Stop heart หยุดหัวใจเลขามาเฟีย 20+

ตอนที่2 ย้อนไป2ปีก่อน 08.00น. ณ บริษัทDA ฉันตื่นเต้นมาก จริงๆ ฉันมาเช้ากว่านี้อีก มาเช้าจนพี่รปภ.ยังไม่เปิดตึก ฉันก็นั่งรออยู่ข้างนอกจน เวลา 07.00น. เปิดตึกฉันก็ยังไม่ได้เข้าไป 07.30น. พนักงานเริ่มมา 08.00เวลาเข้างานครบทุกแผนกฉันจึงเข้าไปติดต่อตรงประชาสัมพันธ์ ก็กับคนที่คุ้นเคย ฉันเจอผู้หญิงคนที่อยู่บนรถในคืนที่ฉันถูกทำร้าย พอเธอจะเห็นฉันมาอยู่ที่นี้ เธอทำหน้างงๆ และสงสัยว่า ฉันมาทำอะไร แต่ฉันก็ทำเป็นนิ่งๆ หยิ่งๆ เพราะเธอไม่ได้มีท่าทีที่เป็นมิตรกับฉันเท่าไหร่ " สวัสดีค่ะฉันมาติดต่อคุณอิงอรค่ะ " " เธอ ! มาทำอะไรที่นี้! " พนักงานประชาสัมพันธ์คนนี้ถามพะแพงด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ "คุณอิงอรให้มาติดต่อที่ประชาสัมพันธ์แล้วประชาสัมพันธ์จะแจ้งว่าให้ไปชั้นไหนห้องไหน " ในเมื่อเธอไม่ยอมพูดดีด้วย พะแพงก็ไม่จำเป็นต้องพูดดีด้วย " ชิ!! ทำมาเป็นหยิ่งใส่ฉัน เชิญ ชั้น38 ห้อง111 " พนักงานประชาสัมพันธ์แจ้ง พะแพงเดินออกมาจากโต๊ะประชาสัมพันธ์โดนไม่พูดอะไร " เธอ ยายคนนี้ ไม่มีมารยาท " พนักงานประชาสัมพันธ์พูดจิกพะแพง พะแพงส่งสายตานิ่งๆแฝงไปด้วยความไม่พอใจ " แล้วเธอติดต่ออะไรกับคุณอิงอร " ฉันไ

ตอนที่4 ณ. ปัจจุบัน นี่ฉันคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยตลอดเลย เห้อ นึกถึงอดีต ใช่ค่ะ ฉันพะแพง วันนี้เป็นวันหยุดของฉัน ฉันกับน้องกำลังทำขนมเค้ก คุกกี้ ไปฝากขายตามร้านต่างๆ ถึงฉันจะมีงานประจำแต่ฉันก็ต้องหารายได้เสริมในเวลาว่าง จะทำยังไงล่ะรายจ่ายฉันเยอะนะ ถึงแพรวาจะทำงานแล้วเหมือนกัน แต่ทั้งเราทั้งคู่ก็ต่างคนต่างหาทำงานเสริมเพื่อมาไว้ใช้จ่าย แต่ฉันไม่อยากให้น้องเหนื่อยมาก ฉันเป็นพี่ฉันพอแบ่งเบาภาระ ไม่ใช่ให้น้องมาดิ้นรน ทำงานหนักเหมือนฉัน ฉันกับแพรวากำพร้าพ่อแม่มา5ปีแล้วละค่ะ เราไม่ใช่พ่อแม่เดียวกันหรอกแต่เราทั้ง2คนพี่น้องถูกเลี้ยงมาด้วยกัน จากพี่เลี้ยงคนเดียวกัน เรารักกันมาก พอพี่เลี้ยงเสีย พ่อแม่เราก็แค่เอาเงินมาส่งให้ใช้ เราก็ยังใช้ชีวิตกัน2คนในบ้านหลังนี้ที่เป็นบ้านของพี่เลี้ยง ซึ่งเราทั้ง2คน ก็ไม่ได้เรียกร้องอะไรจากพ่อแม่เลยซักอย่าง จนนานมาเรื่อยๆ พ่อแม่ของเราทั้ง2คนได้เสียชีวิตติดๆกัน แล้วทิ้งสมบัติไว้นิดหน่อย พอได้เรียนต่อแค่1-2ปี นั้นแหละคือปัญหา ฉันกับแพรวาต้องออกหางานทำระหว่างที่เรียน และน้อยครั้งมากที่ฉันและน้องจะไปเที่ยวสนุกเหมือนวัยรุ่นคนอื่นๆ แทบจะนับครั้งได้ แต่นั้นแหละช

