Chapter 3

Ashuel’s POV

Maingay ngunit banayad ang ugong ng bus sa ilalim ko, ngunit hindi matahimik ang pagkabalisa sa dibdib ko. Nagpalipat-lipat ako ng puwesto, hindi maipaliwanag ang pangungulit ng kaba sa loob ko. Bigla na lang, may marahang bigat na dumampi sa balikat ko.

Napalingon ako, nagulat, at nakita kong nakasandal si Lily sa akin. Bahagyang dumulas ang kanyang salamin, at lumitaw ang banayad na kurba ng kanyang pilik-mata. Naisip kong alisin iyon, ngunit bahagya siyang kumilos kaya natigilan ako. Malayo pa ang Maynila. Napabuntong-hininga ako, hinayaan siyang makapagpahinga, at ipinikit ang mga mata ko, sumusuko sa ritmo ng biyahe.

Pira-piraso ang pagdating ng antok. Nagising ako nang maramdaman kong kumikilos siya, tila hindi makahanap ng maayos na posisyon. Maingat ko siyang inalalayan, inilagay ang bag ko bilang pansamantalang unan, at ipinatong ang ulo niya roon. Dahan-dahan kong hinaplos ang kanyang buhok, inayos ito. Unti-unting nawala ang tensyon sa kanyang noo, lumalim ang kanyang paghinga, at sa unang pagkakataon ay nakita ko siyang payapa.

Sinubukan kong muling matulog, ngunit nawala na ang antok. Napatingin ako sa bintana. Ang abot-tanaw ay pinintahan ng kumukupas na gintong liwanag ng hapon, at ang mga silweta ng matatayog na gusali ay unti-unting lumilitaw. Malapit na ang Maynila. Pinagmamasdan ko ang tanawin, bawat sandali ay humihila sa akin papalapit sa lungsod na nangakong magbibigay ng kasagutan at kawalan ng katiyakan.

Bumagal ang bus, huminto sa isang kainan sa gilid ng daan. Bahagya kong ginising si Lily.

“Lily, gising na,” bulong ko. Kumilos siya ngunit hindi iminulat ang mga mata. Napabuntong-hininga ako, lumapit pa.

“Lily… sige na, gising na.”

Sa pagkakataong ito, umupo siya, inayos ang buhok at salamin. Gabi na, ngunit suot pa rin niya ang shades. Hindi ko maiwasang isipin—baka may tinatago siya bukod sa kanyang mga mata.

“Saan na tayo?” tanong niya, pinapahid ang mga mata sa ilalim ng salamin.

“Huminto ang bus sa diner. Kumain tayo,” sagot ko, tumingin sa masikip na labasan.

“Mauna ka na. May kakausapin lang ako,” sagot niya. Tumango ako at bumaba ng bus.

Sa loob, umorder ako ng pagkain para sa aming dalawa. Hindi tama na para sa akin lang, lalo na’t kasama ko siya sa paglalakbay na ito, kahit pansamantala lang. Nakahanap ako ng mesa para sa dalawa at naghintay.

Maya-maya, pumasok si Lily, tila may hinahanap. Kumaway ako, at agad niya akong nakita. Lumapit siya, mabilis ang hakbang, matatag ang presensya.

Umupo siya sa tapat ko, kasabay ng pagdating ng pagkain. Tinitigan niya ang kanin at ulam, nag-alinlangan, pinagdikit ang labi.

“Salamat,” sabi ko nang nakangiti. Tumango ang waiter at umalis. Humarap ako kay Lily, na bahagyang nilunok ang kaba. “Sige na, kumain tayo.”

Napilit siyang ngumiti, kumuha ng subo, at tumigil sandali. Akala ko’y hindi niya nagustuhan—ngunit maya-maya’y lumakas ang gana niya, bawat subo ay mas masigla kaysa sa una.

“Masarap?” tanong ko, nakangiti. Tumingin siya sa akin at tumango, kumikislap ang mga mata. Ang simpleng tuwa sa mukha niya ay mas nagpainit sa akin kaysa sa pagkain mismo.

Biglang lumabas ang isang malakas na belch mula sa kanya, sapat para mapalingon ang ilan. Napatawa ako, hindi mapigilan. Namula siya, naghanap ng reaksyon sa paligid, ngunit walang nakialam.

“Busog ka na, ano?” biro ko. Tumingin siya sa akin at mahiyain na tumango.

Pagkatapos naming kumain, tinawag ko siyang bumalik sa bus. Ngunit hindi siya kumilos. Tumayo siya, nakangiti sa akin sa paraang nakagulo sa puso ko.

“Ano iyon?” tanong ko.

