Kabanata 03

Noong una, mariing tumanggi si Aira na paniwalaan ang lahat. Hindi siya makuntento sa mga haka-haka lamang, kaya determinado siyang alamin ang katotohanan gamit ang sarili niyang mga mata. Walang pag-aalinlangan, sinundan niya si Katreese hanggang sa makarating sila sa isang garden.

Nandoon pa rin ang sasakyan ni Travis, nakaparada sa eksaktong parehong lugar kagaya kahapon. Ni hindi man lang ito nausog, pinatutunayan lang nito ang lahat ng hinala niya.

Sa loob ng sasakyan, matigas ang upo ni Aira sa passenger seat. Dahan-dahan niyang itinaas ang kamay at itinuro ang marangyang villa sa kanilang harapan. Halatang hindi ito makapaniwala.

“Ang style ng arkitektura nito…” saglit siyang napahinto, tila hinahanap ang tamang salita. “Hindi ko masasabi na kahawig lang ito ng wedding house ninyo ni Travis noon. Pero, eksaktong-eksakto talaga. Parang kinopya nang buo. Ni isang detalye, walang pinagkaiba.”

Pagkasabi niya, agad siyang napasinghap at tinakpan ang bibig. Nagsisi siya sa kanyang mga sinabi. Mabilis niyang sinulyapan si Katreese, bakas ang kaba sa kanyang mga mata, tila natatakot na baka nasaktan niya ang damdamin ng kanyang kaibigan.

Ngunit walang naging reaksyon si Katreese. Nanatili siyang malamig at walang emosyon, nakatanaw lamang sa labas ng bintana. Ang kanyang mga mata ay tila walang laman, ngunit matatag.

Matapos ang ilang sandaling katahimikan, nagsalita siya sa isang pantay at halos walang damdaming tinig. “Kahapon, inamyendahan ang Marriage Law. Kapag ang isang tao ay totoong nakikisama bilang mag-asawa sa isang taong may asawa na, itinuturing iyon na bigamy.”

Bahagyang umangat ang sulok ng kanyang labi, ngunit walang init ang ngiting iyon.

“Hinding-hindi ko lang papayagan na makaalis si Travis nang walang kapalit—kakasuhan ko rin si Trina. Sisiguraduhin kong tuluyan silang masisira sa paningin ng lahat.”

Napakurap si Aira, tila hindi agad naproseso ang kanyang narinig.

“Talagang… pinaghandaan mo ito,” mahina niyang bulong, habang pinagmamasdan ang matibay na ekspresyon ni Katreese. Pagkatapos, nag-alinlangan siya bago muling magsalita. “Pero, Kat… kailangan mo pa rin ng matibay na ebidensya. Kailangan mong patunayan na talagang nagsasama nga sila.”

Mahinang natawa si Katreese, isang malamig na tawa. “Hindi naman mahirap hanapin ‘yan,” sabi niya. “Ang ebidensya… nasa harapan na natin mismo.”

Hindi pa rin mapakali si Aira. Kumunot ang kanyang noo, halatang nag-aalinlangan pa rin.

“Baka naman… may hindi pagkakaunawaan lang? Alam mo naman si Travis—medyo cold siya, oo, pero naging mabuti naman siya sa’yo, ‘di ba? Hindi siya iyong taong gagawa ng ganito…”

“Aira.” Dahan-dahang ibinaling ni Katreese ang kanyang ulo at tumitig nang diretso sa kanya.

“Naisip ko na rin ‘yan.” Bahagyang lumambot ang kanyang boses, ngunit may nakatagong pagod at sakit dito. “Alam kong malamig talaga si Travis. Alam kong hindi siya palabigay ng lambing. Pero minahal ko siya. Kaya nga siya ang lalaking pinili kong maging asawa.”

Mahigpit niyang kinuyom ang kanyang mga kamay sa kanyang kandungan.

“Sa limang taon mula nang mawala ang mga anak ko… kahit alam kong naiinis siya sa emosyon ko, ni minsan hindi ko siya sinisi.”

Huminto siya sandali, tila nalulunod sa alaala.

