Share

Chapter 2:

last update Petsa ng paglalathala: 2026-06-24 12:39:56

SOLANA'S POV

Five Years Later...

"Mama! Faster!"

A loud giggle echoed across the garden.

I laughed breathlessly while chasing the little boy running ahead of me.

"Mateo Sevilla! Sto running!!" pasigaw kong sambit.

"No!" he shouted, laughing harder.

"Come back here and eat your breakfast!" sigaw ko ulit pero natawa lang siya at mas lalong binilisan ang pagtakbo.

I placed my hands on my hips.

My four-year-old son looked over his shoulder and flashed me a mischievous grin that was entirely too handsome for someone his age.

At sa totoo lang hindi niya namana sa akin ang ngiti niyang iyon. I'm beautiful when i smile...but he's on different level.

"Mama can't catch me!"

Mateo immediately burst into another fit of laughter.

The little troublemaker.

Alam na alam niya talaga kung papano kunin ang inis ko.

"I will definitely catch your this time," saad ko at nagsimulang tumakbo papalapit sa kanya pero bago ko pa man siya tuliyang maabutan ay dumiretso siya sa may patio kung nasaan ang mga magulang ko.

"Mama is losing!" mayabang na anunsyo ng anak ko sa kanila.

My father laughed.

My mother nearly choked on her coffee.

"Again?"

"I'm not losing," asik ko.

"You are, Mama..." Mateo corrected.

I narrowed my eyes. "Betrayal. That's what this is."

My son giggled and climbed onto my father's lap.

Five years.

Five whole years.

And somehow my life had completely changed.

Back then I thought discovering Aiden's betrayal had destroyed me.

But if that heartbreak hadn't happened...

I wouldn't have Mateo.

The greatest blessing of my life.

Even if he occasionally acted like a tiny menace.

"Tinititigan mona naman ang anak mo," komento bigla ni Mommy dahilan para matauhan ako.

"Because he's cute," I said.

"Really? Baka naman dahil nakikita mo ang tatay niya sa kanya?" nakataas kilay nitong sambit at dahil doon ay nawala ang ngiti sa mukha ko..

"Yan kana naman, ma..." angal ko.

My mother shrugged.

"You have to find a husband, Solan--"

"Dad?"

"I'm staying out of this," dispensa ni Daddy dahil ayaw niyang madamay sa usapan.

My mother placed her coffee cup down.

"You're twenty-nine years old now. At sa susunod na taon at magiging trenta kana. Hihintayin mo pa ba na maging kwarenta-anyos kana bago ka mag-aasawa?"

"Maganda ka.."

"Successful."

"Mom..."

"And single."

"There it is."

She pointed dramatically at me.

"You need a husband."

Mateo suddenly raised his hand.

"I can be Mama's husband."

The entire table burst into laughter.

I covered my face. "See? Problem solved."

My mother rolled her eyes.

"Not you."

Mateo frowned.

"Why?"

"Because you're her son."

"Oh."

A pause.

"Can I still have chicken nuggets?"

"Yes."

"Okay."

Just like that, his heartbreak disappeared.

I wished adult relationships worked that way.

My mother turned back to me.

"You need to start dating."

"I don't have time."

"You have plenty of time."

"I have a son."

"You also have a life."

"I have a career--"

"That's not an excuse for you not to find a husband," agad niyang sambit.

I gasped dramatically.

"Dad, are you hearing this?"

"I've been married to her for thirty-three years. I learned long ago not to get involved," saad ni daddy kaya mas lalo akong walang magagawa sa usapan na ito.

Dahil sa t'wing bubuksan ni Mama ang usapan tungkol sa pag-aasawa ay wala talaga akong kawala. Lahat ng sasabihin at dispensa ko ay sasagutin niya. Lagi siyang may panangga laban sa akin.

My mother sighed.

"I'm not saying you should marry a singer because the last time you were in a relationship with a man like that...he cheated on you so better choose a good man," paalala niya sa akin.

I leaned back in my chair.

"I already have the two most important men in my life."

My father smiled proudly.

Mateo pointed at himself.

"I'm important."

"Very much...kahit na laging sumasakit ang ulo ko sayong bata ka," usal ko at ngumiti lang siya.

At that exact moment, another voice interrupted us.

"Well, technically there are three."

I looked up.

Vanessa was walking across the garden holding an iced coffee.

Still my manager and a best friend.

"What three?" I asked.

She sat beside me.

"The mystery father of this handsome young man," mahinang usal niya sabay nilingon ang anak ko na ngayon ay abala sa pagnguya ng chicken nuggets.

At ang nanay ko naman ay tuwang-tuwa ng marinig ang sinabi ni Vanessa.

"Oh, I like this topic."

Heto na nga. Ngayon dalawa na silang mangungulit sa sakin.

"We're not discussing him."

"Why not?" angal ni Vanessa.

