LOGINหมอพิชญ์ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติและปล่อยมือจากเจ้าขวัญอย่างมีมารยาท
“บังเอิญเจอกันน่ะครับ พี่กำลังจะชวนน้องขวัญไปทานข้าวเช้า... น้องขวัญไปกันเถอะครับ” หมอหนุ่มตัดบทและหันมาทางหญิงสาว
“โทษทีว่ะไอ้หมอ...”
แทนไทเอ่ยแทรกขึ้นมาดื้อๆ ร่างสูงใหญ่ขยับเข้ามายืนขวางกลางระหว่างคนทั้งสองอย่างจงใจ
“บังเอิญว่าคุณป้า... แม่ของยัยนี่ สั่งให้ฉันคอยดูแลลูกสาวสุดที่รักของเขาอย่างใกล้ชิด”
เจ้าขวัญเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าคนขี้ตู่ทันที “พี่พูดบ้าอะไร! แม่ฉันไปสั่งพี่ตอนไหน!”
เธอเถียงเสียงหลง เพราะรู้ดีว่าแม่รดาเกลียดแทนไทเข้าไส้ตั้งแต่แทนไทขึ้นม.ปลายและเริ่มมีเรื่องมีราวไม่เว้นวัน ไม่มีทางจะฝากฝังเธอไว้กับเขาเด็ดขาด
แทนไทไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ เขาโน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน ทว่าแฝงความหมายอันตรายเอาไว้ชัดเจน
“จะไปกินข้าวกับมัน... หรือจะให้ฉันโทรไปบอกแม่เธอตอนนี้... ว่าเมื่อคืนลูกสาวคนดีกลับดึกเพราะไปร่านกินข้าวกับผู้ชายมา”
“พี่แทน!” เจ้าขวัญเบิกตากว้าง กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความโกรธและความอับอายพุ่งปรี๊ดขึ้นหน้า
“เลือกเอาเจ้าขวัญ...” แทนไทยืดตัวขึ้น ยิ้มร้ายกาจราวกับผู้ชนะ “จะไปกับฉัน... หรือจะให้เรื่องไปถึงหูแม่เธอ?”
คำขู่ของแทนไทราวกับบ่วงบาศที่รัดคอเจ้าขวัญจนหายใจไม่ออก ใบหน้าหวานซีดเผือดลงทันตา หญิงสาวรู้ดีว่าหากแม่รดารู้เรื่องนี้ ชีวิตในกรงทองของเธอจะยิ่งถูกบีบรัดจนไม่มีที่ว่างให้กระดิกตัว
ทว่าในจังหวะที่ความหวาดกลัวกำลังกลืนกินร่างบางอยู่นั้น... ร่างสูงโปร่งของหมอพิชญ์ก็ขยับก้าวเข้ามาขวางกลาง บดบังเงามืดของอสูรกายวิศวะตรงหน้าเอาไว้ได้อย่างมิดชิด
“พี่ว่า... ไม่จำเป็นต้องรบกวนโทรไปหาคุณแม่หรอกนะครับ”
หมอพิชญ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มสุภาพยังคงประดับบนใบหน้าหล่อเหลา ทว่าแววตาที่มองสบกับแทนไทกลับนิ่งสนิทและแฝงความท้าทายอยู่ในที แทนไทขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมดุหรี่ลงอย่างจับผิด
“มึงหมายความว่าไงวะ?”
