Mag-log inSOLANA'S POV
Five Years Later... "Mama! Faster!" A loud giggle echoed across the garden. I laughed breathlessly while chasing the little boy running ahead of me. "Mateo Sevilla! Sto running!!" pasigaw kong sambit. "No!" he shouted, laughing harder. "Come back here and eat your breakfast!" sigaw ko ulit pero natawa lang siya at mas lalong binilisan ang pagtakbo. I placed my hands on my hips. My four-year-old son looked over his shoulder and flashed me a mischievous grin that was entirely too handsome for someone his age. At sa totoo lang hindi niya namana sa akin ang ngiti niyang iyon. I'm beautiful when i smile...but he's on different level. "Mama can't catch me!" Mateo immediately burst into another fit of laughter. The little troublemaker. Alam na alam niya talaga kung papano kunin ang inis ko. "I will definitely catch your this time," saad ko at nagsimulang tumakbo papalapit sa kanya pero bago ko pa man siya tuliyang maabutan ay dumiretso siya sa may patio kung nasaan ang mga magulang ko. "Mama is losing!" mayabang na anunsyo ng anak ko sa kanila. My father laughed. My mother nearly choked on her coffee. "Again?" "I'm not losing," asik ko. "You are, Mama..." Mateo corrected. I narrowed my eyes. "Betrayal. That's what this is." My son giggled and climbed onto my father's lap. Five years. Five whole years. And somehow my life had completely changed. Back then I thought discovering Aiden's betrayal had destroyed me. But if that heartbreak hadn't happened... I wouldn't have Mateo. The greatest blessing of my life. Even if he occasionally acted like a tiny menace. "Tinititigan mona naman ang anak mo," komento bigla ni Mommy dahilan para matauhan ako. "Because he's cute," I said. "Really? Baka naman dahil nakikita mo ang tatay niya sa kanya?" nakataas kilay nitong sambit at dahil doon ay nawala ang ngiti sa mukha ko.. "Yan kana naman, ma..." angal ko. My mother shrugged. "You have to find a husband, Solan--" "Dad?" "I'm staying out of this," dispensa ni Daddy dahil ayaw niyang madamay sa usapan. My mother placed her coffee cup down. "You're twenty-nine years old now. At sa susunod na taon at magiging trenta kana. Hihintayin mo pa ba na maging kwarenta-anyos kana bago ka mag-aasawa?" "Maganda ka.." "Successful." "Mom..." "And single." "There it is." She pointed dramatically at me. "You need a husband." Mateo suddenly raised his hand. "I can be Mama's husband." The entire table burst into laughter. I covered my face. "See? Problem solved." My mother rolled her eyes. "Not you." Mateo frowned. "Why?" "Because you're her son." "Oh." A pause. "Can I still have chicken nuggets?" "Yes." "Okay." Just like that, his heartbreak disappeared. I wished adult relationships worked that way. My mother turned back to me. "You need to start dating." "I don't have time." "You have plenty of time." "I have a son." "You also have a life." "I have a career--" "That's not an excuse for you not to find a husband," agad niyang sambit. I gasped dramatically. "Dad, are you hearing this?" "I've been married to her for thirty-three years. I learned long ago not to get involved," saad ni daddy kaya mas lalo akong walang magagawa sa usapan na ito. Dahil sa t'wing bubuksan ni Mama ang usapan tungkol sa pag-aasawa ay wala talaga akong kawala. Lahat ng sasabihin at dispensa ko ay sasagutin niya. Lagi siyang may panangga laban sa akin. My mother sighed. "I'm not saying you should marry a singer because the last time you were in a relationship with a man like that...he cheated on you so better choose a good man," paalala niya sa akin. I leaned back in my chair. "I already have the two most important men in my life." My father smiled proudly. Mateo pointed at himself. "I'm important." "Very much...kahit na laging sumasakit ang ulo ko sayong bata ka," usal ko at ngumiti lang siya. At that exact moment, another voice interrupted us. "Well, technically there are three." I looked up. Vanessa was walking across the garden holding an iced coffee. Still my manager and a best friend. "What three?" I asked. She sat beside me. "The mystery father of this handsome young man," mahinang usal niya sabay nilingon ang anak ko na ngayon