"Kasi hindi na ako interesado na pag-usapan ang tungkol sa kanya. Hindi ko nga alam kung humihinga pa ba ang lalaking iyon," nakakunot-noo kong saad sabay iwas ng tingin.

Vanessa took a sip of her coffee.

"You know, normal people would've searched for him years ago. And normal people don't wake up alone inside a room after spending a night with some strangers and got pregnant," pang-aasar niya.

My mother nodded thoughtfully.

"Fair point."

"Thank you, Tita."

I dropped my head against the table.

"Imagine if he's rich," my mom said.

I slowly looked at her.

"Ma..."

"What?"

"We're rich," paalala ko sa kanya kasi baka nakalimutan niya.

"But we can get richer if that man is rich," pangatwiran niya na sinang-ayunan naman ng walanghiyang si Vanessa.

"Kaya ko namang buhayin ang anak ko. Hindi ko kailangan ng lalaki para lang matawag na buo ang pamilya--"

"Pero gusto niyang makilala ang tatay niya," putol sa akin ni Mommy.

Sa mga sandaling iyon ay sumagi sa isipan ko ang naging usapan ni Mateo at ni daddy noong naabutan ko silang dalawa sa balkonahe ng mansyon.

Mula sa lamesa ay dahan-dahang lumipat ang tingin ko sa direksyon ng anak ko. Kasalukuyan itong nasa playground area...kasama ang nanny niya. Abala ako sa pagtitig sa kanya ng maagaw bigla ng kung sino ang atensyon ko.

My father is walking towards us and standing behind him was a tall and muscular man. Wearing a full black suit and has a cold eyes.

Hindi ko maalis-alis ang tingin ko sa kanya hanggang sa tuluyan silang nakarating sa harapan ko.

"He's the man I'm telling you," panimula ni daddy.

At naalala ko ang tungkol sa pagkuha niya ng panibagong bodyguard para sa akin.

"His name is Kenjie Hanagata. You're new personal bodyguard," pagpapakilala sa kanya ni Daddy.

Unti-unti kong ibinalik ang tingin ko sa lalaki...at eksaktong bumaling siya sa akin at nagtama ang tingin naming dalawa.

Slowly, he stepped forward and extended his arm for a handshake.

"At your service, Ms Sevilla..." usal niya.

Agad na gumapang ang kakaibang lamig sa sistema ko. Nakatitig ako sa kanya at kasabay niyon ang pagbalik ng mga alaala ng nangyari...limang taon na ang nakalipas.

Siya ang lalaking nakasama ko ng gabing iyon.

Ang tatay ng anak ko.

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • Hiding The Dangerous Bodyguard's Son [A.G.S #3]   Chapter 105:

    MATEO SEVILLA HANAGATA Hindi na ako bumalik sa mansyon pagkatapos kong dalawin ang puntod ni Dad.Sa halip, dumiretso ako sa security company kung saan naroon ang ilan sa mga taong pinagkakatiwalaan ko. Kailangan kong magtrabaho. Kailangan kong ituon ang atensyon ko sa ibang bagay bago pa ako tuluyang lamunin ng mga nangyari kanina.Pagdating ko sa building ay agad akong sinalubong ng receptionist."Good evening, Sir Mateo."Tumango lamang ako bilang tugon bago dumiretso sa elevator.Pagbukas ng pinto nito ay agad akong nagtungo sa aking opisina. Ngunit bago pa man ako tuluyang makapasok ay napansin ko ang isang lalaking nakatayo sa labas nito.Si Robert. Nakasandal ito sa dingding habang may hawak na tablet. Nang makita ako ay agad siyang umayos ng tayo."Sir.""What's the matter?" tanong ko habang binubuksan ang pinto ng opisina.Hindi agad ito sumagot. Sa halip ay sinundan niya ako papasok at marahang isinara ang pinto."There's something you need to know."Ibinaba ko ang hawak k

  • Hiding The Dangerous Bodyguard's Son [A.G.S #3]   Chapter 104:

    Mateo Sevilla Hanagata Dahan-dahan akong naupo sa harap ng puntod ng aking ama. Inayos ko muna ang mga tuyong dahon na nalaglag sa ibabaw nito bago tuluyang sumandal ang likod ko sa malamig na marmol na nasa likuran ko. Ilang sandali akong nanatiling tahimik. Hindi ko alam kung saan magsisimula. Ang dami kong gustong sabihin, pero pakiramdam ko ay hindi sapat ang mga salitang alam ko para maipaliwanag kung gaano kabigat ang lahat. I let out a deep sigh. "Alam mo, Dad..." panimula ko habang nakatingin sa pangalan niya na nakaukit sa lapida. "Ang hirap pala." Napangiti ako nang mapait. "Ang hirap-hirap pala talaga kapag wala kang tatay na masasandalan..." Sandaling napayuko ako at pinagmasdan ang dalawang kamay kong nakapatong sa aking mga tuhod. "Akala ko dati, kapag tumanda na ako, magiging madali na ang lahat para sa akin. Akala ko kapag kaya ko nang magtrabaho, kumita ng sarili kong pera, at magdesisyon para sa sarili ko, hindi na ako mahihirapan. Pero nagkamali pa

