Chapter 5

Ashuel's POV

Umupo siyang nakasandal sa swivel chair, magkadikit ang mga daliri.

“Limampung libo kada buwan. Libre ang tirahan, libre ang pagkain. Kung susundin mo ang mga nais ko, dadagdagan ko pa ang sahod mo. Nasa akin ang desisyon.”

Binuksan ko ang folder, sinilip ang mga pahina. Nang hindi nag-iisip, pumirma ako. Ngumiti siya, bahagyang umangat ang gilid ng labi, kumikislap ang kasiyahan sa kanyang mga mata.

“Magaling,” masigla niyang sabi, tumayo nang may gilas na para bang hindi siya maaabot. Muli siyang umupo, nakalapat ang mga binti sa paraang lalong nakadagdag sa kanyang nakabibighaning anyo.

“Magkakaroon tayo ng mga patakaran, Mr. Ventura. Gagawa ka ng iyo, at gagawa ako ng akin.” Inilapit niya sa akin ang isang bond paper at ballpen.

“Patakaran? Para saan, Ma’am?” tanong ko, naguguluhan.

“Para sa kaginhawaan. Sa iyo at sa akin,” sagot niya, nagsusulat na agad. Nag-alinlangan ako, ngunit nagsimula ring magsulat ng sarili kong patakaran.

Nang magpalitan kami ng papel, nanlaki ang mga mata ko sa kanya.

“Bakit… bakit ganito?” tanong ko, puno ng pagkadismaya ang boses.

“Ano’ng mali?” inosente niyang sagot. “Mga patakaran lang iyan, Ashuel.” Sinilip niya ang akin at ngumisi. “Basic.”

Pinirmahan niya ang akin nang walang pag-aalinlangan. Ako naman, nakatitig pa rin sa kanya, masikip ang dibdib. Ngunit sa huli, pumirma rin ako, kahit labag sa loob ko.

“Sa bawat patakarang lalabagin mo, may kaparusahan,” kalmado niyang sabi. Tumango ako, walang magawa.

Ipinrint niya ang mga patakaran, isinama sa folder ng kontrata, at isinara iyon nang mariin.

“Narito ang kontrata mo. Laging tandaan ang mga patakaran ko, Ashuel. Magsisimula ka bukas.”

Lumabas ako ng opisina, mabigat ang mga hakbang. Wala na ang pila ng mga aplikante sa labas. Kung may natanggap sa kanila, tiyak na nagdiwang na. Pero ako? Mas parang kulungan kaysa tagumpay ang pakiramdam.

Habang naglalakad, umuukit sa isip ko ang kanyang mga patakaran:

Walang sigarilyo, walang alak.

Walang ibang babae. Walang girlfriend, walang kabit. Akin ka.

Kung may iuutos ako, gawin mo. Walang pero.

Sumunod ka, at magiging malaya ka.

Huwag mo akong pagselosan.

Huwag mo akong tanggihan.

Tanggapin mo ang ibibigay ko.

Ipaalam mo ang ginagawa mo.

Huwag kang umibig sa ibang babae.

Huwag kang umibig sa akin.

Sa bawat paglabag, may kaparusahan. Negosyo ito. Walang pag-ibig.

Ang sarili kong patakaran ay nakakatawa kumpara sa kanya:

Isang patakaran lang: Dapat may pagkain at tirahan.

Napabuntong-hininga ako. Parang relasyon ang mga patakaran niya, hindi trabaho. Walang pag-ibig, sabi niya. Pero paano kung… paano kung mahulog ang loob ko sa kanya? Ano ang mangyayari sa puso ko? Dudurugin ba ito nang tuluyan?

Hindi ko namalayang nakarating na ako sa bahay ni Auntie. Tahimik, walang tao. Pumasok ako, dumiretso sa kwarto, at bumagsak sa kama.

“Hindi ako makapaniwala na nakuha ko agad ang trabaho,” bulong ko sa sarili, nanginginig ang boses sa pagitan ng ginhawa at pagdududa.

