Stop heart หยุดหัวใจเลขามาเฟีย 20+

ตอนที่1

" คุณพะแพง วันนี้ผมมีงานเพิ่มอีกมั้ย" เอเดนถามเลขาของตัวเอง พะแพงทำงานมาให้เขานานมากรู้ใจเขาทุกอย่าง

ฉันรีบตอบท่านประธานทันทีแอบตกใจอยู่ ก็จู่ๆ เดินมาถามงานเอง

"วันนี้ ท่านประธาน มีแค่ประชุมช่วง10.00น. ค่ะ" พะแพงบอกตารางงานของเอเดน

"อืม วันนี้ผมอยากพักช่วงบ่ายสักหน่อยน่ะ 2-3อาทิตย์มานี่ผมทำแต่งาน คุณก็พักบ้างนะคุณพะแพง ช่วงเย็นยังไปหาทำงานเพิ่มอีกรึป่าว???" เอเดนรู้ดีว่าเลขาของเขาชอบแอบไปรับงานเพิ่ม

"ไม่แล้วค่ะ ไม่ได้ทำอะไรแต่ถ้ามีงานอะไรให้ทำเพิ่มพะแพงก็พร้อมจะทำนะคะ แหม่ ท่านประธานค่ะพะแพงต้องใช้เงินนะคะท่านประธาน"

" ตัวเท่านี้พักผ่อนบ้างเถอะคุณ ไม่งั้นผมจะหักเงินเดือนคุณนะครับ" เอเดนพูดขู่พะแพง เขารู้ว่าเขาห้ามพะแพงไม่ได้ แต่ยังไงก็ต้องห้าม

"ค่ะ ท่านประธาน ตอนนี้ฉันยังพอมีให้น้อง ฉันไม่วิ่งทำงานหัวปั่นเหมือนคราวก่อนๆแล้วค่ะ แต่ว่า ท่านประธานจะให้เรียกเด็กมั้ยค่ะ???" พะแพงถามเจ้านายตัวเอง เพราะพะแพงเข้าใจว่าการพักผ่อนของเอเดนคือการเรียกเด็กมาบริการบนเตียง

"ผมอยากพักผ่อนจะเรียกมาทำไมล่ะครับ"

" (ใครจะไปรู้ปกติให้เรียกตลอด) " พะแพงพูดเสียงเบา

" ว่าไงนะครับ "

" เปล่าค่ะท่านประธาน เชิญ ท่านประธานค่ะ "

**สวัสดีค่ะฉันชื่อพะแพง อายุ 28ปีค่ะ ฉันมีน้องสาวอยู่หนึ่งคน จะเรียกพี่น้องกันก็ไม่เชิง เราเหมือนญาติกันแล้วมาอยู่ด้วยกันตั้งแต่จำความได้เราก็มีกัน2คนพี่น้อง เรามีคนเลีเยงมาด้วยตอนเล็ก เป็นแม่นมของเราเอง แรกๆ เราก็ไม่ลำบากหรอกเรามีเงินที่แม่นมทิ้งไว้ แต่เงินที่ทิ้งไว้มันไม่สำหรับพวกเราที่กำลังเรียนกันอยู่ ทั้งฉัน ทั้งน้อง ต้องหาทำงานระหว่างเรียน เหนื่อยมาก ฉันสงสารน้องที่ต้องทำงานหลังเลิกเรียน ทำให้นอนน้อยเรียนก็หนัก ฉันที่เรียนจบก่อน ต้องรีบหางานทำ เพื่อที่จะได้มาช่วยทุนเรียนต่อน่อง ค่าใช้จ่ายในบ้านอีก แรกๆ ที่หางานทำ มันหายากมากนะสำหรับคนที่เรียนจบ งานเดี๋ยวนี้หายาก เงินดียิ่งยาก แต่ฉันไม่เลือกงานหรอก ฉันผ่านงานมาทุกอย่างแล้ว***

ย้อนกลับไปก่อน2ปี

มีอยู่วันนึงฉันเดินหางานจนดึก ดึกมาก กำลังจะเดินกลับบ้านฉันคิดอะไรไปเรื่อย ไม่ได้รู้ตัวว่ามีคนตาม ฉันเดินเข้าซอยมาเรื่อยๆ จนถึงครึ่งซอย เริ่มรู้สึกว่ามีคนตาม ฉันเลยรีบเดิน แต่นั้นแหละไม่ทันโจร มันมากัน3คน มันเข้าจู่โจมฉันทันทีพวกมันเตรียมตัวมาปล้น และ ข่มขืน ฉันร้องให้คนช่วย

"ช่วยด้วย ช่วยด้วย "

ไม่มีใครได้ยินเพราะนี้มันดึกแล้ว ไอ้โจรชั่วดึงเสื้อของฉันขาดวิ่นไม่เป็นชิ้นดี ในเวลาเดียวกันก็มีรถหรูคันนึงวิ่งเข้ามา ฉันใช้กำลังเฮือกสุดท้ายที่มีเหลือ ถีบผลักพวกมันสุดแรง แล้ววิ่งมารถหรูคันนั้นโดนไม่สนใจว่าตัวเองจะอยู่สภาพไหน ฉันวิ่งมาตัดหน้ารถคันนั้นมันที มีผู้ชายคนนึงลงรถมา

"ช่วยด้วยคะ!! ช่วยด้วย!!พวกนั้นจะทำร้ายฉัน คุณช่วยฉันด้วย!!"

