1.

ARIA

"Dalhin mo na sa akin ang mga file ngayon na! Hindi ko kayang mawala ang kontratang ito dahil sa katamaran mo!" Sumigaw ang asawa ko, si Rowan, sa telepono.

"Pero Rowan, tinanong kita kaninang umaga kung kailangan mo ang mga file at sinabi mong hindi." Sumigaw ako, nagulat sa paratang niyang tono sa akin.

"Kaya ngayon akala mo pwede mo na akong tanungin? Walang kwenta ka at pangit, ang pinakakonting kaya mong gawin ay ang maging masunurin. Dalhin mo na sa akin ang mga file na 'yon ngayon o magsisisi ka!" Sabad niya bago siya bumaba ng telepono.

Alam kong seryoso si Rowan sa bawat salita niya. Naging mapang-insulto at magagalitin siya sa akin nitong nakaraang tatlong buwan. Alam kong dahil ito sa malaking deal na nagpapastress sa kanya, kaya hindi ko siya sinisisi.

Nagmadali akong lumabas ng bahay, pero bumuhos ang malakas na ulan habang lumilipat ako ng bus papunta sa bus para maihatid sa kanya ang file.

Isa si Rowan Zane sa mga pinakamayayamang tao sa Luxenburg, pero kahit kailan ay hindi niya ako binilhan ng kotse. Sinasabi niyang masyado akong tanga para magmaneho, at malamang may mapatay ako sa kalsada.

Dumaan ako sa security booth at narinig kong nagbubulungan sila.

"Ano ba ang kailangan niya rito?" Nasusuklam ang boses ng lalaki.

"Napakapangit niya, nakakabangungot ang mukha niya!" Sang-ayon ang kasama niya.

Nasaktan ako sa masasakit nilang salita, pero itinungo ko na lang ang mukha ko at lumakad palayo.

Kumatok ako sa p***o ni Rowan pagdating ko sa opisina niya, binuksan ko ang p***o nang hindi na naghihintay ng sagot.

Pagpasok ko, agad na kumalat ang mga bulungan. Naramdaman kong namula ang mukha ko sa hiya nang sumadya sa akin ang tingin ni Rowan at lumaki ang mga mata niya sa pagkabigla. Humigpit sa galit ang matigas niyang panga.

"Aria?" Sinigawan niya ako na parang hindi makapaniwala sa nakikita niya. "Bakit ka mukhang basang-basang daga sa kanal?"

Naguluhan ako at halos hindi ko maitaas ang ulo ko. Tumutulo ang tubig mula sa buhok at damit ko papunta sa mamahaling Persian rug niya.

Itinaas ko ang waterproof na bag na may laman ng mga file niya. "Inutusan mo akong dalhin ito." Naramdaman kong dumaloy ang mga luha ko, habang nakatuon sa akin ang atensyon ng lahat.

Bakit ba palagi akong napapasama sa ganitong sitwasyon? Kinasusuklaman ni Rowan kapag hinihiya ko siya pero sa kung paano man, palagi ko rin itong nagagawa.

"Bakit napangasawa ni boss Rowan ang ganitong babae?"

"Wala pa siyang kwentang magbigay man lang ng anak."

"Maiisip mo ba kung gaano kapangit ang magiging anak nila? Sana wag na lang."

Nakasimangot na tumingin sa akin si Rowan. "Lumabas ka sa opisina ko."

Nang hindi ako agad lumabas, mabilis na lumapit si Rowan sa akin at ikinuyom ang bisig niya sa leeg ko, dinidiinan hanggang hindi ako makahinga.

"Ito na ang huling pagkakataon na gusto kong makita ang may-peklat mong mukha sa opisina ko! Naiintindihan mo? Kailangan mo ba akong hiyain sa bawat pagkakataon?! Isinusumpa ko ang araw na pinakasalan kita."

Napeklat ako noong sinusubukan kong iligtas ang buhay niya, pero naniniwala si Rowan na ang kapatid kong ampon, si Zara, ang may kagagawan nito. Palagi niyang mas minahal si Zara.

