LOGIN“Don’t you dare lay a hand on my secretary, Henry. Mahiya ka naman. Kalalaki mong tao, nananakit ka ng babae at sa harapan pa ng maraming tao?” wika ni Sire sa mabigat na boses. Inis na binawi ni Henry ang kanyang kamay at nagsukatan sila ng tingin.
Naisipan namang sumingit ng ina namin ni Elaine. Si Emeline. “Tama na iyan. Narito tayo para magdiwang, hindi para mag-away-away,” aniya. “Yes, I agree with you, Ma. Tonight is a celebration. At nag-abala akong dumalo rito to show my support for my ex-husband’s first baby shower… with my younger sister, the one he cheated on me with,” anunsiyo ko. Magsasalita sana si Mama para sawayin ako pero itinaas ko na agad ang kamay ko. “No need na patigilin mo ako, Ma. Hindi na ako magsasalita,” saad ko, inunahan ko na siya. “Where’s my table? Can we go to the same table?” tanong ko sa usherette, sabay turo kay Sire dahil gusto kong sa iisang mesa lang kami umupo. Naisipan ko nang iwan sila. Sumunod kami ni Sire sa usherette. Doon kami pinaupo sa pinakadulong mesa, malayo sa ibang mga bisita. Pinaghilahan ako ng upuan ni Sire at nagpasalamat naman ako sa kanya. “May tapang ka rin pala. Sana sinampal mo na ang kapatid mo noong una ka niyang ininsulto,” baritonong wika ni Sire matapos maupo sa tabi ko. Napatitig ako sa dalawa. Balik na sila sa pag-entertain ng mga bisita, pero halata pa rin na hindi pa sila tuluyang nakaka-move on sa confrontation kanina. Pansin kong parang napipilitan na lang silang ngumiti at magkunwaring masaya dahil sa pag-eksena at pagdating ko. Hindi ko napigilan ang mapangiti sa isipan ko. Ang sarap pala nilang inisin. Habang seryoso ko silang tinititigan, mas lalong namumuo ang galit sa puso ko. Naitutok ko pa nga ang tingin ko kina Mama. Talagang si Elaine lang ang mahalaga sa kanila. “Ilang beses na akong nakasampal kay Elaine. Kaso kahit siya ang may kasalanan kung bakit ko siya nasaktan, siya pa rin ang kinampihan ng parents ko. Siya pa rin ang kinampihan ng mga kakilala ni Henry. Tingnan mo ang mga bisita,” sabay libot ng paningin ko. “Mas sinusuportahan pa nila ang kataksilan ng asawa ko kaysa magbigay ng simpatiya sa akin,” dagdag ko pa bago sumimsim ng wine. Pagkababa ko ng baso, palihim kong naikuyom ang kamao ko. Medyo nanginginig iyon dahil sa gigil ko sa kanila. Sa tuwing nakikita ko ang pagmumukha nina Henry at Elaine, bumabalik na naman ang alaala kung paano nila akong ginawang tanga at ginawang uto-uto. Imagine. I trusted Henry too much. Labis kong pinagkatiwala sa kanya ang kapatid ko dahil akala ko, kapatid rin ang turing niya rito. Pero tinatrabaho niya pala ito nang palihim. At itong kapatid ko naman ay ang landi-landi. Ang kapal ng mukha. Dahil kahit ako na nga ang nagpaaral sa kanya mula senior high hanggang college, ako ang gumagastos sa lahat, sa tuition f*e niya, sa mga luho niya ay nagawa pa rin niya akong pagtaksilan. Nakipagrelasyon siya sa asawa ko nang walang pag-aalinlangan. Napakasakit. Napakabigat. Hanggang ngayon, parang dinadaganan pa rin ng malaking bato ang dibdib ko. Marahas akong bumuga ng hangin at napatingala. God... parang hinahati pa rin ang puso ko sa hapdi. