Chapter 2—The Mansion

Marami na akong naiisip noong pinirmahan ko ang kontrata. 

Paano na ako? 

Ano na ang magiging buhay ko sa bahay ni Mr. Belmonte?

Masikip ba ang silid na uukupahan ko?

Matigas ang kama?

O, matutulog ako kasama ang ibang katulong?

Hindi ko magawang ikurap ang mga mata ko habang tanaw ang tahanan ni Marc.

Isang mansyon sa loob ng mataas na pader, para bang hindi ito kabilang sa lungsod na kinalakihan ko. 

Ang paligid, masyadong malinis, masyadong tahimik na kahit ang hangin, amoy mamahalin.

Bumaba ako ng sasakyan, bitbit ang kaisa-isang bag na dala ko.

Agad akong sinalubong ng isang babaeng nasa kwarenta na, tuwid na tuwid ang tindig, matalas ang mga mata. “I’m Mrs. Alfonzo. The housekeeper.”

Bahagya akong yumuko. “Good evening.”

Tiningnan niya ako. Magaan na tingin, hindi bastos, pero mapanuri. “You’re late.”

“Sabi po sa akin, seven nandito na ako.”

“Dalawang minuto na lang, huli ka na.” 

Tumahimik ako, yumuko. In-acknowledge ang mali ko. 

“Don’t let it happen again.”

“Yes, ma’am.”

Pumasok kami. Marmol na sahig ang unang bumungad sa akin. Mataas ang kisame, malalaking chandelier. Plain ang dingding. Wala ni isang litrato ng pamilya. 

Malaki nga ang tahanang ito, pero walang init namang maramdaman. 

“Simple lang ang mga patakaran,” sabi ni Mrs. Alfonzo habang dumadaan kami sa malawak na sala. “You respond when called. Hindi ka papasok sa restricted areas. Hindi ka magsasalita hangga’t hindi ka kinakausap, maliban kung si Mr. Belmonte ang mag-utos.”

Tumango ako. Noon pa man, sanay na akong nasa sulok lang, hindi kikibo kung hindi kailangan.

Huminto kami sa harap ng isang pinto.

“Ito ang kwarto mo.”

Nag-alinlangan ako. Masyado itong malapit sa master bedroom. Napalingon ako sa kaharap na pinto. Pintong may nakabantay sa labas.

“Pwede po bang sa ibang kwarto—”

“Mr. Belmonte’s instruction,” putol ni Mrs. Alfonzo, diretso, malamig ang tono. “Kailangan malapit ka sa lahat ng oras.”

"Malapit," tahimik kong inulit sa isip.

Binuksan niya ang pinto.

Simple pero elegante ang kwarto. Malinis at makapal ang foam ng kama. May mesa. May sariling banyo. Ibang-iba sa naiisip ko.

Kaya lang, walang lock ang pinto. 

Nanunuyo ang lalamunan ko, iba ang naiisip ko.

“Dinner is at eight,” dagdag ni Mrs. Alfonzo. “You’ll be serving.”

Nang isara niya ang pinto, imbes na umupo, nanatili akong nakatayo, mahigpit ang kapit sa strap ng bag ko.

***

Tahimik ang hapunan.

Masyadong tahimik na parang lahat takot magkamali. 

Nakaupo si Marc sa dulo ng mesa, abala sa tablet niya, parang walang ibang napapansin.

Nakatayo ako sa likod ng upuan niya, nagsasalin ng alak kapag sinenyasan, umaatras kapag tapos na.

Siniguro kong eksakto ang mga galaw ko. Kontrolado ang bawat kilos ko.

“Sit,” bigla niyang sabi.

“Sir?”

“You’re making the staff nervous,” sabi ni Marc nang hindi tumitingala. “Sit.”

May alertong naglagay ng upuan sa kanan niya, malapit sa inuupuan niya.

Maingat akong umupo, yuko ang ulo at nakapatong lang ang mga kamay sa kandungan ko.

“You eat when I eat,” sabi niya. “You sleep when I tell you. You go where I say.”

Tumango ako. “Yes, sir.”

Saka niya ako tiningnan. Matalas. Parang may hinahanap. In-expect.

“You don’t ask why?”

“Malinaw mong sinabi, wala akong karapatan na magtanong.”

Umigting ang panga niya.

“Good,” malamig ang boses niya. “Because I don’t offer explanations.”

Nagpatuloy ang hapunan. Subo, nguya, lunok, lahat ng galaw parang may oras. Walang ibang malalasahan kundi pait.

Nang matapos ang pagkain, tumayo si Marc. “You’ll start tomorrow at six,” sabay lakad.

“Yes, sir.” 

Ngunit, nakadalawang hakbang pa lang siya, huminto agad.

“One more thing.” Bahagya siyang lumingon. “This house has cameras. ‘Wag kang mag-isip na tumakas.”

Saglit kong napigil ang hininga ko. “I won’t.”

Umangat ang sulok ng labi niya. “Tingnan natin.”

Habang palayo siya, may isang bagay akong napagtanto na mas nagpapabigat sa dibdib ko.

Hindi ako natatakot sa kanya.

Ang kinatatakutan ko, kung gaano kadaling sumunod sa mga utos niya.