ผู้ชายคนนั้นรีบจับแขนฉันไว้ แล้วเดินไปบอกคนในรถ

"นายครับ คนที่วิ่งตัดหน้ารถเราเมื่อกี้ครับ " ฉันมองคนในรถมีชายหญิงคู่นึงนั่งอยู่ ฉันรีบพูด

"ช่วยฉันด้วยค่ะ!!! ขอร้องพวกมันจะข่มขื่นฉันค่ะ"

ผู้ชายในรถรีบบอกลูกน้องเขา

" ไปจัดการพวกมัน"

"ขอบคุณคะ ขอบคุณจริงๆ"ฉันยกมือขึ้นไหว้เขามันทีที่ยอมช่วยฉัน

ตอนนี้ฉันกลัวจนลืมนึกถึงสภาพตัวเอง เสื้อผ้าขาดจนเห็นชุดข้างใน ผู้ชายในรถรีบบอกฉัน

"ขึ้นรถมาก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันให้ลูกน้องพาไปส่งบ้าน"

"เอ่อ ขอบคุณนะคะ แต่ไม่ต้องไปส่งบ้านก็ได้ค่ะแค่ช่วยฉันก็ไม่รู้จะตอบแทนยังไงแล้ว"

ฉันก้าวเข้าไปในรถระหว่างที่พูดกับผู้ชายในรถ เขาก็เอาเสื้อคลุมมาคลุมให้ฉัน จนผู้หญิงในรถแสดงอาการไม่พอใจ

"ตั้งใจอ่อยละสิ่"

ฉันไม่พูดอะไรเลือกที่จะเงียบดีกว่า จนลูกน้องของคนในรถกลับมาพร้อมกับของของฉันเขายื่นให้ฉัน

"ขอบคุณค่ะ" แล้วเงียบ

"จัดการเรียบร้อยใช่มั้ย "

"ครับนาย"

"งั้นไปส่ง คุณคนนี้ก่อน"

"ขอบคุณนะคะ" ฉันกล่าวคำนี้อีกรอบระหว่างนั้นฉันคอยบอกทางให้เขาไปส่งบ้าน

ณ บ้านพะแพง

"ขอบคุณสำหรับทุกเรื่องวันนี้ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ ถ้ามีอะไรที่ฉันพอจะตอบแทนได้ฉันยินดีเสมอค่ะ นี่เบอร์ติดต่อนะคะ" ฉันยื่นเบอร์ฉันให้เขาและก้าวลงจากรถ

"ขอบคุณมากค่ะ" ฉันมองรถไปจนสุดทางแล้วเดินเข้าบ้าน มาเจอกับน้อง น้องฉันชื่อแพรวา แพรวาเจอสภาพฉันก็ร้องไห้ ทั้งโมโห ทั้งเสียใจ ตามอารมณ์ไป เราคุยกันนิดหน่อยแล้วก็แยกย้ายกันนอน เฮ้อ เหนื่อยวันนี้ยื่นสมัครไปหลายที่ ขอให้โทรเรียกซักที่เถอะ..พ่อแม่จ้าช่วยให้ลูกได้งานด้วยเถอะ

07.00น..

📳📲 เสียงโทรศัพท์ฉันดัง

กดรับสาย

' สวัสดีค่ะ พะแพงพูดค่ะ '

' สวัสดีค่ะ คุณพิชญา ใช่มั้ยค่ะ ติดต่อจากบริษัทDA ค่ะ สะดวกคุยรึเปล่าค่ะ '

'สะดวกค่ะ พูดมาได้เลยค่ะ '

' คุณผ่านรอบคัดเลือกนะคะ พรุ่งนี้มาสัมภาษณ์งานจากบริษัทนะคะ พรุ่งนี้มาติดต่อบริษัทได้เลยค่ะ '

' ค่ะ ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริงๆ '

เย้ๆๆๆๆ วันที่ดีของฉัน ฉันได้งานแล้วววว พะแพงกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ เธอได้งานทำแล้ว ต่อไปนี้ชีวิตเธอจะไม่ลำบากแล้ว