ตอนที่6 ณ บริษัทฯ ก๊อก ก๊อก!! พลั่ก!! เสียงคนเปิดประตูเข้ามา "มึงจะเคาะทำไม ถ้าเคาะแล้วจะเปิดเลยแบบนี้ไอ้เจค " เอเดนพูดต่อว่าคนที่เข้ามา จริงๆ พะแพงจะบอกกับเอเดนหลายรอบแล้วว่าให้เธอไปนั่งข้างหน้าดีกว่า ใครไปใครมาจะได้แจ้งเขาได้ก่อน แต่เขาบอกว่าไม่ต้องหน้าห้องมีกล้องวงจรปิด ก็ตามนั้นแหละค่ะ ฉันก็เลยยังนั่งทำงานในห้องเข้าเหมือนเดิม .. คุณเจคไม่ได้สนใจเพื่อนเขาแต่หันมาทักทายฉันแทน "สวัสดีครับพะแพง " เขาพูดและยิ้มให้ฉัน "สวัสดีค่ะท่านประธาน" ฉันยิ้มตอบกลับเขา "มาท่งมาท่านอะไรล่ะครับ เรียกผมเจคก็พอครับ เรียกแบบนั้นแก่ตายเลย เจอกันกี่ครั้งก็ต้องคอยเตือนเรื่องนี้ตลอด " ฉันได้เจอท่านประธานทั้ง3 คนแล้วค่ะ พวกเขาดูมีสไตล์แตกต่างกันไป แต่ที่คล้ายเลยก็ นิสัยที่ เวลานิ่ง ทำงาน ดู โหด สมกับคำว่ามาเฟียเลยละพวกเขา ฉันรีบตอบกลับ "ค่ะ คุณ เจค ฉันอาจจะชินเรียกแบบนี้มากกว่า " "ชินอะไรละครับ พวกผมรู้จักคุณพะแพงมาจะ3ปีแล้วนะครับ ไม่เคยเรียกกันถูกสักที หรือว่าไอ้นี่ มันใช้ง่ายหนัก" คุณเจคชี้ไปคาดโทษคุณเอเดน "ไม่ใช่ค่ะ พะแพงกลัวว่ามันจะไม่เหมาะสมค่ะ " "คิดมากไปนะครับ คุณพะแพง" เอเดนรีบพูดส

ตอนที่8 เอเดนรู้ตัวว่าชอบพะแพงตั้งแต่วันแรกที่เจอมันเป็นความรู้สึกถูกใจ ตอนที่พะแพงถูกทำร้าย เสื้อผ้าของเธอโดนดึงฉีกขาดผมเพ้ายุ่งไม่เป็นทรง วิ่งมาขอความช่วยเหลือจากเขา เอเดนให้ลูกน้องจัดการ เขาชวนเธอมานั่งในรถ เธอถูกสายตากดดันจากผู้หญิงข้างตัวเอเดน พะแพงเธอรู้ตัวว่าเธออยู่ในสภาพไหน พอเห็นแบบนั้นเอเดนจึงให้เสื้อคลุมให้เธอคลุมไปก่อน จากนั้นก็ไปส่งเธอที่บ้าน ตลอดทั้งทางจนถึงบ้านของพะแพง เอเดนได้ยินแต่คำกล่าวว่า ขอบคุณทั้งทาง เขาคิดว่ายังไงก็ไม่ได้เจอเธอแล้วล่ะ แต่ใครจะไปคิดว่า จะได้เจอกันเร็วขนาดนี้ พะแพงมาเจอเขาที่บริษัทเขา เธอคิดว่าเอเดนเป็นพนักงานที่นี้แต่ก็คงใช่แหละเพราะผมก็ทำงานที่นี้แต่ไม่ใช่ตำแหน่งพนักงานแค่นั้นเอง เอเดนขอให้คุณอิงอรหาเลขาให้เขาที แต่ใครจะไปคิดว่าจะเป็นพะแพง เอเดนตัดสินใจสอนงานเธอเอง พะแพงเธอเป็นงานเร็วมาก สอนอะไรเข้าใจหมด ทำงานรวดเร็ว รอบครอบ ไม่มีผิดพลาด เธอเป็นงานเร็วมาก ช่วงแรกๆ เหมือนทั้งคู่จะสนิทกันแต่พอพะแพงรู้ว่าเขามีคู่หมั้น เธอจะรักษาระยะห่างจากเอเดนไว้ ทำไมเขาจะไม่รู้ เขารู้หมด พะแพงเป็นอ่านง่ายจะตายแต่แค่ปกปิดความรู้สึกเอาไว้เหมือนกับเขาตอนนี้ เอเดนร

ตอนที่10 เอเดนถามขึ้น ลูกน้องของเรียวคุ้นเคยกับเอเดนดี "คือผมเห็นเหมือนเสี่ยวิชัย สั่งให้ลูกน้องตามตัวคุณพะแพงเลขาของคุณเอเดนกับผู้หญิงอีกคนไปห้องรับรองของเขาครับ" "เวรเอ้ย!!! ไปไอ้เรียว " เอเดนรีบวิ่งตามไปที่ห้องที่ลูกน้องของเรียวบอก "ไปเตรียมคน แล้วตามกูมา" เรียวหันไปสั่งลูกน้อง "ห้องไหนว่ะไอ้เรียว " เอเดนหันไปถามเพื่อน "3207" ผม2คนกดลิฟต์ขึ้นไปห้องนั้นทันที ใจเอเดนตอนนี้ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว เขาร้อนใจไปหมด ติ้ง!! ประตูลิฟต์เปิด เอเดนและเรียวตรงดิ่งไปยังห้อง3207 ทันที เขาลีลาจะมายืนเคาะห้องอยู่ เอเดนถีบประตูเข้าไปทันที ภาพที่เจอทำเขาฟิวส์ขาด ไอ้เสี่ยวิชัยคล่อมพะแพงอยู่ พวกเพื่อนของมันคร่อมน้องสาวของพะแพงไว้ แต่เหมือน2คนพี่น้องดูไม่มีสติเลย "พวกมึงเขามาทำไมกัน" เสี่ยวิชัยถามขึ้นอย่างตกใจ เอเดนมองหน้าพวกมันนิ่ง สายตาคมเข้มจ้องพวกมันไม่ละตา "เวร !! มึงทำอะไรของพวกมึง มึงทำกับผู้หญิงแบบนี้ได้ไง แล้วนี้คนของกู ระยำ" เอเดนตะคอกใส่พวกมัน เขาชักปืนขึ้นลำจ่อหัวเสี่ยวิชัย เรียวก็ทำแบบเดียวกับเอเดน "กูบอกแล้วใช่มั้ย อย่าสร้างปัญหาในโรงแรมของกู อยากแดกลูกปืนแทนเหล้าเ