เพื่อนำเงินทุกบาททุกสตางค์มารวมกับเงินเก็บจากหยาดเหงื่อแรงงาน นำไปทุ่มเทสร้างเรือนหอหลังใหญ่ให้สมบูรณ์แบบที่สุดโดยไม่พึ่งพ

  • Heart's Gear วิศวะร้ายก็มีหัวใจ   บทที่ 87. ที่ดินผืนนั้น...

    ลานปูนกว้างหน้าอู่ T-Tech Performance & Engineering ยามค่ำคืน คึกคักไปด้วยแสงไฟปิงปองวอร์มไลท์สีส้มละมุนตาที่ถูกแขวนโยงระหว่างเสาเหล็กโครงสร้างเสียงเนื้อหมูหมักซอสฉ่ำๆ บนเตาปิ้งย่างส่งเสียง ซ่า... พร้อมกลิ่นหอมกรุ่นคละคลุ้งไปกับไอความเย็นของเครื่องดื่มแช่เย็นจัด เสียงเพลงสกาและร็อกไทยยุค 90s ดังก้องจากลำโพงบลูทูธตัวใหญ่ สร้างบรรยากาศปลดปล่อยความเครียดหลังจากที่พวกเขาทุ่มเทหยาดเหงื่อและอดนอนฟันฝ่า Senior Project มาตลอดหลายเดือน“เห้ยไอ้เจต! มึงย่างหมูหรือมึงเผาถ่านวะ?!” บอลตะโกนลั่นพลางใช้ที่หนีบเหล็กเคาะขอบเตาปิ้งย่างอย่างขำขัน “เกรียมขนาดนี้ถ้าไอ้แทนมันมาเห็น มันจับมึงกรอกน้ำจิ้มแจ่วแน่!”“แดกๆ ไปเหอะ! บ่นชิบหาย!” เจตสวนกลับพลางยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบ “กวดข้อสอบวิศวกรรมโครงสร้างยากๆ มาได้ตั้งสี่ปี กระเพาะพวกเรามันทนทานยิ่งกว่าเหล็กเว้ย! แค่หมูไหม้ขอบนิดหน่อยทำเป็นอนามัยไปได้!”พายในชุดเสื้อยืดสีเทาเก๋กางเกงยีนส์ลุยๆ นั่งเอนหลังพิงเก้าอี้พลาสติกข้างๆ เจ้าขวัญ หญิงสาวจิบเครื่องดื่มเย็นๆ พลางมองภาพสองหนุ่มเพื่อนสนิทปัญญาอ่อนเคี้ยวหมูกระทะอย่างเอาเป็นเอาตาย แล้วสั่นหน้ายิ้มๆ“ดูพวกมันส

  • Heart's Gear วิศวะร้ายก็มีหัวใจ   บทที่ 86.ผลลัพธ์โปรเจกต์จบ

    โถงประชุมใหญ่ชั้นสี่ คณะวิศวกรรมศาสตร์ คละคลุ้งไปด้วยไอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศบรรยากาศตึงเครียดของ ‘วันนำเสนอ Senior Project’ รอบสุดท้ายเสียงฉายสไลด์จากโปรเจกเตอร์ เสียงรันโค้ดแบบจำลองระบบ และการสอบถามคำถามเชิงลึกจากคณะกรรมการอาจารย์ทรงคุณวุฒิ ดังก้องสะท้อนผ่านลำโพงเป็นระยะ นักศึกษาชั้นปีที่ 4 ในชุดสูทสากลสีเข้มเรียบร้อย ต่างนั่งเกร็งและลุ้นระทึกรอคอยผลการประเมินชี้ชะตาการเรียนจบอย่างใจจ่อกระทั่งเสียงปรบมือจากอาจารย์ประธานสอบดังขึ้น...“กลุ่มระบบควบคุมเครื่องยนต์และฮาร์ดแวร์ ระบบเอไอ ประมวลผล T-Tech... ผ่านการนำเสนอด้วยผลการประเมินระดับ A ครับ ยินดีด้วย”สิ้นเสียงประกาศ บรรยากาศอึดอัดถอนทับพลันพังทลายลงในเสี้ยววินาที บอลถึงกับปล่อยโฮออกมาเบาๆ พลางทรุดตัวลงทอดกายกับเก้าอี้บรรยาย ส่วนเจตโผเข้ากอดคอเพื่อนสนิทอย่างกึกก้องด้วยความสะใจ การเคี่ยวเข็ญอดนอนติดต่อกันหลายสัปดาห์ การทุ่มเทหยาดเหงื่อและสติปัญญาทั้งหมดเพื่อแลกกับชิ้นงานวิศวกรรมอันสมบูรณ์แบบ บัดนี้ได้ดอกผลตอบแทนอย่างงดงามที่สุดแล้ว“กูจบแล้วเว้ยมึง! กูไม่ได้อยู่ปี 5 แล้ว!” บอลปลดเนกไทออกด้วยฝ่ามือสั่นระริก “อาจารย์แกเคี่ยวสัด

  • Heart's Gear วิศวะร้ายก็มีหัวใจ   บทที่ 85. บัญชีคนใหม่ของอู่

    ณ อู่ T-Tech Performance & Engineeringแสงไฟนีออนขาวสว่างภายในพื้นที่ซ่อมบำรุง กลิ่นคราบน้ำมันเครื่องละลายผสมกลิ่นกาแฟสดกรุ่นที่ถูกชงใหม่ เสียงประแจขันน็อตและเสียงพัดลมระบายอากาศดังก้องเป็นจังหวะสม่ำเสมอทว่าสิ่งที่ทำให้บรรยากาศดิบเถื่อนของอู่ช่างซ่อมรถเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงในเย็นวันนี้ คือร่างอรชรของเจ้าขวัญที่ก้าวเข้าประตูมาพร้อมกับกระเป๋าใส่โน้ตบุ๊กและแฟ้มเอกสารการเงินเล่มโตเจ้าขวัญในชุดนักศึกษารัดรูปสวยสะกดจากคณะบริหารธุรกิจที่ดูเรียบหรูและผ่องใส เธอในลุคสาวนักคิดระบบสายการเงินก้าวตรงไปยังห้องทำงานกระจกติดแอร์ที่อยู่มุมด้านในอู่ ห้องที่เมื่อก่อนเคยเป็นเพียงที่เก็บลังอะไหล่และกองเอกสารยุ่งเหยิง ทว่าบัดนี้กลับถูกแทนไทปัดกวาดเช็ดถูและติดเครื่องปรับอากาศอย่างดี จัดโต๊ะทำงานไม้แท้ตัวกว้างพร้อมเก้าอี้ดูดซับหลังนุ่มนวลไว้รอต้อนรับเธอโดยเฉพาะ“เชี่ย... ซีอีโอตัวจริงก้าวเท้าเข้าบริษัทว่ะพวกมึง!”บอลที่กำลังนั่งแคะเมล็ดทานตะวันอยู่ตรงเคาน์เตอร์อุทานขึ้นเสียงดัง รีบเด้งตัวขึ้นยืนตรงและโค้งคารวะแบบเกินจริง“ยินดีต้อนรับท่านประธานฝ่ายการเงินครับ! คืนนี้อู่เราจะมีงบซื้อบะหมี่ถ้วยยี่ห้อแพงของเก

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status