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin lubos na matanggap ang pagtataksil na ginawa nila sa akin. Napalingon ako kay Sire. His eyes were locked on the same spot as mine, but his hand remained wrapped gently around my trembling fist na nakapatong sa hita ko. Medyo kumalma ako kahit papaano noong naramdaman ko ang init ng palad niya. Alam kong kahit hindi siya nagsasalita, kahit hindi siya nakatingin sa akin, ramdam ko ang pag-aalala niya. Ramdam ko ang kanyang simpatiya. Sire is a well-known playboy, and the town’s infamous heartbreaker prince. Marami na siyang pinaiyak na babae, pero I feel like there’s something in his persona that makes me feel... comfortable. Kahit playboy siya, he never flirted with any of his female employees. He has this principle na kapag alam niyang may gusto sa kanya ang isa sa mga empleyada niya, he sends them a warning—warning na kapag hindi sila tumigil, sisisantehin niya sila. He disapproves of office romance. Ayaw niya ng may nalalamang may romantic relationship sa loob ng kompanya, kaya ilang ulit ko talagang pinag-isipan kung siya ba ang dapat kong gawin na babymaker. Kabado ako sa magiging sagot niya kanina, but to my surprise, he didn’t hesitate to break his principle. Pumayag siya kaagad. “I promise…” ani ko sabay tingin ko sa kanya. Napatitig naman siya akin, kita ang unti-unting pagkunot ng noo niya. “I promise, if I get pregnant, I’ll submit my resignation immediately,” pagpapatuloy ko. Seryoso ang tinig ko. Humigpit ang hawak ko sa kamay niya. “And I’ll do everything to keep our arrangement strictly confidential... especially my pregnancy,” pahabol ko bago ako ngumiti sa kanya.Masaya nila akong kinantahan ng Happy Birthday. Ramdam ko ang saya sa bawat palakpak at sa bawat ngiti ng mga taong mahalaga sa akin. Matapos ang kanta, pinapikit nila ako, pinag-wish, at saka ko marahang hinipan ang mga kandila. “Kainan na ng totoong pagkain, dahil mamaya, pagkatapos ng birthday, iba na ang kakainin ng may mga asawa riyan sa tabi-tabi,” pabirong pagpapatama ni Vernon habang nakataas ang kilay. Agad namang napuno ng tawanan ang dining area. “Tama ba ako, Father Florentine?” dugtong pa niya habang inaakbayan ang kapatid ko. “Kawawa naman tayong mga single. Magpapakahirap pa tayong aliwin ang mga sarili natin.” Napailing na lamang si Florenze sa biro nito. “Mag-asawa na kasi kayong dalawa,” ani Gia habang abala sa pagsubo ng pansit palabok. “Ang dami-daming babae diyan. Kayo pa, sa mga mukha n’yo, imposible namang walang mahihibang sa inyo.” “Kapag nakapag-asawa na si Florenze, saka na lang din ako mag-aasawa,” sagot ni Vernon, may kasamang paggalaw ng kilay.
**Gabriel** Hindi ako mapakali sa kinatatayuan ko. Lakad doon, lakad dito ang paulit-ulit kong ginagawa sa likod ng stage. Kanina pa ako tumatawag kay Natasha pero walang kahit isang tawag ang sinasagot niya. Mas lalong bumibigat ang pakiramdam ko sa bawat segundong lumilipas. May kung anong hindi maipaliwanag na kaba ang sumisiksik sa dibdib ko, para bang may masamang mangyayari. “May nangyari ba sa kanya? Bakit hindi siya sumasagot?” pabulong kong tanong sa sarili ko habang mariing hawak ang cellphone ko. Nagsimula na ang programa. Ilang minuto na lang at ako na ang susunod na aakyat sa entablado para humarap sa mga investors, business partners, media representatives, at mga bisitang galing pa sa iba’t ibang bansa. Ang iba sa kanila ay CEOs ng international gaming studios, venture capitalists, at publishers na posibleng maging katuwang namin sa global distribution ng laro. Pero kahit gaano pa kahalaga ang event na ito, wala akong ibang iniisip kundi ang asawa ko. Inaasahan ko
“Aasahan ko ang pagdalo mo sa global game launching event dito sa La Vista Hotel,” text sa akin ni Gabriel habang bumibiyahe kami ni Raffy pauwi ng bahay. Kagagaling lang namin sa ospital; mag-isa akong nagpa-ultrasound. Hindi ko pa sinasabi sa asawa ko na buntis ako muli. Ang aming third baby ay 15 months pa lamang, tapos may kasunod na naman. Gusto ko siyang sorpresahin tungkol sa aking pagbubuntis. Birthday niya kasi ngayon, kaya mamaya, pagkatapos ng global launching event, saka ko sasabihin na may susunod na kay Gavrenze Jr. Agad akong nag-reply. “Oo naman. I won’t miss that important event,” sagot ko, may kasama pang heart emoji. “Huwag kang mala-late, mahal,” paalala niya. “Okayy,” reply ko lang. Napalingon ako sa driver nang bigla siyang magpreno at sabayan iyon ng malakas na busina. Bahagya akong napasandal sa upuan dahil sa gulat. Pagtingin ko sa unahan, nakita ko ang isang babaeng nakaharang mismo sa harap ng kotse namin. Nakataas ang kanyang kamay, at sa postura niya,