ay abala sa pagnguya ng chicken nuggets. At ang nanay ko naman ay tuwang-tuwa ng marinig ang sinabi ni Vanessa. "Oh, I like this topic." Heto na nga. Ngayon dalawa na silang mangungulit sa sakin. "We're not discussing him." "Why not?" angal ni Vanessa. "Kasi hindi na ako interesado na pag-usapan ang tungkol sa kanya. Hindi ko nga alam kung humihinga pa ba ang lalaking iyon," nakakunot-noo kong saad sabay iwas ng tingin. Vanessa took a sip of her coffee. "You know, normal people would've searched for him years ago. And normal people don't wake up alone inside a room after spending a night with some strangers and got pregnant," pang-aasar niya. My mother nodded thoughtfully. "Fair point." "Thank you, Tita." I dropped my head against the table. "Imagine if he's rich," my mom said. I slowly looked at her. "Ma..." "What?" "We're rich," paalala ko sa kanya kasi baka nakalimutan niya. "But we can get richer if that man is rich," pangatwiran niya na sinang-ayunan naman ng walanghiyang si Vanessa. "Kaya ko namang buhayin ang anak ko. Hindi ko kailangan ng lalaki para lang matawag na buo ang pamilya--" "Pero gusto niyang makilala ang tatay niya," putol sa akin ni Mommy. Sa mga sandaling iyon ay sumagi sa isipan ko ang naging usapan ni Mateo at ni daddy noong naabutan ko silang dalawa sa balkonahe ng mansyon. Mula sa lamesa ay dahan-dahang lumipat ang tingin ko sa direksyon ng anak ko. Kasalukuyan itong nasa playground area...kasama ang nanny niya. Abala ako sa pagtitig sa kanya ng maagaw bigla ng kung sino ang atensyon ko. My father is walking towards us and standing behind him was a tall and muscular man. Wearing a full black suit and has a cold eyes. Hindi ko maalis-alis ang tingin ko sa kanya hanggang sa tuluyan silang nakarating sa harapan ko. "He's the man I'm telling you," panimula ni daddy. At naalala ko ang tungkol sa pagkuha niya ng panibagong bodyguard para sa akin. "His name is Kenjie Hanagata. You're new personal bodyguard," pagpapakilala sa kanya ni Daddy. Unti-unti kong ibinalik ang tingin ko sa lalaki...at eksaktong bumaling siya sa akin at nagtama ang tingin naming dalawa. Slowly, he stepped forward and extended his arm for a handshake. "At your service, Ms Sevilla..." usal niya. Agad na gumapang ang kakaibang lamig sa sistema ko. Nakatitig ako sa kanya at kasabay niyon ang pagbalik ng mga alaala ng nangyari...limang taon na ang nakalipas. Siya ang lalaking nakasama ko ng gabing iyon. Ang tatay ng anak ko.MATEO’S POV *Eighteen years later* Eighteen years since the day my father died. And somehow, I still remembered everything. The sound of my mother screaming. The tears in uncle Richard’s eyes. The way the entire mansion suddenly became quiet. The day my father was buried. The day I realized that the man I wanted to become would never be there to see it happen. I was only nine years old when I lost him. But I remembered his last promise. Sabi niya ay uuwi siya, pero hindi na iyon nangyari dahil sa isang trahedyang hindi namin inaasahan. Now, I was twenty-seven. And I had become exactly what I promised my mother I would become. Like my father. Except I was colder. More ruthless. And perhaps more cruel. I didn't hesitate when it came to protecting my family. I didn't forgive easily. I didn't give second chances. And I never trusted anyone blindly. People knew my name. Not because I was famous. Not because I wanted to be. But because of the company
Solana’s Pov Months had passed. But somehow, it still felt like yesterday. The day Richard stood in front of me with tears in his eyes and told me the words I never thought I would hear. Kahit na ilang buwan na ang lumipas ay hindi ko pa rin magawang tanggapin ang lahat. Hindi ko kaya, hirap na hirap ako at hindi ko alam kung papaano ako ngayon na wala na siya. His funeral had already happened. His body had already been buried. Everyone had already said their final goodbyes. But I couldn't. Because how could I say goodbye to the man I was still waiting to come home. Hinihintay ko pa rin na may milagrong mangyayari, na baka panaginip ko lang ang lahat ng 'to. Na sana ay magising ako at makikita ko ang mukha niya sa tabi ko—yakap yakap ako at magkasama kaming aalagaan ang aming mga anak. I miss him—terribly. Gusto ko siyang makita, gusto kong marinig ulit ang boses niya. Gusto ko siyang yakapin at gusto kong sabihin sa kanya na nagtatampo ako. Na galit na galit ako dahil hind
Solana's Pov "I'm so excited to show this to Daddy. He's going home later, right?" masayang tanong ni Mateo habang pinapakita sa akin ang drawing niya. Kakarating lang nito galing sa school at agad na dumiretso sa kwarto ko para ipakita sa akin ang drawing niya. "Yup, he will. He promised that he'll be home early. May tatapusin lang din naman ang daddy mo kaya babalik rin siya kaagad." Saad ko. Mas lalong lumawak ang ngiti sa kanyang labi. Then, he suddenly went silent ad he glanced towards her sister. I smiled and following his gaze. At nakita kong mahimbing pa rin na natutulog ang kapatid niya. "She looks big, isn't she Mommy?" biglang bulalas ni Mateo. Nang hindi ako kaagad sumagat ay unti-unting umangat ang kanyang tingin sa akin. At napangiti nang mapagtanto niyang nakatingin na rin pala ako sa kanya. "Maybe she wanted to grow faster so she could play with you," tugon ko at marahan ginulo ang kanyang buhok. "Well, I can't wait to spoil her too. Sabay kaming pup
KENJIE’S POV I was standing inside an abandoned warehouse, dressed in black tactical gear, my gun secured against my thigh while I stared at the large map spread across the makeshift table. The air smelled of dust, oil, and rain. But none of that mattered. My attention was fixed on one thing. Our target. The same group we had been hunting for months. The people responsible for the threats against my family. Ngayong gabi ay buo na ang pasya kong tapusin na ang operasyong ito. Dahil pagkatapos nito ay magre-retiro na ako para mas maalagaan ko ang pamilya ko . "Commander." I looked toward Richard. He was standing a few feet away, holding a tablet in one hand. "We confirmed the location." I narrowed my eyes. "How many?" "At least fifteen inside the compound. Possibly more." Napamura si Martin na iilang hakbang lang ang layo mula sa kinatatayuan ko. I couldn't blame him either, it seems like its his first time tonight. "Fifteen?" i asked. Richard nodded.
Kenjie's Pov Limang buwan na mula nang madiskubre kong may isang panibagong buhay sa sinapupunan ni Solana. And honestly? I still couldn't believe it. Every morning, the first thing I did was look at her. Every night, the last thing I did was make sure she was comfortable before I allowed myself to sleep. I never thought I would become this obsessed with taking care of someone. Well... Someone other than Mateo. "Mommy! Look!" Nag-angat ako ng tingin sa direksyong pinaggalingan ng boses nito. At napangiti na lamang habang pinapanood siyang malayang tumatakbo sa malawak na garden—habang hawak hawak ang tali ng saranggola. "Look at me!" I smiled. "Careful, buddy! Don't run too fast! Baka madapa ka at magkaroon kana naman ng peklat," "I can do it, Daddy!" I shook my head. That boy had way too much confidence. I turned my attention back to Solana. She was sitting on the picnic blanket beneath the large tree, one hand resting on her noticeably rounded stomach. Limang buwan
Solana's Pov Mabilis akong tumakbo patungo sa banyo nang bigla kong naramdaman, na parang binabaliktad ang sikmura ko. Pagbukas na pagbukas pa lamang ng pinto at napaluhod na ako sa tapat ng kubeta...at sunod-sunod na sumuko. Ilang segundo ang lumipas ay kumalma na ang sikmura ko. Nanghihina akong tumayo at kumuha ng tissue upang punasan ang basa kong mukha. "Wala naman akong kinaing kakaina... pero bakit sobrang sama ng t'yan ko?" sa isip ko. Huminga ako nang malalim at bumalik na sa kama. Hindi ko pa rin nababawi ngbtuluyan ang lakas ko, kaya imbes na bumaba sa sala ay mas pinili kong humiga ulit... dahil tinatamad na rin ako. Maya-maya pa ay bahagyang umangat ang ulo ko nang marinig kong bumukas ang pintuan. "Hey, are you okay?" bungad ni Kenjie nang makita niya akong nakahiga sa kama.Ngumuso ako at sinenyasan siyang lumapit sa akin. Ngumiti siya at kaagad na ginawa ang sinabi ko. "I heard a loud noise coming from here? Did something happen? Nadulas ka ba o bumangga? May ma