  • Hiding The Dangerous Bodyguard's Son [A.G.S #3]   Chapter 103:

    Mateo Sevilla Hanagata “Ganoon na ba kayo kalapit para basta mo na lang siyang dalhin dito?”“Kuya, nag-aaral lang kami!”“Then you could have studied at the university. You can study with someone else—but not him," my jaw clenched. Muli kong hinarap si Adrian.“Alam ba ng pamilya mo na nandito ka?”Bahagya siyang nagbago ng posisyon sa pagkakaupo.“Yes, Sir..." “Good.”Tumango ako nang marahan.“Then I suppose they already expected this to happen," “Kuya!” saway ni Kendra.Doon ko tuluyang ibinaling sa kanya ang atensyon ko.“Ano?”“Bakit mo kailangang gawin 'to? Wala naman siyang ginagawang masama!”“Hindi mo alam ang sinasabi mo.”“Then explain it to me!”Natahimik ako.Nakatitig siya sa akin, naghihintay ng sagot.Pero paano ko ipaliliwanag sa kanya ang isang bagay na kahit ako ay hindi pa lubos na nauunawaan?Paano ko sasabihing ang apelyidong dala ng kaibigan niya ay may koneksyon sa mga taong pinaghihinalaan kong may kinalaman sa pagkamatay ng aming ama?Hindi pa ako handan

  • Hiding The Dangerous Bodyguard's Son [A.G.S #3]   Chapter 102:

    Mateo Sevilla Hanagata Habang naglalakad ako pababa sa hagdan ay siya rin ang pagkunot ng aking noo, dahil sa ingay na nanggagaling sa sala. Kilala ko ang boses na iyon. Boses iyon ng nakababata kong kapatid na si Kendra. Pero ang mas nakakuha ng atensyon ko ay ang boses ng lalaking kasama niya. “Hoy! Akin na lang ’yan! Ang lakas ng mukha mong kunin ang huling piraso ng cake!” natatawang sigaw ni Kendra. “Eh, bakit? Hindi ba puwedeng makihati ang bisita?” sagot ng lalaki. “Bisita ka lang, kaya umayos ka!” Napailing ako habang naglalakad patungo sa sala. Mukhang masyadong komportable ang kung sino mang lalaking iyon sa bahay namin. Hindi ko naman ipinagbabawal kay Kendra na magdala ng mga kaibigan niya rito. Alam kong nasa hustong gulang na siya para magkaroon ng sariling mga kaibigan at makihalubilo sa ibang tao. Pero gusto kong malaman kung sino ang mga taong pinapapasok niya sa bahay. Lalo na kung lalaki ang mga ito. “Kendra, sino ba—” Natigil ang mga salita ko nang tul

  • Hiding The Dangerous Bodyguard's Son [A.G.S #3]   Chapter 101:

    MATEO’S POV Tahimik ang sala. The only sound I could hear was the soft ticking of the wall clock and the occasional clink of the spoon against my coffee cup. I was sitting on the couch, one hand wrapped around the warm mug while my other hand moved across the laptop in front of me. Reports. Security schedules. Client profiles. Names. Locations. Everything that had to be checked before I gave an order. My eyes remained fixed on the screen. Cold. Focused. Until i felt someone behind me. I didn't need to look. Beach i knew exactly who it was. Mommy. Agad kong isinara ang laptop. The movement was so quick that even I almost smiled at myself. I placed my hand over the closed laptop and leaned back against the couch as if I hadn't been doing anything important. Then I looked up. There she was. My mother. Standing a few steps away from me, holding a small plate of sliced fruits. Her eyes immediately went to the laptop. Then to me. "You're working

  • Hiding The Dangerous Bodyguard's Son [A.G.S #3]   Chapter 100: Mateo Sevilla Hanagata

    MATEO’S POV *Eighteen years later* Eighteen years since the day my father died. And somehow, I still remembered everything. The sound of my mother screaming. The tears in uncle Richard’s eyes. The way the entire mansion suddenly became quiet. The day my father was buried. The day I realized that the man I wanted to become would never be there to see it happen. I was only nine years old when I lost him. But I remembered his last promise. Sabi niya ay uuwi siya, pero hindi na iyon nangyari dahil sa isang trahedyang hindi namin inaasahan. Now, I was twenty-seven. And I had become exactly what I promised my mother I would become. Like my father. Except I was colder. More ruthless. And perhaps more cruel. I didn't hesitate when it came to protecting my family. I didn't forgive easily. I didn't give second chances. And I never trusted anyone blindly. People knew my name. Not because I was famous. Not because I wanted to be. But because of the company I

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status