Umuukit ang kaisipan sa dibdib ko, ngunit imbes na dalisay na tuwa, may kakaibang bigat. Naalala ko ang mahabang pila ng mga aplikante sa labas—mga lalaking naka-suit, hawak ang folder na parang sandata, puno ng kumpiyansa sa ilalim ng araw. Kumpara sa kanila, pumasok ako nang nakaitim lang na shirt, nanginginig ang kamay, at pusong puno ng pangamba. At heto ako, tinanggap.

Dapat tagumpay ang pakiramdam. Dapat sagot ito sa mga panalangin ko. Ngunit habang inuulit ko sa isip ang sandali—ang matalim niyang tingin, ang paraan ng pagsabi niya ng “You’re hired” nang walang pag-aalinlangan—hindi ko maiwasang maramdaman na may mali. Ang kanyang mga patakaran, ang mga kondisyon, ang kakaibang kontrata na nagbubuklod sa akin hindi lang bilang sekretarya kundi bilang higit pa… isang bagay na hindi ko pa lubos na nauunawaan.

Naalala ko si Inay. Kung naririto siya, magiging proud ba siya sa akin? O babalaan niya akong mag-ingat, na lumayo sa bagay na parang masyadong maganda, masyadong mabilis? Sumikip ang dibdib ko sa alaala ng kanyang tinig, ang mga paalala niyang magtiwala sa sarili ngunit huwag kailanman mawala ang sarili.

Limampung libo kada buwan. Libre ang tirahan. Libre ang pagkain. Sa papel, lahat ng kailangan ko para mabuhay sa Maynila, lahat ng inaasahan ko nang umalis ako ng Aklan. Ngunit sa ilalim ng mga numero ay may anino—isang pakiramdam na pumasok ako sa kulungang nakabalatkayo bilang oportunidad.

Napabuntong-hininga ako, mahigpit na hawak ang folder. Negosyo lang ito, sabi niya. Walang pag-ibig. Pero paano kung traydorin ako ng puso ko? Paano kung mahulog ako sa kanya kahit may patakaran?

Nanatili ang kaisipan, matalim at mapanganib. Ipininikit ko ang mga mata, pinilit huminga. Sa ngayon, sabi ko sa sarili, dapat magpasalamat ako. Sa ngayon, dapat tumutok ako sa pag-survive. Bukas ang unang araw ko, at anuman ang naghihintay sa loob ng Nick Corp, wala akong pagpipilian kundi harapin ito.

“Yes, ma’am,” mabilis kong sagot, bahagyang yumuko. Dumaloy ang ginhawa, ngunit nanatili ang pagkalito. Bakit ganoon ang mga requirement? Bakit ako?

Bumalik siya sa mesa, itinaboy ako ng kumpas ng kamay. “Huwag mo akong bibiguin, Ashuel Ventura. Hindi tinatanggap ng Nick Corp ang kahinaan.”

Paglabas ko ng opisina, naroon pa rin ang lalaking nangutya sa akin kanina. Nanlaki ang mga mata niya nang makita ako, bakas ang hindi makapaniwala sa mukha.

“Ikaw… ikaw ang natanggap?” nauutal niyang tanong.

Hindi ko siya sinagot. Dumaan lang ako, masikip ang dibdib sa halong pride at pangamba. Iba ang pakiramdam ng trabahong ito, mas mabigat. At kahit ako ang napili, hindi ko maiwasang maramdaman na pumasok ako sa mundong mas komplikado kaysa sa inaakala ko.

Mabilis dumating ang umaga. Halos hindi ako nakatulog, paulit-ulit sa isip ang kanyang mga salita: You’ll be my personal slave. Kahit ngayon, habang sinusuot ko ang shirt, nanginginig ang kamay ko. Sinasabi ko sa sarili na trabaho lang ito, survival lang—ngunit sa kaibuturan, alam kong iba ito.