Hindi kailanman napapagod ang asawa ko sa paghihiya sa akin, pero ito ang unang beses na ginawa niya ito nang harapan sa publiko.

Tumingin ako sa marangal na mukha niya. Kahit baluktot sa galit, parang diyos si Rowan sa malapad niyang balikat, blond na buhok at berdeng mga mata.

Kumabog ang dibdib ko habang mabilis akong lumingon, humihingal, umiikot ang paningin ko na parang hihimatayin na ako. "Aalis na ako, pwede mo ba akong ihatid? Umuulan."

Itinulak ako ni Rowan sa sahig. "Pwede kang umuwi kung paano ka rin pumunta dito, ako ba ang nagdala sa 'yo rito?" Sabad niya bago bumalik sa miting niya.

Bumaltak ako at umuwi, masakit pa rin ang leeg ko sa pagkakadiin ng bisig niya. Limang taon na akong kasal sa lalaking ito, at ito ang pinaka-masaya at pinaka-miserableng mga taon ng buhay ko.

Masaya, dahil laging nasa puso ko ang pagmamahal kay Rowan, at ang maging asawa niya ang katuparan ng lahat ng pangarap ko.

Miserable, dahil bigla na lang umibig si Rowan sa kapatid ko nang unang makilala niya ito noong dinala ko siya sa bahay para makilala ang pamilya ko.

Nakatulog ako sa kama pag-uwi ko, matapos umiyak sa kumot. Ginising ako nang bigla ng malamig na tubig na binuhusan sa akin at nakakasunog na sampal sa mukha ko.

"Kaya lang naman lumapastangan kang matulog nang hindi ka man lang naghain ng hapunan ko?"

Napabangon ako sa kama, naguguluhan, masakit at hindi makapaniwala. Tiningnan ko ang oras at ala-2 na ng madaling araw! Walong oras akong natulog at nakalimutan kong gawin ang hapunan ni Rowan.

"Pasensya na, gagawin ko na ang hapunan mo ngayon!" Nagmakaawa ako, napupuno ng luha ang mga mata ko.

Sumalubong sa akin ang malamig at matigas na tingin ni Rowan. "Hindi na kailangan. Ikaw na lang ang kakainin ko sa hapunan."

Pinunit niya ang damit ko at itinulak ako sa kama. Bago pa man ako makakurap, isinaksak niya ang mabigat niyang ari sa akin habang sumisigaw ako sa sakit.

Hindi naman dahil ayaw ko sa asawa ko, pero hindi ako basa dahil wala siyang ibinigay na foreplay.

Sa halip, paulit-ulit niya itong isinaksak sa akin. Nag-aalab ang katawan ko habang pinupunit niya ako sa sakit. Lalo niyang dinagdagan ang bilis hanggang makuha niya ang kasiyahan niya at bumagsak sa katawan ko, dumadaing.

Marahang hinalikan niya ang pisngi ko. "Ah, Aria, laging ang sarap-sarap mo. Sa palagay ko, may magandang p**i ka para mabawi ang katangahan ng mukha mo."

Nakatulog siya habang nakabaluktot naman ako sa sarili ko, tahimik na umiiyak. Mahal ko si Rowan, pero sobra na ang kanyang kalupitan.

Kinaumagahan, gising na ako nang maaga. Ginawan ko siya ng almusal, eksaktong paraang gusto niya, at inihain ko ito sa mesa.

Halos hindi pa natikman ni Rowan ang pagkain, nang biglang lumamig ang mukha niya, dinuraan pa ng tsaa ang buong mesa. "Sinusubukan mo ba akong patayin?" Sigaw niya sa mukha ko.

"Ano bang mali?" Tanong ko, umuurong sa upuan ko, natatakot na baka sampalin niya ulit ako. Halos hindi ako makalakad sa sakit na dulot ng ginawa niya sa akin kahapon.

"Ano bang mali? Ipapakita ko sa 'yo kung ano ang mali."

Nang walang babala, tumayo si Rowan, kinuha ang umuusok na tasa ng tsaa at ibinuhos ito sa ulo ko.