“Dito na ako bababa,” mahina niyang sabi. “May susundo sa akin para ihatid ako pauwi.”

Parang tinamaan ako ng bato. Ang saya na dala niya kanina ay biglang naglaho, naiwan ang hungkag na kirot.

Umatras ako nang bigla siyang lumapit, tumayo sa dulo ng paa. Sandali kong inisip na hahalikan niya ako—ngunit sa halip, ang labi niya’y dumampi malapit sa tainga ko, ang bulong niya’y nagdulot ng kilabot sa buong katawan ko. Pagkatapos, lumayo siya, nakangiting misteryoso.

“Sige na, baka maiwan ka ng bus,” paalala niya.

Wala na akong nasabi. Umakyat ako muli, bumalik sa upuan. Tumingin ako sa bintana, pinagmamasdan siya. Ngumiti siya at kumaway. Halos kusa ring gumalaw ang kamay ko, kumaway pabalik.

Umandar ang bus, malakas ang ugong. Hindi ko inalis ang tingin hanggang sa tuluyan siyang mawala sa paningin.

Mahaba ang kalsada sa harap, ngunit nanatili sa isip ko si Lily. Umupo ako, nakatitig sa aircon sa itaas. Ayaw dumating ng antok.

Maya-maya, isang mamahaling kotse ang dumaan, malakas ang busina. Bumusina rin ang driver namin, at sumagot ang kotse. Napangiti ako—isang marangyang sasakyan, kumikislap sa ilalim ng ilaw, nangingibabaw ang presensya.

Hindi ito umalis. Sumabay ito sa bus, tila binabantayan ang sinuman sa loob.

Pagdating sa terminal, kinuha ko ang bag at bumaba. Mabigat ang hangin ng lungsod, puno ng ingay at galaw. Hindi ko alam kung saan pupunta. Ang alam ko lang, kailangan kong makahanap ng matutuluyan.

Pwede sana akong pumunta sa bahay ng pinsan ni Uncle Ronald, ngunit nag-alinlangan ako. Sa halip, naglakad-lakad ako, naghahanap ng paupahang kwarto. Palalim ang gabi, palakas ang ingay ng lungsod, at lalong bumigat ang pagod.

Sa huli, pinili ko ang praktikal. Pumunta ako kay Aunt Jayse, pinsan ni Uncle Ronald. Malugod niya akong tinanggap, ang kabaitan niya’y parang gamot sa pagod kong kaluluwa.

Dinala niya ako sa maliit na kwarto, simple ngunit ligtas. Inilapag ko ang bag, binalot ako ng katahimikan. Sa unang pagkakataon mula nang umalis ako ng Aklan, nakahinga ako nang maluwag.

Umupo ako sa maliit ngunit maaliwalas na kama, binalot ng katahimikan na parang marupok na yakap. Mabigat ang buntong-hininga kong lumabas, dala ang lahat ng pinagdaanan ko.

“Kung naririto ka lang sa tabi ko,” bulong ko sa katahimikan, nanginginig ang boses sa pananabik. “Gabayan mo ako sa landas na tatahakin ko. Bigyan mo ako ng lakas para tuparin ang lahat ng plano natin… at hanapin ang ama ko.”

Nanatili ang mga salita sa hangin, marupok at masakit, na para bang aabot sa kanya kahit saan man siya naroroon. Sumikip ang dibdib ko, ngunit pinilit kong humiga, nakatitig sa kisame na tila nakikinig.

Matigas ngunit nakaaaliw ang kutson, at ang banayad na amoy ng malinis na kumot ay nagpapaalala ng tahanan. Unti-unting bumigat ang pagod ng biyahe, mas mabigat kaysa sa lungkot, mas mabigat kaysa sa pag-asa. Pumikit ang mga mata ko, at kahit pilit kong labanan—kumakapit sa alaala ng presensya ni Mama—sumuko ako.

Binalot ako ng dilim, at sa kanyang yakap, dahan-dahan akong nakatulog, dala ang tahimik na panalangin na kahit saan, kahit paano, binabantayan niya ako.

Nanatili ang mga salita sa hangin, marupok at masakit, na para bang aabot sa kanya kahit saan man siya naroroon. Sumikip ang dibdib ko, ngunit pinilit kong humiga, nakatitig sa kisame na tila nakikinig.

Matigas ngunit nakaaaliw ang kutson, at ang banayad na amoy ng malinis na kumot ay nagpapaalala ng tahanan. Unti-unting bumigat ang pagod ng biyahe, mas mabigat kaysa sa lungkot, mas mabigat kaysa sa pag-asa. Pumikit ang mga mata ko, at kahit pilit kong labanan—kumakapit sa alaala ng presensya ni Mama—sumuko ako.