Chapter 4

Ashuel's POV

Nagising ako bago pa tumunog ang alarm, marahil dahil hindi pa ako sanay sa lugar na ito. Nakahiga lang ako, nakatitig sa kisame, at bumalik ang isip ko kay Inay. Hindi ko namalayang may luha nang dumadaloy sa pisngi ko hanggang sa mabilis ko itong pinunasan, ayaw kong may makapansin. Simple lang ang kwarto—isang kurtina lang ang naghihiwalay sa akin at sa ibang bahagi ng bahay—kaya marupok ang pribadong espasyo.

Pinilit kong bumangon, tinatanggal ang bigat sa dibdib. Kailangan kong maghanda ng almusal. Nag-inat ako at naglakad papunta sa kusina.

Nagulat kami pareho. Sino ba naman ang hindi matataranta kapag may tao sa kusina nang ganoon kaaga, madilim pa sa labas?

“Ay nako, hijo! Ginulat mo ako!” saway ni Aunt Jayse, sabay irap.

“Pasensya na, Auntie,” sagot ko, natatawa sa inis niya.

“Anong ginagawa mo rito, bata?” tanong niya, halatang naiinis pa rin.

“Magluluto ako ng sarili kong almusal, Auntie. Ayokong maging abala pa sa inyo,” sagot ko, sabay lakad papunta sa dirty kitchen sa labas. May kalan sa loob, pero hindi ako sanay doon. Mas gusto ko ang nakasanayan.

“Bakit doon ka pa magluluto? Basa, baka umulan pa!” sabi niya, nag-aalala.

Nasa labas ang dirty kitchen nila, lantad sa ambon. Ngumiti ako nang bahagya. “Ayos lang, Auntie. Sanay na ako rito mula sa probinsya.”

Napabuntong-hininga siya, sumuko, at bumalik sa kama. Natapos kong magluto, mabilis na kumain, at naligo. Pagkatapos kong magbihis, alas-singko y medya pa lang. Ang aga. Umupo ako sa sala, nagbukas ng pocketbook para magpalipas ng oras.

Nang mas mataas na ang araw, umalis ako. Sinabi ko na kay Auntie kagabi na maghahanap ako ng apartment at trabaho. Para hindi sila mag-alala kung wala ako sa bahay pag gising nila.

Naglakad ako sa mga kalsada, naghanap ng oportunidad. Natapos ko ang pag-aaral na may magandang degree, pero hindi ako pinalad sa probinsya. Kakaunti ang propesyonal na trabaho, at naiwan ako. Sa isang opisina, diretso ang sabi ng boss: “Tatawagan ka ng sekretarya ko.”

Bagaman nadismaya, ngumiti ako at nagpasalamat. Nagpatuloy ako, pumasok sa isa pang gusali na may hiring para sa assistant manager. Paglabas ko, tahimik akong nagdasal, humihiling sa Diyos na gabayan ako, na sana makahanap ako ng trabaho ngayong araw.

At dumating ang tadhana—literal. Isang flyer ang dumampi sa mukha ko, dala ng hangin. Kinuha ko, handa nang itapon, pero napatigil ako sa nabasa.

Hiring a Male Secretary at Nick Corp.

Nakunot ang noo ko. Kakaiba ang mga requirements—isa roon ay “handsome” dapat ang aplikante. Umiling ako, pero hinila ako ng kuryosidad. Sumakay ako ng taxi at nagtungo sa address.

Pagdating ko, nagulat ako sa tanawin: mahaba ang pila ng mga aplikante sa bangketa.

Lahat ay naka-pormal, may dalang folder, samantalang ako’y naka-itim na shirt at pantalon lang. Gayunpaman, pumila ako, habang matindi ang sikat ng araw. Ang iba’y nagtatakip gamit ang folder; ang iba’y nagpaypay nang mainit.

"Nick Corp ba ito?" tanong ko sa lalaking nasa unahan ko.

“Oo. Mag-aapply ka rin?” Sinipat niya ako mula ulo hanggang paa, sabay ngisi nang bumalik ang tingin sa mukha ko.

“Oo,” sagot ko nang simple, hindi pinansin ang pangungutya.

“Umalis ka na, bro. Hindi ka bagay dito. Sigurado akong ako ang matatanggap,” hambog niyang sabi. Para bang mali ang suot ko. Ramdam ko ang tahimik na panghuhusga, na sinusukat ng mga mata ang bawat detalye sa akin.

Tumingin ako sa sarili kong kasuotan.

“Wala namang mali rito,” bulong ko. “Maayos, medyo pormal… hindi lang tulad ng kanila.”

Ang mga aplikante sa unahan ay matikas sa kanilang suit at makintab na sapatos, hawak ang folder na parang panangga sa araw. Kumpara sa kanila, ang simpleng shirt at pantalon ko ay tila hindi bagay. Pero itinuwid ko ang likod, ayaw kong lamunin ng pagdududa.

Naalala ko ang mga salita ni Inay: Huwag mong sayangin ang lakas sa mga taong nangmamaliit. Wala namang laman ang ulo nila.

Huminga ako nang malalim, itinaboy ang insekuridad, at tumingin sa unahan. Anuman ang tingin nila, hindi ko papansinin.

Mabilis gumalaw ang pila. Mataas ang pamantayan dito—marami ang nare-reject. Lalong kumakabog ang dibdib ko habang papalapit ang oras ko. Ngumisi ulit ang lalaking nasa unahan.

“Ako ang matatanggap,” kumpiyansa niyang sabi bago pumasok.

Pinuwesto ako ng staff sa pinto, naghihintay ng turn ko.

“Labas!” sigaw ng boses ng babae mula sa loob.

Napatigil ako sa tunog ng malakas na pagsara. Malabo ang salamin ng opisina, kaya hindi ko makita nang malinaw.

