Kabanata 02

“Daddy… natatakot ako. Ayoko ng injection!”

Bahagyang itinaas ng maliit na bata ang kanyang baba habang umiiyak, at tuluyang lumitaw ang kanyang basang mukha.

Biglang tumigil ang paghinga ni Katreese. Hindi niya maialis ang kanyang tingin sa mukha ng bata.

Ang mukhang iyon ay halos kaparehong-kapareho ng mukha ng kanyang asawa.

Nablangko ang kanyang isip.

Hindi rin siya makapaniwala na tinawag ng bata si Travis na “Daddy.” Para sa kanya, parang niloloko na lang siya ni Travis.

Sa isang iglap, nawala ang lahat ng kulay sa mukha ni Katreese.

Bahagyang yumuko si Travis, at sa hindi pangkaraniwang lambing ng kanyang tinig, mahinahon niyang kinausap ang bata. “Ranran, you’re a big boy now. Kailangan mo ng injection para gumaling ka na. Saka nandito naman si Daddy… maging matapang ka lang, okay? Hindi kita pababayaan, promise.”

Humihikbi ang bata habang mahigpit na kumakapit sa manggas ni Travis ang kanyang maliliit na kamay.

“Okay po. Magiging matapang si Ranran at magpapainjection,” nanginginig niyang sabi. “Daddy, puwede bang katabi kitang matulog mamaya? Sabi ni Mommy, bukas na ang fifth birthday ko. Gusto kong ikaw po ang unang makita ko pagkagising ko, Daddy.”

Marahang hinaplos ni Travis ang buhok ng bata gamit ang mahahaba niyang daliri, at lumambot ang kanyang ekspresyon sa paraang kailanman ay hindi pa nakita ni Katreese noon.

“Sige,” mahina niyang tugon. “Pangako ‘yan ni Daddy.”

Biglang lumiwanag ang mukha ng bata kahit may bakas pa ng luha.

“Thank you, Daddy! Daddy—you’re the best! Ranran loves Daddy the most!”

Isang bahagyang ngiti ang sumilay sa labi ng lalaki. “Daddy loves Ranran too.”

Ang kanilang mga boses ay tila mga karayom na sunod-sunod na tumusok sa puso ni Katreese.

Parang may di-nakikitang kamay na mahigpit na pumipisil sa kanyang puso, pilit itong pinipilipit hanggang sa halos madurog. Biglang umakyat ang matinding pagkahilo at pagsusuka sa kanyang lalamunan.

Agad niyang tinakpan ang kanyang bibig at pasuray-suray na tumalikod patungo sa malapit na basurahan. Malakas siyang nasuka, nanginginig din ang kanyang katawan.

Napansin iyon ng bata. Luminga siya at itinuro si Katreese. “Daddy, may babae roon… mukhang may sakit din po siya. Baka kailangan po niya ng tulong mo, Daddy.”

Bahagyang kumunot ang noo ni Travis. Hindi niya maipaliwanag, pero may kakaibang kaba na sumiksik sa kanyang dibdib nang marinig ang tunog ng pagsusuka.

Binuhat niya ang bata, tila balak lumapit sa direksyon ni Katreese, ngunit biglang may tumawag sa kanila.

Huminto si Travis at lumingon. Kasabay nito, biglang natigilan si Katreese sa direksyon nila.

Ang boses na iyon ay hindi niya kailanman makakalimutan.

Isang babaeng naka-business suit ang mabilis na lumapit sa dalawa, puno ng pag-aalala ang mukha habang hinawakan ang mapulang pisngi ng bata.

“Ano’ng sabi ng doktor?” agad na tanong nito.

“May impeksyon siya kaya paulit-ulit ang mataas na lagnat. Kailangan niya ng IV,” mababang tugon ni Travis. “Bayaran muna natin, saka natin siya dadalhin do’n para sa injection.”

“Sige.” Tumango ang babae, punong-puno ng pag-aalala ang kanyang mga mata habang nakatingin sa bata. “Ranran, pasensya na, na-late si Mommy.”