“Ako ang patuloy na naghahanap ng mali sa sarili ko. Sinubukan kong magbago… sinubukan kong ayusin ang lahat. Iniisip ko na kung magsisikap pa ako, magiging maayos din ang lahat.”

Isang mapait na ngiti ang sumilay sa kanyang labi.

“Pero hindi ko inakala… na habang nagluluksa ako sa pagkawala ng dalawang anak ko…” Halos pabulong na lamang ang sumunod niyang salita. “Nakabuo na pala siya ng ibang pamilya kasama si Trina.”

Nabalot ng katahimikan ang loob ng sasakyan.

Natulala si Aira, hindi alam kung ano ang kanyang sasabihin. Bago pa siya makapagsalita, biglang itinuro ni Katreese ang villa.

“Tingnan mo. They’re celebrating. Ngayon ang… ikalimang kaarawan ng batang lalaking nakita kong karga ni Travis kahapon.”

Agad na lumingon si Aira.

Mula sa ikalawang palapag na balkonahe, malinaw na rinig ang masayang tawanan ng mga bata—magaan, masigla, at puno ng inosenteng ligaya, na para bang hawak nila ang pinakamahalagang bagay sa mundo.

Agad na naalala ni Katreese ang sarili niyang mga anak.

Walang pag-aalinlangan, ibinaba niya ang bintana ng sasakyan, kinuha ang kanyang telepono, at binuksan ang video recording. Matatag at desidido ang bawat galaw niya.

Sa screen, malinaw na nakita ang eksena. Sa isang bilog na mesa na may eleganteng French tablecloth, buhat ni Travis ang isang maliit na batang lalaki. Mahigpit nitong hawak ang isang limited-edition Transformers toy, kitang-kita ang saya sa kanyang mukha.

Sa tabi naman nila, nakaupo si Trina, nakasuot ng pink na damit, maayos at elegante ang tindig habang hawak ang kanyang telepono.

Ang bata ay masayang nag-peace sign sa camera. Si Trina naman ay unti-unting sumandal sa balikat ni Travis. At si Travis, na dati ay ayaw magpakuha ng litrato, na laging malamig—ngayon ay nakangiti ito.

Isang totoong ngiti. Isang perpektong pamilya.

Saglit na tumigil ang daliri ni Katreese bago niya i-save ang video.

Unti-unting umangat muli ang bintana ng sasakyan. Humarap siya kay Aira, may bahagyang mapait na ngiti sa kanyang labi.

“Sa tingin mo ba… hindi pa rin ito malinaw?”

Halata sa mukha ni Aira na naaawa ito ngayon sa kanya.

“Paano nagawa ni Travis ito sa’yo?” nanginginig niyang sabi. “Kahit arranged marriage lang kayo… napakalaki ng ginastos niya sa kasal ninyo no’n. Ang singsing, ang damit—lahat espesyal na ginawa para sa’yo…”

Nabasag ang kanyang boses. “Akala naming lahat… pagkatapos mong habulin siya ng matagal… nakuha mo na rin ang iyong kaligayahan.”

Kahit walang matinding pag-ibig sa simula, naging payapa ang kanilang pagsasama. Walang sinuman ang nag-akala na darating sila sa puntong ito.

Ang pinakamahirap tanggapin ay ang bata. Limang taong gulang na ito. Apat na buwan lang ang agwat sa kanyang kambal.

Ibig sabihin, habang buntis siya… niloloko na pala siya ni Travis. At habang hindi pa man tuluyang lumalamig ang mga katawan ng kanyang mga anak, ipinagdiriwang na nito ang pagsilang ng isang bata.

Parang alon ang sakit na dumaloy sa kanyang dibdib. Mariing ipinikit ni Katreese ang kanyang mga mata at huminga nang malalim.

Hindi siya pwedeng bumigay. Kailangan niyang maging matatag para sa sarili niya, at para na rin sa kanyang mga anak.

“Aira,” mahina ngunit matatag niyang sabi, “sabihin mo sa akin ang totoo. Tatanggapin mo ba ang kasong ito?”