“ก็หมายความว่า เมื่อคืนก่อนจะไปทานข้าวกับน้องขวัญ พี่โทรไปกราบสวัสดีและรายงานคุณแม่รดาเรียบร้อยแล้วน่ะสิครับ”
หมอพิชญ์ตอบกลับอย่างใจเย็น น้ำเสียงราบเรียบแต่กลับฟาดฟันความเย่อหยิ่งของเด็กวิศวะจนหน้าหงาย
“ท่านอนุญาตให้พี่พาน้องขวัญไปทานข้าวได้ และยังฝากฝังให้พี่ช่วยดูแลน้องขวัญในเช้าวันนี้ด้วย... เพราะฉะนั้น คนที่ได้รับอนุญาตอย่างถูกต้อง คือพี่ครับ... ไม่ใช่คุณ”
คำประกาศกร้าวอย่างสุภาพชนทำเอาแทนไทสะอึก ชายหนุ่มชาวาบไปทั้งร่างราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่กลางมหาวิทยาลัย กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นจนเกิดเสียงกรอด
ความเจ็บปวดจากการถูกแบ่งชนชั้นด้วยความลำเอียงตีแสกหน้าเขาอย่างจัง แม่รดารังเกียจเขาที่ใส่เสื้อช็อปเปื้อนฝุ่นและมีเรื่องไม่เว้นวันมาตั้งแต่ม.ปลลาย แต่กลับยกย่องประเคนลูกสาวให้ไอ้หมอในชุดนักศึกษาแสนสะอาดสะอ้านคนนี้ ทั้งที่มันเพิ่งจะนัดผู้หญิงคนอื่นไปหาตอนดึกดื่น!
“พี่พิชญ์... โทรหาแม่ขวัญตั้งแต่เมื่อคืนเลยเหรอคะ”
เจ้าขวัญเงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างของคนตรงหน้าด้วยแววตาเป็นประกาย ความกังวลเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้ง
“ครับ พี่ไม่อยากให้คุณแม่ท่านเป็นห่วง เลยโทรไปขออนุญาตไว้ก่อน... ขวัญจะได้สบายใจด้วย”
หมอพิชญ์หันมายิ้มอ่อนโยนให้เธอ ก่อนจะตวัดสายตากลับไปมองแทนไท
“เพราะฉะนั้น เลิกใช้คุณแม่มาขู่บีบบังคับน้องได้แล้วนะครับ มันดู... ไม่ค่อยมีวุฒิภาวะเท่าไหร่”
“ไอ้เหี้ยหมอ...!!”
เส้นฟางแห่งความอดทนของแทนไทขาดผึง เขาตวาดลั่นอย่างเดือดดาล พุ่งพรวดเข้าไปคว้าข้อมือเล็กของเจ้าขวัญอย่างรวดเร็วและออกแรงกระชากจนร่างระหงถลาเข้ามาปะทะอกแกร่ง
“โอ๊ย! พี่แทน! ฉันเจ็บนะ ปล่อย!”
เจ้าขวัญนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมที่แน่นราวกับคีมเหล็ก
“แม่เธอจะอนุญาตไอ้เวรนี่ก็เรื่องของแม่เธอ! แต่กูไม่ให้ไป! มานี่เจ้าขวัญ กูบอกให้ไปกับกู!”
แทนไทคำรามเสียงกร้าว แววตาแดงก่ำไปด้วยความหึงหวงและห่วงใยจนไร้สติ เขาไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ไม่สนสายตาคนนับสิบที่มองมา เขาแค่ไม่อยากให้เธอเดินตามเกมของไอ้ผู้ชายอันตรายที่วางแผนมาอย่างดีคนนี้
ทว่าก่อนที่แทนไทจะทันได้ลากเธอออกไป มือเรียวยาวของหมอพิชญ์ก็เอื้อมมาจับท่อนแขนแกร่งของแทนไทเอาไว้ หมอหนุ่มออกแรงบีบแน่นจนเส้นเลือดหลังมือปูดโปน รอยยิ้มละมุนบนใบหน้าหายไป เหลือเพียงความเย็นเยียบที่แฝงอำนาจ
“น้องบอกว่าเจ็บ... ไม่ได้ยินหรือไงครับ”
หมอพิชญ์กดเสียงต่ำ แววตาสงบเยือกเย็นของเขาคืออาวุธที่ใช้สยบความเกรี้ยวกราด
“การใช้กำลังบังคับผู้หญิงที่เขาไม่อยากไปกับคุณ มันไม่ใช่สิ่งที่ลูกผู้ชายเขาทำกัน... ปล่อยมือน้องขวัญเถอะครับ ก่อนที่ผมจะต้องเรียก รปภ.”