“Anong hinahanap mo? Halos lahat ng aplikante ay gwapo, gaya ng nakasaad sa flyer!” sigaw ng lalaki, galit.

“Ang kailangan ko,” sagot ng babae, “ay lalaking birhen!”

Nakunot ang noo ko. Birhen? Para sa secretary position? Anong klaseng requirement iyon?

Handa na sana akong umatras, nang muling sumigaw ang boses.

“Sunod!”

Nanginginig ang kamay ko habang hawak ang stainless push bar ng pinto. Bago pa ako makagalaw, lumabas ang tinanggihan, iritado ang mukha. Sinulyapan niya ako, sabay ngisi na puno ng pangungutya, para bang sigurado siyang babagsak din ako.

Sumikip ang dibdib ko. Mabigat ang expectation, ang hiya. Pero itinuwid ko ang likod. Oras ko na.

Binuksan ko ang pinto, pawisan ang palad. Malamig ang hangin sa loob, halos sobrang lamig kumpara sa init sa labas, at nagdulot ng panginginig sa akin. Moderno ang opisina—salamin ang dingding, makintab ang sahig, at may bahagyang amoy ng pabango.

Sa gitna ng silid, nakaupo ang isang babae sa likod ng malapad na desk na gawa sa kahoy na mahogany. Kapansin-pansin siya, matikas ang tindig, matalim ang mga mata habang sinusuri ako mula ulo hanggang paa. Siya marahil ang walang-awang nagtatanggal ng mga aplikante.

“Pangalan?” tanong niya, malamig ang boses.

“Ashuel Ventura,” sagot ko, pinipilit panatilihing matatag ang tono.

Umupo siya nang nakasandal, tinatapik ang ballpen sa mesa. “Why are you here?”

Nabigla ako sa tanong. “Nandito po ako para mag-apply bilang secretary,” sagot ko, pinilit kong salubungin ang kanyang tingin.

Bahagyang ngumiti ang labi niya, parang nang-aasar. “Alam mo ba ang requirements?”

“Opo, ma’am. Nabasa ko sa flyer,” sagot ko.

“Kung gayon, alam mo ang tinatanong ko,” sabi niya, mas lalong tumalim ang mga mata. “Birhen ka ba?”

Parang tabak ang mga salita. Nanuyo ang lalamunan ko, at ilang sandali’y hindi ako makapagsalita. Test ba ito? Kalokohan?

Nilunok ko ang kaba. “Opo,” sagot ko sa wakas, mababa ngunit matatag.

Bahagyang tumaas ang kilay niya, tila nagulat sa katapatan ko. Inilapag ang ballpen, at yumuko nang bahagya, sinusuri ako nang masinsinan. “Hindi ka tulad ng iba. Walang suit, walang makintab na sapatos. Pero pumasok ka rito nang taas-noo. Bakit?”

Nag-alinlangan ako, ngunit bumalik sa isip ko ang mga salita ni Inay.

Huwag mong sayangin ang lakas sa mga taong nangmamaliit.

“Maaaring hindi ako mukhang katulad nila,” sabi ko, pinatatatag ang boses, “pero naniniwala akong kaya kong gawin ang trabaho. Nandito ako hindi para magpahanga gamit ang damit—nandito ako para patunayan ang sarili sa pamamagitan ng trabaho.”

Sandaling natahimik ang silid. Pagkaraan, bigla siyang tumawa—isang mahina, nakaaaliw na tawa na may halong hindi paniniwala at kuryosidad.

“Matapang ka,” sabi niya, kumikislap ang mga mata. “Gusto ko iyan.”

Tumayo siya, naglakad palibot sa mesa, at huminto ilang hakbang mula sa akin. Kumalabog ang takong ng kanyang sapatos sa sahig, bawat hakbang ay sinadya. “Magsisimula ka bukas. Mag-report ka nang alas-otso.”

Parang tumalon ang puso ko. Tama ba ang narinig ko? Natanggap ako?

Sumiklab ang tuwa sa akin na parang kidlat. “Oo! Oo! Oo!” sigaw ko, hindi mapigilan ang sarili, napasayaw pa sa tuwa. Ngunit agad akong tinamaan ng realidad—nasa opisina pa rin ako. Namula ang mukha ko.

“Pasensya na po,” bulong ko, nakayuko.

Mabilis akong lumabas, hawak ang mga papel, ngunit natigilan sa pasilyo. Binalot ako ng hiya. Ano ba ang ginagawa ko? Bumalik ako, muling pumasok, at mahina kong tawag, “Ma’am?”

Muli niyang itinutok sa akin ang matalim na mga mata. “Ano iyon?”

Diyos ko, nakakahiya, bulong ko sa isip, kumakabig ang tiyan.

“Ma’am… kailangan ko bang pumirma ng kahit ano?” tanong ko.

Mahina siyang tumawa, mababa at nakaaaliw. Itinaas ko ang ulo, nasilayan ang kanyang ngiti—maliwanag, halos nang-aasar—bago niya nilinaw ang lalamunan at muling nagpakita ng kaseryosohan. Tumayo siya sa harap ng mataas na salamin sa likod ng mesa, ang silweta niya’y nakabalangkas sa mga ilaw ng lungsod.

“Meron,” sabi niya. “Umupo ka.”

Sumunod ako, mahigpit na hawak ang mga papel, ramdam ang bigat ng kanyang tingin. Kinuha niya ang isang folder at iniabot sa akin.

“Iyan ang kontrata mo. Dito ka titira. At bukod sa pagiging sekretarya ko… magiging personal na alipin kita.”

Parang yelo ang tumama sa akin sa huling mga salita. Personal slave? Ano ang ibig sabihin nun?