Sa sandaling iyon, tuluyan nang natakot si Aira. “Pasensya ka na, Kat. Patawad…” umiiyak niyang sabi. “Hindi sa ayaw kitang tulungan, pero… hindi ko kayang kalabanin ang asawa mo.”

Bumigat ang dibdib ni Katreese, ngunit naiintindihan naman niya ang desisyon nito.

Mula nang mamana ni Travis ang negosyo ng kanyang pamilya, mabilis itong lumaki sa loob lamang ng limang taon. Ang legal team ng pamilya Ruscav ay kabilang sa pinakamagagaling sa Pinas.

Para sa isang maliit na law firm tulad ng kay Aira, imposible itong manalo.

“Ayos lang,” mahina niyang sabi. “Maghahanap pa ako ng ibang paraan.”

Muling binuhay ni Katreese ang makina ng sasakyan.

“Kat,” pahabol ni Aira, “pwede kitang ipakilala sa mga kakilala kong abogado. Pero… sigurado ka na ba rito? Gusto mo talaga siyang hiwalayan?”

Saglit na huminto si Katreese, hawak ang kambyo. Tumingin siya kay Aira at saka sinabing, “Aira… sa tingin mo ba hindi ko dapat ito gawin?”

Natahimik si Aira.

“Maghihiwalay kami,” mariing sabi ni Katreese. Walang pag-aalinlangan sa kanyang boses. “Hindi karapat-dapat si Travis na maging ama ng magiging anak ko.”

Pagkatapos, tinapakan niya ang silinyador. Umandar ang sasakyan at tuluya na silang umalis.

*****

Sa balkonahe sa ikalawang palapag, ibinaba ni Trina ang kanyang telepono.

Sinundan ng kanyang tingin ang papalayong sasakyan. Pagkatapos, ibinaba niya ang kanyang mga mata, at sa isang iglap na walang nakakakita, sumilay ang isang mapagmataas at kuntentong ngiti sa kanyang labi.

*****

Bagama’t hindi kayang tanggapin ni Aira ang kaso, ipinakilala niya si Katreese sa kanyang senior, na si Hayden Ramirez.

Noong panahon nila sa unibersidad, kilala si Hayden bilang isang alamat sa law department. S’yempre, kilala rin siya ni Katreese.

Kinabukasan, inayos ni Aira ang kanilang pagkikita sa isang coffee shop sa sentro ng lungsod.

Pagdating nina Aira at Katreese, wala pa si Hayden doon.

Umupo sila at kakaayos pa lang nang marinig ang boses ng isang bata mula sa pintuan. “Daddy, gusto ni Ranran ng chocolate cake!”

Napahinto si Katreese. Parang kusang napatingin siya sa may pintuan.

Doon, pumasok si Travis, hawak ang kamay ni Ranran. Nakasuot ang bata ng denim overalls, masigla at inosenteng nakaturo sa cake display.

Ang mukha nito ay talagang halos kapareho ng kay Travis.

Sa kabila ng lahat. Sa kabila ng kanyang desisyon, nasasaktan pa rin si Katreese sa tuwing nakikita niya silang magkasama.

Napamulagat si Aira. Kahit sa malapitan, walang duda. Ang batang iyon ay parang maliit na bersyon ni Travis.

Biglang napalingon sa kanilang direksyon si Travis. Nagtama ang kanilang mga tingin ni Katreese.

Saglit siyang natigilan. Ngunit si Katreese ay nanatiling kalmado, walang bakas ng emosyon sa kanyang mukha. Tanging ang mahigpit niyang pagkakahawak sa baso hanggang sa mamutla ang kanyang mga daliri, ang nagbunyag ng unos sa kanyang kalooban.

Sa simula, balak ni Katreese na magtipon muna ng sapat na ebidensya at ihanda ang divorce agreement bago harapin si Travis.

Ngunit tila may sariling plano ang tadhana.

Ngayong nagtagpo na sila rito, gusto niyang makita kung paano ipapaliwanag ni Travis ang lahat. Sa harap ng batang iyon.