คำพูดที่ใช้เหตุผลและความถูกต้องเข้าข่ม ทำเอาแทนไทชะงัก แววตาคมดุก้มลงมองใบหน้าหวานที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด นัยน์ตาของเจ้าขวัญที่ช้อนมองเขามีแต่ความหวาดกลัวและชิงชังอย่างปิดไม่มิด
“พี่มันป่าเถื่อน! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!”
หญิงสาวอาศัยจังหวะที่แทนไทเผลอ สะบัดข้อมือออกอย่างแรงจนหลุดพ้น ก่อนจะรีบก้าวถอยหลังไปหลบอยู่ด้านหลังของหมอพิชญ์ สองมือเล็กกำชายเสื้อของนักศึกษาแพทย์ไว้แน่นราวกับเขาคือที่พึ่งพิงเดียวที่ปลอดภัยที่สุด
การกระทำนั้นเปรียบเสมือนมีดที่กรีดลึกลงกลางใจอสูรกาย แทนไทก้มมองฝ่ามือของตัวเองที่ว่างเปล่า ก่อนจะช้อนสายตามองหญิงสาวที่ตนแอบรักมาทั้งชีวิตกำลังไปหลบอยู่หลังศัตรู
ความปวดหนึบแล่นพล่านไปทั่วอกจนแทบหายใจไม่ออก เขาแพ้... แพ้ราบคาบให้กับคำว่า ‘คนดี’ และ ‘เจ้าชาย’ ที่ไอ้หมอนั่นสร้างภาพเอาไว้ เขามันเป็นเพียงวิศวะเปื้อนฝุ่น วิศวะร้ายๆและป่าเถื่อนในสายตาเธอ
“ไปกันเถอะครับน้องขวัญ เดี๋ยวจะหิวแย่”
หมอพิชญ์ปรับสีหน้ากลับมาอ่อนโยน เอื้อมมือไปโอบไหล่บางอย่างทะนุถนอม ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้แทนไทเล็กน้อยด้วยท่วงท่าของผู้ชนะ “ขอตัวนะครับ”
“เหี้ยเอ๊ยยย!!”
แทนไททำได้เพียงยืนสบถบ้าคลั่งอยู่ในใจ กรามแกร่งบดเบียดจนปวดร้าวไปทั้งขมับ นัยน์ตาคมกริบที่เคยดุดันบัดนี้วูบไหวไปด้วยความเจ็บปวดร้าวราญ
เขามองแผ่นหลังของเจ้าขวัญที่เดินห่างออกไปเคียงคู่กับเจ้าชายในฝันของเธอ ทิ้งให้อสูรกายอย่างเขาต้องยืนจมอยู่กับความพ่ายแพ้และความเกลียดชังที่เธอทิ้งไว้ให้ ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาของคนรอบข้างที่มองเขาราวกับเป็นเพียงแค่ตัวร้ายป่าเถื่อน
บรรยากาศยามเช้า ณ โถงประชุมใหญ่ประจำมหาวิทยาลัย อบอวลไปด้วยสายลมแห่งความสำเร็จและเสียงปรบมือกึกก้องสลับกับเสียงประกาศชื่อนิสิตผู้ได้รับเกียรตินิยมอย่างเป็นทางการ“นางสาวพิมพิมล ศรีแก้ว... คณะบริหารธุรกิจ เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง”สิ้นเสียงประกาศทรงเกียรติผ่านลำโพงก้อง ร่างอรชรของเจ้าขวัญในชุดครุยสากลสีเข้มคาดแถบกำมะหยี่สีส้มสว่างประดับพู่ทอง ยืนก้าวออกมารับใบปริญญาบัตรด้วยท่วงท่าสง่างามและเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจนัยน์ตากลมโตคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันใจ สี่ปีแห่งความทุ่มเทเรียนหนัก การบริหารจัดการระบบการเงินให้อู่ T-Tech และการเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ที่เข้มแข็ง บัดนี้ได้รับการการันตีด้วยความสำเร็จอันงดงามที่สุดในชีวิตบริเวณลานม้าหินอ่อนด้านนอก คุณก้องเกียรติและคุณรดา ยืนปิติดีใจจนน้ำตารื้น คุณรดาถือช่อดอกลิลลี่สีขาวช่อโตไว้อย่างทะนุถนอม ขณะที่คุณก้องเกียรติในชุดสูทสากลภูมิฐานยิ้มกว้างไม่กักเก็บความภาคภูมิใจในตัวลูกสาวคนเดียวเลยแม้แต่น้อย“เจ้าขวัญลูกแม่!” คุณรดาโผเข้ากอดลูกสาวทันทีที่เธอเดินก้าวออกมาจากโถงประชุม “ยินดีด้วยนะลูก! เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง... แม่กับพ่อภูมิใจ
เสียงสัญญาณล็อกอัตโนมัติของประตูคอนโดเช่าดังขึ้นเบาๆ แกร๊ก... ตัดขาดโลกภายนอก ความวุ่นวาย และเสียงเครื่องยนต์ยานพาหนะออกไปโดยสิ้นเชิง เหลือไว้เพียงความเงียบสงบอันอบอุ่นและแสงไฟวอร์มไลท์สีส้มละมุนตาที่สาดส่องผ่านโถงทางเดินทว่ายังไม่ทันที่เท้าคู่เล็กของเจ้าขวัญจะได้ก้าวพ้นพรมเช็ดหน้าหน้าประตูห้องนอนใหญ่ ท่อนแขนแกร่งทรงพลังของแทนไทก็รวบกระชับเอวคอดกิ่วจากด้านหลัง ดึงร่างอรชรเข้าหาแผงอกกว้างอันอุ่นจัดอย่างรวดเร็วและถือสิทธิ์“อื้อ... พี่แทน...”เจ้าขวัญอุทานเสียงหวานพราวระยับ ใบหน้าหวานหมุนกลับมามองอสูรกายหนุ่มในความสลัว ทว่ายังไม่ทันได้เอื้อนเอ่ยประโยคใดต่อ เรียวปากกระจับสีกุหลาบก็ถูกครอบครองด้วยริมฝีปากหยักลึกของชายหนุ่มทันทีสัมผัสจูบแรกตรงบานประตูห้องนอนเต็มไปด้วยความโหยหา อัดอั้น และไฟเสน่หาที่ถูกกักเก็บมาเนิ่นนาน แทนไทบดเบียดองศาจูบอย่างลึกซึ้งหนักแน่น ร่างสูงใหญ่ 189 เซนติเมตรดันร่างบางเข้าชิดบานประตูไม้แท้หนักแน่น ฝ่ามือหนาข้างซ้ายประคองสอดประสานเรือนผมนุ่มสลวยไว้แน่น ขณะที่ฝ่ามือขวาที่หายดีแล้วรวบกุมสะโพกงอนงาม ยกร่างบางขึ้นอุ้มลอยจนปลายเท้าของเธอพ้นจากพื้นเจ้าขวัญยกสองมือเล็กข
วันเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปอย่างมั่นคง สายลมแห่งอนาคตที่แสนอบอุ่นพัดพาเอาความทรงจำอันขมขื่นในอดีตให้เลือนหาย เหลือไว้เพียงความรักอันบริสุทธิ์ที่เติบโตและหยั่งรากลึกลงในหัวใจของคนทั้งสองในทุกๆ เย็นหลังเลิกเรียน ภาพที่ชินตาภายในห้องทำงานกระจกของอู่ T-Tech คือการที่แทนไทและเจ้าขวัญนั่งเคียงข้างกันบนโซฟาตัวยาว โดยมีพิมพ์เขียวแบบบ้านเดี่ยวสองชั้นสไตล์โมเดิร์นลักชัวรีแผ่กว้างอยู่บนโต๊ะสองสามีภรรยาในอนาคตช่วยกันละเลียดออกแบบเรือนหอผืนใหญ่ 2 ไร่ด้วยความใส่ใจ ทุกตารางนิ้วถูกรังสรรค์ด้วยความรักและไลฟ์สไตล์ของกันและกัน มีทั้งห้องทำงานการเงินกระจกใสของเจ้าขวัญ สวนหินกว้างสำหรับวิ่งเล่น และโรงจอดรถสปอร์ตขนาดใหญ่ของแทนไท และเพื่อให้รากฐานแห่งอนาคตมั่นคงดั่งปราการเหล็กแทนไทจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่เด็ดเดี่ยว... ชายหนุ่มจัดการประกาศขายทั้งเพนท์เฮาส์หรูคอนโดใจกลางเมืองที่เคยเป็นป้อมปราการและรังรักลับๆ ของพวกเขา รวมถึงบ้านหลังเก่าที่พ่อแม่ของเขาเคยซื้อไว้ข้างคฤหาสน์ของครอบครัวเธอ เพื่อนำเงินทุกบาททุกสตางค์มารวมกับเงินเก็บจากหยาดเหงื่อแรงงาน นำไปทุ่มเทสร้างเรือนหอหลังใหญ่ให้สมบูรณ์แบบที่สุดโดยไม่พึ่งพ
ลานปูนกว้างหน้าอู่ T-Tech Performance & Engineering ยามค่ำคืน คึกคักไปด้วยแสงไฟปิงปองวอร์มไลท์สีส้มละมุนตาที่ถูกแขวนโยงระหว่างเสาเหล็กโครงสร้างเสียงเนื้อหมูหมักซอสฉ่ำๆ บนเตาปิ้งย่างส่งเสียง ซ่า... พร้อมกลิ่นหอมกรุ่นคละคลุ้งไปกับไอความเย็นของเครื่องดื่มแช่เย็นจัด เสียงเพลงสกาและร็อกไทยยุค 90s ดังก้องจากลำโพงบลูทูธตัวใหญ่ สร้างบรรยากาศปลดปล่อยความเครียดหลังจากที่พวกเขาทุ่มเทหยาดเหงื่อและอดนอนฟันฝ่า Senior Project มาตลอดหลายเดือน“เห้ยไอ้เจต! มึงย่างหมูหรือมึงเผาถ่านวะ?!” บอลตะโกนลั่นพลางใช้ที่หนีบเหล็กเคาะขอบเตาปิ้งย่างอย่างขำขัน “เกรียมขนาดนี้ถ้าไอ้แทนมันมาเห็น มันจับมึงกรอกน้ำจิ้มแจ่วแน่!”“แดกๆ ไปเหอะ! บ่นชิบหาย!” เจตสวนกลับพลางยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบ “กวดข้อสอบวิศวกรรมโครงสร้างยากๆ มาได้ตั้งสี่ปี กระเพาะพวกเรามันทนทานยิ่งกว่าเหล็กเว้ย! แค่หมูไหม้ขอบนิดหน่อยทำเป็นอนามัยไปได้!”พายในชุดเสื้อยืดสีเทาเก๋กางเกงยีนส์ลุยๆ นั่งเอนหลังพิงเก้าอี้พลาสติกข้างๆ เจ้าขวัญ หญิงสาวจิบเครื่องดื่มเย็นๆ พลางมองภาพสองหนุ่มเพื่อนสนิทปัญญาอ่อนเคี้ยวหมูกระทะอย่างเอาเป็นเอาตาย แล้วสั่นหน้ายิ้มๆ“ดูพวกมันส
