LOGINTumingin si Katreese kay Ranran. Kitang-kita niya ang pagsusumamo at pag-asang nakalarawan sa mga mata ng bata. Punong-puno iyon ng takot na maiwan at pananabik na manatili sa tabi niya.Kung dati iyon, siguradong lalambot agad ang puso niya. Ngunit ngayon… hindi na.“Ranran, gabi na. Umuwi ka na kasama ng daddy mo.”Pagkarinig noon, agad namula ang mga mata ni Ranran. Nanginginig pa ang labi nito habang mahina siyang tumawag. “Ninang…”“Umuwi ka na.” Hindi man lang lumingon si Katreese. Nakatingin lamang siya sa apoy ng bonfire na kumikislap sa harapan niya, malamig at walang emosyon ang ekspresyon. “Bukod sa daddy mo, wala sa aming mga nandito ang obligasyong alagaan ka.”“Katreese.” Lumapit si Travis at hinawakan ang kamay ni Ranran bago malamig na tumingin sa kanya. “Nasabi ko na dati—huwag mong ibaling sa inosenteng bata ang galit mo.”Dahan-dahang tumayo si Katreese. Itinaas niya ang kamay upang ayusin ang ilang hibla ng buhok na tinatangay ng hangin papunta sa kanyang pisngi.S
Pagsapit ng gabi, umuwi na si Kaori.Pagkapasok pa lamang niya sa loob ng bahay, agad siyang sinalubong ni Manang Felicia.“Madam, nakabalik na po pala kayo.”Tahimik na nagpalit ng sapatos si Kaori bago naglakad papasok.“Manang Felicia,” mahina at mahinahon niyang sabi, “huwag ka nang magluto ngayong gabi. Pupunta na lang ako sa kabilang bahay para sabayan sina Ranran at Travis sa dinner.”Bahagyang nagulat si Manang Felicia. “Pero… hindi po ba umalis si Ranran kasama si Sir?”Biglang natigilan si Kaori. Mabagal siyang lumingon kay Manang Felicia habang bahagyang kumukunot ang noo.“Kailan pa nangyari ‘yon?”“Mukhang kagabi pa po sila umalis.” Sagot ni Manang Felicia. “Tumawag si Linda kaninang umaga. Sinabi niyang wala raw sina Sir at Ranran nitong mga nakaraang araw at pinapasabi lang sa inyo.”Bahagyang tumigas ang mukha ni Kaori.Dinala ni Travis si Ranran sa malayong biyahe nang hindi man lang siya sinabihan nang direkta.At higit sa lahat, isang utusan lang ang pinakiusapan ni
Mahaba ang plano ni Katreese, at hindi rin siya nagmamadali. Tahimik niyang ipinakiusap kay Kira na kumuha ng grupo ng online trolls para bahain ng komento ang official I* account ni Kaori. Wala pang isang oras, tuluyan nang nagulo ang comment section ni Kaori. Sunod-sunod ang mga tanong, paratang, at pangungutya mula sa netizens. “Plagiarized ba lahat ng videos mo?” “Ikaw ba talaga yung sikat na content creator?” “Bakit may kapareho?” “Magnanakaw ng content!” Habang nagkakagulo online, si Kaori naman ay kasalukuyang nagpapafull-body facial treatment sa isang high-end beauty salon. Nang makita niyang si Maxine ang tumatawag, agad siyang tumigil. Umupo siya nang maayos at pinaalis muna ang staff. “Pwede n’yo muna akong iwan sandali,” mahina niyang sabi. Pagkalabas ng staff, saka niya sinagot ang tawag. “Manager.” Pagkarinig pa lang ng boses ni Maxine, agad niyang naramdaman ang bigat ng sitwasyon. “Kaori,” seryosong bungad ni Maxine, “sabihin mo sa akin ang totoo. Nag-plagia
Biglang nanahimik ang paligid. Lahat ay napatingin kay Katreese.Bahagyang kumunot ang noo ni Katreese habang ibinabaling ang tingin kay Ranran.Umaasa namang nakatingin sa kanya ang bata. Sa murang mga mata nito ay halatang may halong pag-asa at kaba.Naiintindihan ni Katreese na inosente ang bata. Hindi niya dapat ibuhos kay Ranran ang galit at sama ng loob na namamagitan sa mga matatanda.Ngunit sa tuwing naiisip niya si Kaori, hindi niya magawang magpanggap na walang sama ng loob kay Ranran.Kahit papaano, hindi na niya kayang tratuhin ito katulad ng pagtrato niya kay Kaisha.May malinaw nang distansya. Alam na alam niya sa sarili na dahil kay Kaori, mahirap nang maibalik pa ang dating pagiging malapit nila ni Ranran.Mali iyon, maging sa emosyon o sa katwiran.Tahimik na inubos ni Katreese ang huling lagok ng gatas bago pinunasan ang kanyang bibig gamit ang ilang tissue.Pagkatapos ay tumayo siya at tumingin kay Attorney Ramirez.“Babalik muna ako sa kuwarto para matulog sandali,
Bahagyang gumalaw ang adam’s apple ni Travis habang nakatingin kay Katreese. Nakatago sa kanyang mga mata ang magulong emosyon na hindi niya maipaliwanag.“Alam kong dahil ito kay Kaori…” Mabigat ang kanyang tinig habang nagsasalita. “Naging ganito siya dahil sa pagkamatay ng kuya ko. Ilang taon siyang namuhay mag-isa sa abroad, at wala pa sa tabi niya si Ranran. Hindi naging madali para sa kanya ang lahat ng iyon…”“Maliwanag na hindi ako ang dahilan ng paghihirap ni Kaori!” Malamig na pinutol ni Katreese ang sasabihin ni Travis.“Kahit may utang man sa kanya, pamilya ninyo ang may pagkakautang. Travis, kung gusto mong alagaan siya kapalit ng kuya mo para makabawi ng loob, wala akong pakialam.” Nanigas ang kanyang mukha habang diretsong nakatingin dito. “Kahit hiwalayan mo ako ngayon din at pakasalan mo siya agad, wala kang maririnig na reklamo mula sa akin.”Napakunot-noo si Travis. “Katreese, sister-in-law ko siya. Tinutulungan ko lang siya at si Ranran bilang pagbawi sa kuya ko. I
Bahagyang natigilan si Ranran nang marinig niya iyon. Dahan-dahan niyang itinaas ang tingin kay Katreese, at bakas sa kanyang mga mata ang munting sama ng loob at panghihinayang.Gusto rin naman niyang matulog kasama ang kanyang ninang.“Kuya Ranran, lalaki ka kasi, hindi puwedeng matulog kasama ang ninang!” inosenteng sabi ni Kaisha habang marahang hinihimas ng kanyang maliit na daliri ang sariling pisngi. “Sabi ni Daddy, magkaiba ang boys at girls. Kahit nga ako, hindi na natutulog kasama si Daddy dahil malaki na ako! Nakakahiya kaya~”Sa may pintuan ng bahay, tahimik na nakatayo si Katreese sa hagdan habang malamig ang kanyang ekspresyon.Hindi niya inaasahan ang biglaang pagdating nina Travis at Ranran.Ngunit nang maalala niya ang mga nangyari noon, pakiramdam niya ay normal lang iyon. Palaging inuuna ni Travis ang sarili niyang kagustuhan, kaya ang basta na lamang pagdadala kay Ranran dito nang walang paalam ay lubos na naaayon sa kanyang ugali.Bukod sa bahagyang pagkainis, wal