Umiling ang bata. “Sabi ni Daddy, busy si Mommy sa trabaho. Alam ni Ranran na masipag si Mommy… kaya hindi ako nagtatampo.”

“Napakabait talaga ng anak namin.” Marahan niyang tinapik ang ulo ng bata, saka tumingin kay Travis. “Ako na ang magbubuhat sa kanya papunta ro’n.”

“No need,” magaan na sagot ni Travis. “medyo mabigat na siya.”

Mahigpit niyang karga ang bata habang ang babae ay naglalakad sa kanyang tabi. Isang buo at masayang pamilya.

Magkasama silang naglakad palayo.

Sa sulok, si Katreese ay nakasandal sa pader, halos hindi na makatayo. Maputlang-maputla ang kanyang mukha, at nanlalabo ang kanyang paningin dahil sa mga luha.

Hindi niya kailanman naisip na kahit sa pinakamasamang bangungot, na ang malamig at mailap na si Travis ay magtataksil sa kanya.

Gaya rin ng hindi niya inakalang tatraydurin siya ni Trina Cruz.

Ang lalaking minahal niya nang buong puso, at ang babaeng tinulungan niyang iahon mula sa kahirapan, pinaaral, at tinulungan hanggang siya’y makapagtapos.

Nang tuluyan siyang matauhan, nakaparada na ang kanyang sasakyan sa lilim ng mga puno sa labas ng villa.

Sa loob ng kotse, tahimik niyang pinanood ang pagpasok ng black BMW ni Travis sa loob ng compound.

Dahan-dahang nagsara ang mabigat at engrandeng gate hanggang sa tuluyan itong nawala sa kanyang paningin.

Mahigpit niyang hinawakan ang manibela, nanginginig pa ang kanyang mga kamay.

Sa loob ng sasakyan, tila sumisikip ang hangin habang lalong bumibilis ang kanyang paghinga.

Bigla niyang binuksan ang pinto at nagmamadaling bumaba, tinatakpan ang bibig habang tumatakbo papunta sa isang puno.

Doon, muli siyang nagsuka nang walang pigil.

Ang kanyang katawan ay nanginginig sa bawat pagduduwal, na parang nais niyang ilabas ang lahat ng sakit na kinikimkim niya.

Matagal bago siya unti-unting kumalma. Dahan-dahan siyang tumayo, pinunasan ang luha sa kanyang mukha, at sumandal muli sa puno.

Muli niyang tinanaw ang villa. Napakapamilyar ng disenyo nito.

Sa mamahaling distrito, kung saan napakahirap makakuha ng bahay, ang dati nilang tahanan ni Travis ay nasa Block A.

At ang villa na ito ay nasa Block B naman. Pinaghihiwalay lamang ng isang kalsadang halos isang kilometro ang haba.

“Dito ba sila nanirahan ni Trina? Dito ba sila bumuo ng pamilya? Dito ba nila pinalaki ang anak nila…. Gaano na katagal nila akong niloloko?” sunod-sunod na tanong ni Katreese sa kanyang sarili.

Sa loob ng limang taon, nalunod siya sa sakit ng pagkawala ng kanyang mga anak. Habang si Travis, sa likod niya, ay namuhay nang masaya kasama ang ibang babae.

May bago siyang tahanan. May bago siyang anak.

Naisip niya, bakit pa nga ba aalalahanin o pagluluksaan ni Travis ang kanilang kambal kung may bago na itong pamilya.

Bumalik si Katreese sa sasakyan at isinara ang pinto.

Sa loob, nanginginig niyang kinuha ang kanyang telepono at halos walang pag-iisip na tinawagan si Travis.

Walang sumagot. Tumawag siya ulit hanggang sa hindi na niya mabilang kung ilang beses niya itong ginawa, tulad ng nakaraang limang taon, paulit-ulit na tumatawag sa isang numerong alam niyang hindi naman sasagot.

Hindi pa rin sinasagot ng kanyang asawa ang tawag niya, hanggang sa dumilim na ang langit. Hanggang sa maubos ang baterya ng kanyang telepono at kusa itong namatay.