Parang walang katapusan ang biyahe ng taxi papunta sa Nick Corp. Buhay ang lungsod, busina rito, nagmamadaling tao roon, ngunit ang tanging naririnig ko ay ang malakas na tibok ng puso ko. Nang sa wakas ay lumitaw ang gusali, kumikislap ang salamin sa ilalim ng araw, napalunok ako. Hindi ito ordinaryong opisina—isang kuta ito, at papasok ako.

Malawak ang lobby, marmol ang sahig na makintab. Kumikilos ang mga empleyado nang eksakto, matitikas ang suit, matatalim ang tingin. Para akong anino sa gitna nila. Gayunpaman, lumapit ako sa front desk.

“Mr. Ventura?” tanong ng receptionist, malamig ngunit magalang. “Opo,” sagot ko, pinilit ang kumpiyansa sa boses. “Inaabangan ka sa itaas. Naghihintay ang CEO.”

Nakakabigat ang elevator ride. Bawat palapag na lumilipas ay lalong kumakapit sa sikmura ko. Nang bumukas ang pinto, sinalubong ako ng katahimikan—isang buong palapag na tila nakalaan sa kanya.

The elevator ride was suffocating. Each floor that ticked past tightened the knot in my stomach. When the doors slid open, I was greeted by silence—an entire floor seemingly dedicated to her.

I stepped into her office. She was already there, seated behind her desk, her posture flawless, her eyes piercing. The same intensity from yesterday pinned me in place.

“Maaga ka,” malamig at maingat ang boses niya. “Magaling. Nakapasa ka sa unang pagsubok.”

Tumango ako, mahigpit na hawak ang folder. “Salamat po, Ma’am.”

Itinuro niya ang mas maliit na mesa na nakapuwesto malapit sa kanya. “Iyo iyan. Ikaw ang hahawak ng schedules, tawag, at mga dokumento. Pero tandaan—lagpas sa papel ang tungkulin mo. Nananatili ang mga patakaran ko.”

Umupo ako, ramdam ang bigat ng kanyang mga salita. Malinis ang mesa, kumpleto sa gamit, ngunit mas parang entablado kaysa lugar ng trabaho. Bawat galaw ko, ramdam kong nakamasid siya.

Lumipas ang mga oras na parang ulap—nag-aayos ng files, sumasagot ng tawag, gumagawa ng mga memo. Ngunit sa tuwing magsasalita siya, sa tuwing tititig siya, ramdam ko ang di-nakikitang tanikala ng kontrata na lalong humihigpit.

Pagdating ng tanghali, tumayo siya, kumalabog ang takong sa sahig. “Tanghalian,” maikli niyang sabi. Nag-atubili ako. “Ma’am, dapat ba—” “Sasama ka,” putol niya, walang puwang para tumanggi.

Magkatapat kaming umupo sa pribadong kainan. Napakasarap ng pagkain, higit pa sa anumang natikman ko noon. Ngunit halos hindi ko malasahan. Nakabibigat ang presensya niya, mas malakas ang katahimikan kaysa salita.

Sa wakas, nagsalita siya. “Iba ka, Ashuel. Hindi tulad ng iba. Kaya ikaw ang pinili ko.” Napatingin ako, nagulat. “Iba… paano?” Bahagyang ngumiti ang kanyang labi. “Malalaman mo rin.”

Mabagal ang pagtakbo ng natitirang oras ng araw, bawat sandali’y puno ng hindi binibigkas na tensyon. Nang makaalis ako sa gusali, papalubog na ang araw. Dapat nakaramdam ako ng ginhawa, marahil ng pagmamalaki, ngunit sa halip, may kakaibang bigat na kumapit sa akin.

Ito pa lang ang simula. At anuman ang naghihintay sa akin sa Nick Corp, alam kong susubukin nito hindi lang ang kakayahan ko—kundi pati ang puso, ang kalooban, at ang mismong hangganan ng pagkatao ko.