โถงประชุมใหญ่ชั้นสี่ คณะวิศวกรรมศาสตร์ คละคลุ้งไปด้วยไอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศบรรยากาศตึงเครียดของ ‘วันนำเสนอ Senior Project’ รอบสุดท้ายเสียงฉายสไลด์จากโปรเจกเตอร์ เสียงรันโค้ดแบบจำลองระบบ และการสอบถามคำถามเชิงลึกจากคณะกรรมการอาจารย์ทรงคุณวุฒิ ดังก้องสะท้อนผ่านลำโพงเป็นระยะ นักศึกษาชั้นปีที่ 4 ในชุดสูทสากลสีเข้มเรียบร้อย ต่างนั่งเกร็งและลุ้นระทึกรอคอยผลการประเมินชี้ชะตาการเรียนจบอย่างใจจ่อกระทั่งเสียงปรบมือจากอาจารย์ประธานสอบดังขึ้น...“กลุ่มระบบควบคุมเครื่องยนต์และฮาร์ดแวร์ ระบบเอไอ ประมวลผล T-Tech... ผ่านการนำเสนอด้วยผลการประเมินระดับ A ครับ ยินดีด้วย”สิ้นเสียงประกาศ บรรยากาศอึดอัดถอนทับพลันพังทลายลงในเสี้ยววินาที บอลถึงกับปล่อยโฮออกมาเบาๆ พลางทรุดตัวลงทอดกายกับเก้าอี้บรรยาย ส่วนเจตโผเข้ากอดคอเพื่อนสนิทอย่างกึกก้องด้วยความสะใจ การเคี่ยวเข็ญอดนอนติดต่อกันหลายสัปดาห์ การทุ่มเทหยาดเหงื่อและสติปัญญาทั้งหมดเพื่อแลกกับชิ้นงานวิศวกรรมอันสมบูรณ์แบบ บัดนี้ได้ดอกผลตอบแทนอย่างงดงามที่สุดแล้ว“กูจบแล้วเว้ยมึง! กูไม่ได้อยู่ปี 5 แล้ว!” บอลปลดเนกไทออกด้วยฝ่ามือสั่นระริก “อาจารย์แกเคี่ยวสัด
ณ อู่ T-Tech Performance & Engineeringแสงไฟนีออนขาวสว่างภายในพื้นที่ซ่อมบำรุง กลิ่นคราบน้ำมันเครื่องละลายผสมกลิ่นกาแฟสดกรุ่นที่ถูกชงใหม่ เสียงประแจขันน็อตและเสียงพัดลมระบายอากาศดังก้องเป็นจังหวะสม่ำเสมอทว่าสิ่งที่ทำให้บรรยากาศดิบเถื่อนของอู่ช่างซ่อมรถเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงในเย็นวันนี้ คือร่างอรชรของเจ้าขวัญที่ก้าวเข้าประตูมาพร้อมกับกระเป๋าใส่โน้ตบุ๊กและแฟ้มเอกสารการเงินเล่มโตเจ้าขวัญในชุดนักศึกษารัดรูปสวยสะกดจากคณะบริหารธุรกิจที่ดูเรียบหรูและผ่องใส เธอในลุคสาวนักคิดระบบสายการเงินก้าวตรงไปยังห้องทำงานกระจกติดแอร์ที่อยู่มุมด้านในอู่ ห้องที่เมื่อก่อนเคยเป็นเพียงที่เก็บลังอะไหล่และกองเอกสารยุ่งเหยิง ทว่าบัดนี้กลับถูกแทนไทปัดกวาดเช็ดถูและติดเครื่องปรับอากาศอย่างดี จัดโต๊ะทำงานไม้แท้ตัวกว้างพร้อมเก้าอี้ดูดซับหลังนุ่มนวลไว้รอต้อนรับเธอโดยเฉพาะ“เชี่ย... ซีอีโอตัวจริงก้าวเท้าเข้าบริษัทว่ะพวกมึง!”บอลที่กำลังนั่งแคะเมล็ดทานตะวันอยู่ตรงเคาน์เตอร์อุทานขึ้นเสียงดัง รีบเด้งตัวขึ้นยืนตรงและโค้งคารวะแบบเกินจริง“ยินดีต้อนรับท่านประธานฝ่ายการเงินครับ! คืนนี้อู่เราจะมีงบซื้อบะหมี่ถ้วยยี่ห้อแพงของเก