Dahan-dahang nalaglag ang cellphone mula sa kanyang kamay. Tahimik na pumatak ang kanyang mga luha.

Isa-isang nagsindi ang mga ilaw sa loob ng villa.

Parang may kung anong humila sa kanya, itinaas ni Katreese ang kanyang tingin patungo sa master bedroom sa ikalawang palapag.

Sa likod ng kurtina, bahagya niyang naaninag ang dalawang pigura na magkayakap.

Mahigpit niyang kinagat ang kanyang labi, pilit pinipigilan ang sarili, ngunit hindi pa rin mapigilan ang panginginig ng kanyang baba.

Parang paulit-ulit na hinihiwa ang kanyang puso, ang sakit ay halos magtulak sa kanya sa pagkabaliw.

Binuksan niya ang pinto ng kotse. Paglabas niya, napatingin siya sa pregnancy test results na nasa gitna ng sasakyan.

Muling umalingawngaw sa kanyang isip ang tinig ng kanyang mga anak mula sa kanyang panaginip.

Kahit nasasaktan pa siya, inihanda na niya ang kanyang sarili sa mga bagong mangyayari sa buhay niya.

Mula sa araw na iyon, ang batang dinadala niya sa kanyang sinapupunan ay magiging kanya lamang.

Hindi umuwi si Travis. Wala man lang kahit isang tawag.

Tumigil na si Katreese sa paghihintay. Tahimik siyang nakahiga, dilat ang kanyang mga mata hanggang sa sumikat na ang araw.

Pagsikat ng liwanag, dahan-dahan siyang umupo.

Kinuha niya ang telepono at tinawagan ang kanyang abogado.

Si Aira De Vera, ang kaibigan niya mula kolehiyo ay napabuntong-hininga nang marinig ang kanyang desisyon.

“Kat… siguradong nasaktan din si Travis noong nawala ang mga bata. Limang taon na ang lumipas. Dapat mag-move on ka na…”

Ilang beses na niyang narinig ang mga salitang iyon. Mula sa lahat ng kanilang kaibigan.

Naawa sila sa kanya, at palagi siyang pinipilit na unawain na lamang si Travis.

Dati, pinaniwalaan din niya iyon. Sinisi pa niya ang sarili niya hanggang kahapon.

Hanggang sa makita niya silang tatlo. Doon niya napagtanto kung gaano siya naging katawa-tawa.

“Sakit? Anong sakit ang mararamdaman ni Travis? Masaya siyang namumuhay kasama ang ibang babae habang nagluluksa ako!” aniya sa sarili.

Matagal nang may mga senyales, hindi niya lang siguro napansin.

Ang paulit-ulit na dahilan. Ang pag-uwi nang gabi. Ang unti-unting paglayo nito sa kanya. Pero pinili niyang hindi iyon makita, nagbulag-bulagan siya.

Nang maalala niya ang batang iyon, biglang sumikip ang kanyang dibdib. Naaawa siya sa sarili niyang mga anak.

Matapos ang isang minutong katahimikan, tuluyan nang tumigas ang kanyang galit at poot.

“Aira, I want a divorce. Si Travis ang may kasalanan sa aming dalawa—hindi ako! Gusto kong wala siyang makuha kahit na ano. Dapat lang ‘yon sa kanya. Kung tutuusin, kulang pa ‘yon sa panlolokong ginawa niya sa ‘kin,” may diin niyang sabi.

“Ano?!” gulat na sigaw ni Aira. “Si Travis talaga ang may kasalanan? Nagloko siya? Imposible ata ‘yan!”

“Matagal na silang nagsasama ni Trina nang palihim,” nanginginig ngunit matatag niyang sagot. “May anak pa sila!”

Sandali siyang tumigil. Nagsikip ang kanyang lalamunan.

“Aira, limang taong gulang na ang batang iyon ngayong taon. Kaparehong edad pa ng magiging anak sana namin ni Travis.” Ikinuyom niya ang kanyang mga kamao. “Aira… ako mismo ang nakakita at nakarinig. Ngayon mo sabihin sa akin na nag-iilusyon lang ako, at coincidence lang lahat ng ito!”