Mag-log inวันสำคัญมาถึง วันที่แตกต่างจากทุกวันที่ผ่านมาในคฤหาสน์เตโชบวรเดช ไม่มีการประชุมเคร่งเครียด ไม่มีการเคลื่อนไหวของหน่วยอารักขาที่น่าพรั่นพรึง มีเพียงความวุ่นวายเล็กๆ ของการเตรียมงานเฉลิมฉลองที่เป็นส่วนตัวที่สุดสวนสวยสไตล์ยุโรปของคฤหาสน์ ถูกอาบไล้ด้วยแสงแดดอบอุ่นยามบ่าย ท้องฟ้าสีครามสดใส ไร้เมฆบดบัง ล
ค่ำคืนนั้นหลังจากอคินและไอรินหลับใหลอยู่ในห้องเนอสเซอรี่ภายใต้การดูแลของพี่เลี้ยงที่ไว้วางใจได้ ลูเซียโน่เดินเข้ามาหาขวัญข้าวที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่เงียบๆ ในห้องนั่งเล่นส่วนตัวที่ถูกจัดไว้สำหรับครอบครัว บรรยากาศผ่อนคลายและอบอุ่น แตกต่างจากความตึงเครียดในห้องทำงาน หรือความหรูหราแต่ไร้ชีวิตชีวาของ
หนึ่งปีผ่านไปราวกับพายุที่ค่อยๆ สงบลง หลังจากการปะทะกันอย่างรุนแรงทั้งภายนอกและภายใน โลกภายนอก คลื่นใต้น้ำที่เกิดจากการโจมตี LTA Group ถูกจัดการด้วยกลยุทธ์ใหม่ ลูเซียโน่ไม่ได้สั่งฆ่า ไม่ได้จุดไฟสงคราม แต่ใช้ 'สงครามเย็น' ที่ซับซ้อนกว่า ทั้งกฎหมาย การเงิน ข้อมูล และการเจรจาเบื้องหลังค่อยๆ บีบคั้นแล
สัมผัสแผ่วเบาของมือเล็กที่วางทาบบนมือตนเองยังคงอุ่นซ่าน คำขอร้องที่หนักแน่นแต่สั่นเครือของขวัญข้าว 'อย่ากลับไปเป็นคนเดิมเลยนะคะ เพื่อลูกของเรา เพื่อครอบครัวของเรา' ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท มันคือเสียงที่ทรงพลังยิ่งกว่าเสียงระเบิดใดๆ ที่ลูเซียโน่เคยได้ยิน คือเสียงที่สามารถหยุดยั้งมังกรที่กำลังจะพ่นไฟ
การประชุมฉุกเฉินผ่านวิดีโอคอนเฟอเรนซ์สิ้นสุดลง แต่บรรยากาศตึงเครียดภายในห้องทำงานยังคงคุกรุ่น หน้าจอที่เคยแสดงใบหน้าเคร่งขรึมของทีมงาน ดับมืดลง เหลือเพียงเงาสะท้อนของลูเซียโน่บนพื้นผิวสีดำ ประธานหนุ่มยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่หัวโต๊ะ นิ้วเรียวยาวที่เคยเคาะเป็นจังหวะ กำแน่นจนข้อขาวซีดคำสั่งสุดท้ายที่ลูเซี
หลายสัปดาห์หลังจากกลับมายังคฤหาสน์เตโชบวรเดช ช่วงเวลาแห่งการเรียนรู้และการปรับตัวที่เปราะบางดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ลูเซียโน่ทุ่มเทเวลาส่วนใหญ่ให้กับบทบาทใหม่ ประธานหนุ่มเริ่มคุ้นชินกับจังหวะชีวิตของทารกแฝด เรียนรู้วิธีรับมือกับเสียงร้องไห้ และค้นพบความอดทนในรูปแบบที่ตนเองไม่เคยรู้จัก ความพยายามที่เง
ชีวิตใหม่ในคฤหาสน์เตโชบวรเดชเริ่มต้นขึ้น หลังจากการประกาศศักดาที่สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งตระกูล บรรยากาศภายในคฤหาสน์ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงความตึงเครียดที่เคยเกิดจากความไม่พอใจของเหล่าผู้อาวุโส ถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันแห่งการยอมจำนนลอร์ดอลิสแตร์ แอชธอร์น ถูกส่งตัวกลับลอนดอนด้วยเที่ยวบินที่เร็ว
คำประกาศกร้าวของลูเซียโน่ว่ายังคงก้องสะท้อนอยู่ในความเงียบงัน เหล่าคนรับใช้และผู้บริหารระดับสูงก้มหน้านิ่ง ไม่มีใครกล้าสบสายตาที่เยียบเย็นของประธาน ขวัญข้าวยืนตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่ม หญิงสาวรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนจากคำขู่นั้น มันคือเกราะกำบังที่น่าสะพรึงกลัวแต่ความเงียบนั้นก็ถูกทำลายลง
บรรยากาศภายในห้องผ่าตัด ตรงข้ามกับโถงทางเดินที่เงียบสงัดด้วยความตึงเครียด ภายในห้องผ่าตัดชั่วคราวแห่งนี้คือสมรภูมิที่แท้จริงเสียงสัญญาณชีพอิเล็กทรอนิกส์ที่ลูเซียโน่ได้ยินจากด้านนอกนั้น ดังระงมอยู่ในห้องนี้เหมือนเสียงไซเรนเตือนภัย นายแพทย์อาวุโส ผู้ที่ตะคอกใส่ประธานหนุ่มไปก่อนหน้า กำลังบัญชาการทีมแพ
"เกมของแก จบแล้ว"เสียงเย็นชาของกรณ์ที่ตอกย้ำความพ่ายแพ้ของวิคเตอร์ ดังแว่วเข้ามาในโสตประสาทลูเซียโน่ แต่ชายหนุ่มไม่ได้สนใจฟังคำพูดนั้นต่อ ร่างสูงใหญ่ไม่แม้แต่จะชายตามองอสรพิษร้ายที่นอนสิ้นท่าจมกองเลือดอยู่บนพื้น ศัตรูคู่อาฆาตที่เพิ่งคุกคามชีวิตลูกเมีย และบีบคั้นให้ต้องยอมจำนนอย่างน่าอัปยศ ในวินาทีน







