บทที่ 6. เจ้าชายชนะ

หมอพิชญ์ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติและปล่อยมือจากเจ้าขวัญอย่างมีมารยาท

“บังเอิญเจอกันน่ะครับ พี่กำลังจะชวนน้องขวัญไปทานข้าวเช้า... น้องขวัญไปกันเถอะครับ” หมอหนุ่มตัดบทและหันมาทางหญิงสาว

“โทษทีว่ะไอ้หมอ...”

แทนไทเอ่ยแทรกขึ้นมาดื้อๆ ร่างสูงใหญ่ขยับเข้ามายืนขวางกลางระหว่างคนทั้งสองอย่างจงใจ

“บังเอิญว่าคุณป้า... แม่ของยัยนี่ สั่งให้ฉันคอยดูแลลูกสาวสุดที่รักของเขาอย่างใกล้ชิด”

เจ้าขวัญเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าคนขี้ตู่ทันที “พี่พูดบ้าอะไร! แม่ฉันไปสั่งพี่ตอนไหน!”

เธอเถียงเสียงหลง เพราะรู้ดีว่าแม่รดาเกลียดแทนไทเข้าไส้ตั้งแต่แทนไทขึ้นม.ปลายและเริ่มมีเรื่องมีราวไม่เว้นวัน ไม่มีทางจะฝากฝังเธอไว้กับเขาเด็ดขาด

แทนไทไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ เขาโน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน ทว่าแฝงความหมายอันตรายเอาไว้ชัดเจน

“จะไปกินข้าวกับมัน... หรือจะให้ฉันโทรไปบอกแม่เธอตอนนี้... ว่าเมื่อคืนลูกสาวคนดีกลับดึกเพราะไปร่านกินข้าวกับผู้ชายมา”

“พี่แทน!” เจ้าขวัญเบิกตากว้าง กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความโกรธและความอับอายพุ่งปรี๊ดขึ้นหน้า

“เลือกเอาเจ้าขวัญ...” แทนไทยืดตัวขึ้น ยิ้มร้ายกาจราวกับผู้ชนะ “จะไปกับฉัน... หรือจะให้เรื่องไปถึงหูแม่เธอ?”

          คำขู่ของแทนไทราวกับบ่วงบาศที่รัดคอเจ้าขวัญจนหายใจไม่ออก ใบหน้าหวานซีดเผือดลงทันตา หญิงสาวรู้ดีว่าหากแม่รดารู้เรื่องนี้ ชีวิตในกรงทองของเธอจะยิ่งถูกบีบรัดจนไม่มีที่ว่างให้กระดิกตัว

ทว่าในจังหวะที่ความหวาดกลัวกำลังกลืนกินร่างบางอยู่นั้น... ร่างสูงโปร่งของหมอพิชญ์ก็ขยับก้าวเข้ามาขวางกลาง บดบังเงามืดของอสูรกายวิศวะตรงหน้าเอาไว้ได้อย่างมิดชิด

“พี่ว่า... ไม่จำเป็นต้องรบกวนโทรไปหาคุณแม่หรอกนะครับ”

หมอพิชญ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มสุภาพยังคงประดับบนใบหน้าหล่อเหลา ทว่าแววตาที่มองสบกับแทนไทกลับนิ่งสนิทและแฝงความท้าทายอยู่ในที แทนไทขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคมดุหรี่ลงอย่างจับผิด

“มึงหมายความว่าไงวะ?”

“ก็หมายความว่า เมื่อคืนก่อนจะไปทานข้าวกับน้องขวัญ พี่โทรไปกราบสวัสดีและรายงานคุณแม่รดาเรียบร้อยแล้วน่ะสิครับ”

หมอพิชญ์ตอบกลับอย่างใจเย็น น้ำเสียงราบเรียบแต่กลับฟาดฟันความเย่อหยิ่งของเด็กวิศวะจนหน้าหงาย

“ท่านอนุญาตให้พี่พาน้องขวัญไปทานข้าวได้ และยังฝากฝังให้พี่ช่วยดูแลน้องขวัญในเช้าวันนี้ด้วย... เพราะฉะนั้น คนที่ได้รับอนุญาตอย่างถูกต้อง คือพี่ครับ... ไม่ใช่คุณ”

คำประกาศกร้าวอย่างสุภาพชนทำเอาแทนไทสะอึก ชายหนุ่มชาวาบไปทั้งร่างราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่กลางมหาวิทยาลัย กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นจนเกิดเสียงกรอด

ความเจ็บปวดจากการถูกแบ่งชนชั้นด้วยความลำเอียงตีแสกหน้าเขาอย่างจัง แม่รดารังเกียจเขาที่ใส่เสื้อช็อปเปื้อนฝุ่นและมีเรื่องไม่เว้นวันมาตั้งแต่ม.ปลลาย แต่กลับยกย่องประเคนลูกสาวให้ไอ้หมอในชุดนักศึกษาแสนสะอาดสะอ้านคนนี้ ทั้งที่มันเพิ่งจะนัดผู้หญิงคนอื่นไปหาตอนดึกดื่น!

