บทที่ 4. รอยร้าวเล็กๆ

บรรยากาศภายในร้านกาแฟกลับมาอบอวลไปด้วยความหวานละมุนอีกครั้งเมื่อปราศจากเงาของเด็กวิศวะอันธพาล หมอพิชญ์ดูแลเจ้าขวัญอย่างดีเยี่ยม เขาเป็นสุภาพบุรุษ เพียบพร้อม และใส่ใจในทุกรายละเอียดจนเด็กสาวที่ถูกเลี้ยงมาในกรอบอย่างเธออดไม่ได้ที่จะใจเต้นแรง

“เดี๋ยวพี่ไปหยิบกระดาษทิชชู่ให้ก่อนนะครับ ขวัญทานเค้กรอเลย”

ชายหนุ่มส่งยิ้มอบอุ่น วางสมาร์ทโฟนเครื่องหรูคว่ำหน้าลงบนโต๊ะก่อนจะลุกเดินไปที่เคาน์เตอร์ เจ้าขวัญมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยแววตาชื่นชม ทว่า...

ครืด... ครืด...

แรงสั่นเตือนจากสมาร์ทโฟนบนโต๊ะทำให้หญิงสาวละสายตาลงมามอง แม้ตัวเครื่องจะคว่ำอยู่ แต่แสงไฟจากหน้าจอที่สว่างวาบก็สะท้อนกับพื้นโต๊ะกระจกสะท้อนให้เห็นข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาอย่างชัดเจน

[Nadia_N]: ‘คืนนี้หมอจะแวะมาหาไหมคะ นาเดียซื้อไวน์ตัวที่หมอชอบมารอแล้วนะ...’

ช้อนคันเล็กในมือเจ้าขวัญชะงักกึก รอยยิ้มบนใบหน้าหวานค่อยๆ จางลง ความรู้สึกชาวาบแล่นริ้วขึ้นมาในอก คำว่า ‘หมอ’ และบริบทของการชวนไปหาตอนกลางคืน มันดูห่างไกลจากคำว่าเพื่อนหรือคนไข้เหลือเกิน

“ได้แล้วครับน้องขวัญ”

เสียงนุ่มนวลดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของหมอพิชญ์ที่เดินกลับมานั่งที่เดิม เขายังคงส่งยิ้มละมุนให้เธอ หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอแล้วปัดข้อความนั้นทิ้งอย่างเป็นธรรมชาติ ไร้ซึ่งพิรุธใดๆ ราวกับมันเป็นเรื่องปกติ

“คะ... ค่ะ” เจ้าขวัญฝืนยิ้มตอบ พยายามสะบัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป

‘พี่พิชญ์เป็นคนดี เขาอาจจะแค่มีเพื่อนเยอะ หรือไม่ผู้หญิงคนนั้นก็อาจจะแค่มาแอบชอบเขาฝ่ายเดียวเหมือนกัน... ใช่แล้วล่ะ’

เด็กสาวผู้ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมราวกับไข่ในหิน พยายามสร้างเหตุผลขึ้นมาปกป้อง ‘เจ้าชาย’ ในอุดมคติของตัวเอง โดยไม่รู้เลยว่ารอยร้าวเล็กๆ ได้ก่อตัวขึ้นในใจแล้วอย่างเงียบเชียบ

          .

21.30 น. ณ หมู่บ้านบียอนด์วีไอพี

รถยุโรปสีขาวป้ายแดงจอดเทียบหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ เจ้าขวัญก้าวลงจากรถพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ เธอโบกมือลาหมอพิชญ์ที่ขับรถมาส่งหลังจากการไปทานมื้อค่ำด้วยกัน รอจนกระทั่งท้ายรถเก๋งขับลับสายตาไป ร่างบางจึงหมุนตัวกลับเพื่อจะไขกุญแจรั้วประตูบ้าน ที่เธอออกไปและกลับมาดึกๆขนาดนี้ได้เพราะหมอพิชญ์โทรมาขออนุญาตแม่ของเธอเอาไว้แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นแม่ก็ห้ามไม่ให้กลับเกินสี่ทุ่ม

แกร๊ก...

“กลับดึกจังนะ... นึกว่าจะไปต่อยอดกันที่โรงแรมซะอีก”

เสียงทุ้มห้าวที่ดังแหวกความมืดออกมาจากรั้วบ้านข้างๆ ทำเอาเจ้าขวัญสะดุ้งสุดตัว กุญแจในมือแทบร่วงหล่นลงพื้น ร่างสูงใหญ่ของแทนไทในชุดเสื้อยืดสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงามืดของต้นไม้ริมกำแพง กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆ ลอยแตะจมูก บ่งบอกว่าเขาไปดื่มเพื่อดับความคุกรุ่นมาหมาดๆ

“พี่แทน! มายืนทำบ้าอะไรมืดๆ ตรงนี้ ตกใจหมด!” เธอตวาดแหวด้วยความตกใจปนรำคาญ

“ทำไม? ฉันมาขัดจังหวะฝันหวานหรือไง ยัยเด็กใจแตก”

เขาเหยียดยิ้มร้าย สาวเท้าเข้ามาใกล้ประชิดรั้วเหล็กดัดที่คั่นกลางระหว่างบ้านสองหลัง นัยน์ตาคมกริบจ้องมองริมฝีปากของเธอราวกับกำลังจับผิดว่ามันบอบช้ำจากการถูกใครรังแกมาหรือไม่

“พูดจาให้มันดีๆ หน่อยนะ! ฉันแค่ไปกินข้าวกับพี่พิชญ์ ไม่ได้ทำตัวเหลวแหลกเหมือนพี่นี่ ที่เอะอะก็ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า วันก่อนก็พี่วาวา วันนี้ก็มาด่าคนอื่น! ตัวเองดีตายแหละ!”