Two years later…“Let us welcome the designer behind those elegant and beautiful dresses. The beautiful and sophisticated, Natasha Ferrer Berden,” ani ng host habang sunod-sunod na rumarampa sa magarang runway ang mga modelong suot ang mga gown na ako mismo ang nag-design.Nakatayo ako sa gilid ng entablado, bahagyang nakakuyom ang mga kamay ko habang pinapanood ang bawat hakbang ng mga modelo. Isa-isa nilang inilalantad ang mga likha ko, mga dress na dinisenyo ko pa noong nakaraang taon. Hindi ko pa isinama ang mga pinakabagong disenyo dahil hindi pa tapos ang production ng mga iyon. Ang ilan ay wedding gowns na nangangailangan ng hand-beaded bodice, French lace, at Italian silk organza. Ang iba naman ay royal gowns na may mabibigat na embroidery, at custom-made boning structure. Alam kong mas magiging handa ang mga iyon para sa susunod na taon.Ang mga ilaw ng stage ay maingat na naka-focus sa bawat detalye ng tela. Kitang-kita ang fluidity, ang structured ng mamahaling tela, at ang
**Natasha** “Mommy!” magkasabay na sigaw ng dalawa kong mga anak nang makita nila akong kasama ng kanilang ama. Mabilis silang napalapit sa amin ni Gabriel, at bago ko pa mapigilan ang sarili ko, agad akong napaluhod upang salubungin sila. Mahigpit kong niyakap ang kambal. Hindi pa rin ako makapaniwala na ang mga anak na inakala kong nawala na sa akin ay buhay na buhay, at yakap-yakap ko ngayon. Napahikbi ako, tuluyang bumigay ang mga luha ko habang niyakap ko sila nang mas mahigpit. Nang pilitin kong humiwalay, hinaplos ko ang kanilang mga pisngi habang basang-basa na ng luha ang mga mata ko. “Thank God, you are both alive. Akala ko ang dalawa kong munting anghel ay matagal na akong iniwan,” nanginginig kong saad, halos pabulong, na parang isang taimtim na panalangin. Pagkatapos ay napatingala ako kay Gabriel. “Thank you, Gabriel,” muli kong pasasalamat sa kanya. Kung hindi dahil sa kanya, wala na sana ang dalawang bata. Hindi ko na sana sila muling makikita pa kahit kailan. N
Habang bumibiyahe kami patungong San Miguel Mansiyon, panay ang tanong ni Florenze kung sino ang taong gumawa noon, ang taong asintado na bumaril kay Sullivan upang tuluyan na itong mawalan ng pagkakataong makatakas. Ayon sa paliwanag ni Florenze, wala siyang narinig na putok ng baril mula sa mga kapulisan na nasa ibabang bahagi ng lugar. Ibig sabihin, ang bala ay nagmula sa malayo, o posibleng galing sa isang highly trained sniper. Dagdag pa niya, siguradong hindi iyon kagagawan ng mga pulis dahil malinaw ang direktiba ni General Triaz na huwag papatayin si Sullivan. Kailangan sana itong buhay para sa imbestigasyon at mas malalim na pagbubunyag ng sindikatong kinabibilangan nito. Pareho kaming napaisip ni Florenze sa mga posibilidad habang si Gabriel ay nananatiling seryoso sa pagmamaneho. Mahigpit ang hawak niya sa manibela, bakas sa kanyang postura ang pagod at bigat ng mga nangyari, ngunit malinaw rin ang determinasyon sa kanyang mga mata. “Huwag na nating isipin kung sino a






![ACADEMIC AFFAIRS [SPG]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