“พี่พิชญ์... โทรหาแม่ขวัญตั้งแต่เมื่อคืนเลยเหรอคะ”

เจ้าขวัญเงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างของคนตรงหน้าด้วยแววตาเป็นประกาย ความกังวลเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้ง

“ครับ พี่ไม่อยากให้คุณแม่ท่านเป็นห่วง เลยโทรไปขออนุญาตไว้ก่อน... ขวัญจะได้สบายใจด้วย”

หมอพิชญ์หันมายิ้มอ่อนโยนให้เธอ ก่อนจะตวัดสายตากลับไปมองแทนไท

“เพราะฉะนั้น เลิกใช้คุณแม่มาขู่บีบบังคับน้องได้แล้วนะครับ มันดู... ไม่ค่อยมีวุฒิภาวะเท่าไหร่”

“ไอ้เหี้ยหมอ...!!”

เส้นฟางแห่งความอดทนของแทนไทขาดผึง เขาตวาดลั่นอย่างเดือดดาล พุ่งพรวดเข้าไปคว้าข้อมือเล็กของเจ้าขวัญอย่างรวดเร็วและออกแรงกระชากจนร่างระหงถลาเข้ามาปะทะอกแกร่ง

“โอ๊ย! พี่แทน! ฉันเจ็บนะ ปล่อย!”

เจ้าขวัญนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมที่แน่นราวกับคีมเหล็ก

“แม่เธอจะอนุญาตไอ้เวรนี่ก็เรื่องของแม่เธอ! แต่กูไม่ให้ไป! มานี่เจ้าขวัญ กูบอกให้ไปกับกู!”

แทนไทคำรามเสียงกร้าว แววตาแดงก่ำไปด้วยความหึงหวงและห่วงใยจนไร้สติ เขาไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ไม่สนสายตาคนนับสิบที่มองมา เขาแค่ไม่อยากให้เธอเดินตามเกมของไอ้ผู้ชายอันตรายที่วางแผนมาอย่างดีคนนี้

               ทว่าก่อนที่แทนไทจะทันได้ลากเธอออกไป มือเรียวยาวของหมอพิชญ์ก็เอื้อมมาจับท่อนแขนแกร่งของแทนไทเอาไว้ หมอหนุ่มออกแรงบีบแน่นจนเส้นเลือดหลังมือปูดโปน รอยยิ้มละมุนบนใบหน้าหายไป เหลือเพียงความเย็นเยียบที่แฝงอำนาจ

“น้องบอกว่าเจ็บ... ไม่ได้ยินหรือไงครับ”

หมอพิชญ์กดเสียงต่ำ แววตาสงบเยือกเย็นของเขาคืออาวุธที่ใช้สยบความเกรี้ยวกราด

“การใช้กำลังบังคับผู้หญิงที่เขาไม่อยากไปกับคุณ มันไม่ใช่สิ่งที่ลูกผู้ชายเขาทำกัน... ปล่อยมือน้องขวัญเถอะครับ ก่อนที่ผมจะต้องเรียก รปภ.”

คำพูดที่ใช้เหตุผลและความถูกต้องเข้าข่ม ทำเอาแทนไทชะงัก แววตาคมดุก้มลงมองใบหน้าหวานที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด นัยน์ตาของเจ้าขวัญที่ช้อนมองเขามีแต่ความหวาดกลัวและชิงชังอย่างปิดไม่มิด

“พี่มันป่าเถื่อน! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!”

หญิงสาวอาศัยจังหวะที่แทนไทเผลอ สะบัดข้อมือออกอย่างแรงจนหลุดพ้น ก่อนจะรีบก้าวถอยหลังไปหลบอยู่ด้านหลังของหมอพิชญ์ สองมือเล็กกำชายเสื้อของนักศึกษาแพทย์ไว้แน่นราวกับเขาคือที่พึ่งพิงเดียวที่ปลอดภัยที่สุด

การกระทำนั้นเปรียบเสมือนมีดที่กรีดลึกลงกลางใจอสูรกาย แทนไทก้มมองฝ่ามือของตัวเองที่ว่างเปล่า ก่อนจะช้อนสายตามองหญิงสาวที่ตนแอบรักมาทั้งชีวิตกำลังไปหลบอยู่หลังศัตรู

ความปวดหนึบแล่นพล่านไปทั่วอกจนแทบหายใจไม่ออก เขาแพ้... แพ้ราบคาบให้กับคำว่า ‘คนดี’ และ ‘เจ้าชาย’ ที่ไอ้หมอนั่นสร้างภาพเอาไว้ เขามันเป็นเพียงวิศวะเปื้อนฝุ่น วิศวะร้ายๆและป่าเถื่อนในสายตาเธอ

“ไปกันเถอะครับน้องขวัญ เดี๋ยวจะหิวแย่”

หมอพิชญ์ปรับสีหน้ากลับมาอ่อนโยน เอื้อมมือไปโอบไหล่บางอย่างทะนุถนอม ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้แทนไทเล็กน้อยด้วยท่วงท่าของผู้ชนะ “ขอตัวนะครับ”

“เหี้ยเอ๊ยยย!!”

แทนไททำได้เพียงยืนสบถบ้าคลั่งอยู่ในใจ กรามแกร่งบดเบียดจนปวดร้าวไปทั้งขมับ นัยน์ตาคมกริบที่เคยดุดันบัดนี้วูบไหวไปด้วยความเจ็บปวดร้าวราญ

เขามองแผ่นหลังของเจ้าขวัญที่เดินห่างออกไปเคียงคู่กับเจ้าชายในฝันของเธอ ทิ้งให้อสูรกายอย่างเขาต้องยืนจมอยู่กับความพ่ายแพ้และความเกลียดชังที่เธอทิ้งไว้ให้ ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาของคนรอบข้างที่มองเขาราวกับเป็นเพียงแค่ตัวร้ายป่าเถื่อน