คำยอกย้อนที่มาพร้อมกับการปกป้องผู้ชายคนอื่น ทำให้เส้นความอดทนของแทนไทขาดสะบั้นอีกครั้ง

ปัง!

มือหนาดันบานประตูรั้วเหล็กที่เจ้าขวัญเพิ่งไขเปิดออกให้กระแทกปิดลงอย่างแรง ร่างสูงใหญ่แทรกตัวเข้ามาในอาณาเขตบ้านของเธออย่างถือวิสาสะ ก่อนจะต้อนร่างระหงจนแผ่นหลังบางถอยไปชนกับกำแพงรั้วเย็นเฉียบ

“โอ๊ย! พี่จะทำอะไร ถอยออกไปนะ!”

เจ้าขวัญร้องเสียงหลง สองมือยกขึ้นดันแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเอาไว้ ทว่ามันเหมือนการผลักกำแพงหิน แทนไทไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด เขายกแขนทั้งสองข้างขึ้นเท้ากับกำแพง กักขังเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างสมบูรณ์แบบ

“ทีกับไอ้หมอหน้าจืดนั่น ยอมให้มันไปส่ง ยอมให้มันใกล้ชิด... ทีกับฉันทำมาเป็นหวงเนื้อหวงตัว!”

น้ำเสียงดุดันลอดไรฟัน ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดพวงแก้มใสจนเจ้าขวัญสั่นสะท้าน

“ก็พี่พิชญ์เขาเป็นสุภาพบุรุษ! เขาไม่เคยก้าวร้าว ไม่เคยทำตัวป่าเถื่อนรังแกฉันเหมือนพี่!”

“หึ... สุภาพบุรุษ?”

แทนไทแค่นหัวเราะอย่างสมเพช ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งแทบจะชนกัน

“เด็กโง่ถูกขังอยู่ในกรงทองอย่างเธอ จะไปตามเล่ห์เหลี่ยมผู้ชายพรรค์นั้นทันได้ยังไง เธอมันก็แค่เหยื่อชั้นดีที่มันรอขย้ำตอนเผลอเท่านั้นแหละ!”

“อย่ามาใส่ร้ายพี่พิชญ์นะ! เขารักฉัน!”

“ถ้ามันรักเธอจริง มันคงไม่ปล่อยให้เธอรอดกลับมาถึงบ้านหรอก...”

“ก็เพราะพี่พิชญ์เขาให้เกียรติฉันไงล่ะ ไม่เหมือนพี่!”

แววตาของแทนไทเข้มขึ้น เปล่งประกายความอันตรายในแบบที่เจ้าขวัญไม่เคยเห็นมาก่อน สายตาคมกริบหลุบมองริมฝีปากสีพีชที่เผยอขึ้นเตรียมจะเถียงอย่างจาบจ้วง

ความเงียบโรยตัวลงมาชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นกระหน่ำแข่งกัน ความโกรธขึงของชายหนุ่มเริ่มถูกแทนที่ด้วยแรงปรารถนาที่ถูกเก็บกดมาเนิ่นนาน

“รู้เอาไว้นะเจ้าขวัญ...”

เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากบาง ลมหายใจอุ่นจัดคลอเคลียจนหญิงสาวต้องเบือนหน้าหนีด้วยความปั่นป่วนในท้อง

“ถ้าเป็นฉัน... ฉันจะไม่ยอมเป็นแค่เจ้าชายเดินมาส่งหน้าบ้านโง่ๆ แบบนี้หรอก... ฉันจะลากเธอขึ้นเตียง แล้วทำให้เธอไม่มีแรงแม้แต่จะเดินลงมาจากรถด้วยซ้ำ”

“พะ... พี่แทน! ทุเรศ!” หน้าหวานเห่อร้อนจัดจนลามไปถึงใบหู หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก

แกร๊ก...

“ขวัญ? ทำไมยังไม่เข้าบ้านลูก ยืนคุยกับใครอยู่ตรงนั้นน่ะ”

เสียงประตูหน้าบ้านเปิดออก พร้อมกับเสียงเรียกของผู้เป็นแม่ที่ดังขึ้นทำลายบรรยากาศอันตรายลงชั่วพริบตา แทนไทชะงักไปเล็กน้อย เขามองใบหน้าตื่นตระหนกของเด็กสาวในอ้อมแขน ก่อนจะค่อยๆ ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ผละออกห่างอย่างอ้อยอิ่ง ทว่าสายตายังคงจดจ้องเธออย่างกินเลือดกินเนื้อ

“ฝันดีนะ... ยัยเด็กโง่”

เขาแค่นยิ้มมุมปาก สวมหน้ากากพี่ชายข้างบ้านจอมพาลกลับคืนมาได้อย่างแนบเนียน ก่อนจะล้วงกระเป๋ากางเกงเดินผิวปากกลับเข้าบ้านตัวเองไปอย่างหน้าตาเฉย ทิ้งให้เจ้าขวัญยืนขาสั่น หัวใจเต้นระรัว และหอบหายใจหนักหน่วงอยู่ท่ามกลางความมืดเพียงลำพัง