PROLOGUE

"I’m breaking up with you.”

Hindi agad ako nakapag salita sa kanyang sinabi. Nag hintay ako na dugtungan nya at nang napansin nya ‘yon, bumuka ang kanyang labi at walang emosyon na tinignan ako sa mga mata na parang hindi nya ako kilala.

“I’m getting married with my fiance.”

Hindi ko napigilan ang luhang lumandas sa mga mata ko kaya kaagad kong pinunasan ‘yon at sandaling tumingala para pigilang bumuhos ang ibang luha na babagsak na.

Kahapon ko lang nalaman na may fiance pala sya, sa sobrang sikat ba naman nya, malamang malalaman ko agad yun pero bakit ngayon lang? Ganon na ba ako ka walang pakealam sa paligid at ang kahit pag tingin sa magazine, hindi ko nagagawa?

1 year! One f*cking year na kaming may relasyon tapos malalaman kong ikakasal na pala sya? Kung maaga ko lang nalaman na CEO pala sya sa sikat na companya, edi sana hindi na ako nakipag kita sa kanya nung una at nakipag break agad ako bago pa umabot ng isang taon!. Yes, nakilala ko sya sa internet at minsan lang kami nag kikita. Pero kahapon ko lang nalaman! Kahapon ko lang naisipan na mang stalk sa kanya at isearch ang pangalan sa kahit saang media! Kung hindi ko ‘yon naisip ay baka iisipin ko na ang dahilan nya ngayon bago pa masabi na ikakasal na sya ay hindi ko sya na bigyan ng oras dahil sa biglaang pag sugod ko kay nanay sa hospital.

At ngayon, Sinabi nya sa iksaktong Anniversary namin.

Iniyakan ko na ‘to kagabi e, Kahit pagod ako galing sa hospital sa pag babantay kay nanay na may malubhang sakit at piniling makipag kita muna sa kanya ng ilang minuto dahil anniversary na namin ngayon kahit sa bahay ang punta ko para kunin ang mga damit. Kaya bakit, bakit may luhang kumawala sa mga mata ko ngayon? Dahil ba sa nangyare kay nanay o sobrang nasaktan ako sa nalaman?

Huminga ako ng malalim at pagod na tinignan sya sa mga mata. Minahal ba talaga ako ng lalaking ‘to? or he’s just bored?

“M-Minahal mo ba ako?” my voice cracked.

“No, I don't really love you, I’m just bored.” walang hinto n’yang sabi.

Tango-tango akong umiwas ng tingin at mapaklang ngumiti. Kinagat ang ibabang labi, pinipigilang huwag maluha. Ganon? Bored sya ng isang taon? Kalokohan.

Lumipat ang tingin ko sa lamesa nang mag lapag sya ng cheke.

“One Million, stay away from me and from now on, never show your face again.”

Matagal kong tinitigan ang chekeng may pirma nya hanggang hindi ko napansin ang kanyang pag alis.

One million? Para saan ‘to? Sweldo ko ba ‘to sa pagtulong na mawala ang pag ka boredom nya sa loob ng isang taon?

Bumalik ako sa huwisyo nang tumunog ang cellphone ko kaya sinagot ko na muna ‘yon.

“Hello?”

“Miss, nasaan po kayo? Pumunta po kayo ngayon dito.”

Napa tayo ako.

“B-Bakit?” ang pag aalala kong boses ay nahaluan ng kaba.

Hindi ko na hinintay na sumagot at aalis na sana nang maalala yung cheke, nilingon ko yun. Napakagat ako sa ibabang labi, Ayoko sanang tanggapin pero.. mukhang kakailanganin ko ‘yun at sayang rin kung iiwan ko kaya bumalik ako sa lamesa at kinuha ‘yon.

Pag baba sa tricycle, patakbo akong pumasok sa hospital hanggang nakarating ako sa kama ni nanay. Sa malayo palang, nakikita ko na ang isang doctor at dalawang nurse.

“D-Doc..”

Tawag ko, bigong lumingon naman ito sakin at umiling.

“Pumutok na ang ugat sa utak nya.”

Akala ko napigilan ko na yung luhang kanina pa gustong kumawala pero dahil sa katagang sinabi ng Doctor ay parang gumuho ang mundo ko, sumabog ang luhang kanina pa pinipigilan.

Nanlalambot akong napa upo sa sahig at malakas na sumigaw, walang pakealam kung may mga tao ng tumitingin sakin. Gusto ko lang mailabas ‘tong mabigat na nararamdaman.

Ilang sandali pa, napa hawak ako sa aking tiyan at nakaramdam ng parang nasusuka, Napansin ng isang nurse ‘yon kaya hinawakan nya ako sa balikat at inalalayang tumayo kahit magulo ang maikli kong buhok at may luha pa sa pisngi.

Umalalay na rin ang isa pang nurse nang mabilis akong pumunta sa banyo. Pag pasok, kaagad akong lumapit sa lababo at sumuka ng tubig.

“Miss?”

Aayos sana ako nang tayo nang naramdaman ko ang biglang pag ka hilo hanggang nawalan ako ng malay.

Nadatnan ko nalang ang sarili kong naka higa sa kama at ang pag pasok ng babaeng doctor.

“Mabuti nagising ka na, kumusta? Nahihilo ka pa?” Tanong nito.

Umiling ako.

“Mabuti kung ganon, Ilang taon kana nga pala ija? Nag aaral ka pa ba?”

“18, high school graduated lang” sagot ko.

“May kasama ka ba sa bahay?” tanong pa nito, bumalikwas ako ng bangon nang maalala si nanay. Aalis na sana ako sa kama pero pinigilan ako ng doctor.

“W-Wala..” nang hihina kong sabi.

“Dapat may kasama ka, para bantayan ang pag bubuntis mo. Hindi ka rin pwedeng mag pagod, hindi mo ba kasama ang nobyo o asawa mo?”

Kumunot na ang noo ko sa mga sinabi nya. Napansin ‘yon ng Doctor kaya ngumiti ito, anong nakakangiti sa p*tang*nang araw na ‘to?

“You’re one week pregnant.”