Kabanata 04

“Daddy, can you hear me?” maingat na hinila ni Ranran ang kamay ni Travis, bahagyang nakatingala habang umaasa. “Daddy, gusto ni Ranran ng chocolate cake…”

Bahagyang umiwas ng tingin si Travis, saka ibinaba ang ulo upang titigan ang bata.

Mahinahon ngunit mariin ang kanyang boses. “Kakagaling mo lang sa lagnat. Hindi ka pa puwedeng kumain ng matamis.”

Bahagyang nanlumo si Ranran. Ngumuso ang kanyang mga labi sa munting pagtatampo, ngunit hindi siya nagsalita. Tahimik lamang siyang tumingin sa cake display, halatang pinipigilan ang sarili.

Dahan-dahang hinaplos ni Travis ang ulo ng bata, puno ng paglalambing ang kanyang kilos. “Kapag tuluyan ka nang gumaling, bibilhan kita ng chocolate cake. Kahit ilan pa ang gusto mo.”

Agad namang lumiwanag ang mukha ni Ranran.

“Okay!” masigla niyang tugon, sabay tango nang masunurin. Pagkatapos, itinuro niya ang isang cake sa loob ng glass case. “Paano kung strawberry cake na lang? Favorite ni Mommy ‘yun!”

“Okay,” maikling sagot ni Travis. Tinawag niya ang clerk upang ipabalot ang strawberry cake, saka inilabas ang kanyang telepono upang magbayad sa pamamagitan ng pag-scan ng code.

Sa buong pagkakataong iyon, ni minsan ay hindi na siya muling tumingin kay Katreese, na para bang wala ito roon.

Tahimik na nakaupo si Katreese, nakatitig sa kanila nang walang kurap. Bawat galaw ni Travis—ang kanyang pasensya, ang lambing sa bata ay malinaw na larawan ng isang huwarang ama.

Hindi niya maiwasang magtanong sa sarili, kung nabuhay ang kanyang mga anak… magiging ganoon din kaya si Travis sa kanila? Magiging ganoon din kaya siya kabait, kaalaga, at kapuno ng pag-aaruga?

Noong nakaraan, tiyak na tatayo siya agad at hahabulin si Travis para komprontahin ito. Ngunit ngayon, wala na siyang lakas para gawin iyon.

Ang malamig na pagwawalang-bahala ni Travis ang naging pinakatuwirang sagot sa lahat ng kanyang katanungan.

Ang batang si Ranran ang siyang umagaw sa lahat ng pagmamahal na dapat sana’y para sa kanilang mga anak.

Matagal na nitong kinalimutan ang kambal. Matagal na nitong iniwan ang kanilang pamilya. Mayroon na itong bagong buhay, bagong anak, at hindi na ito ang lalaking minahal niya noon, ang responsableng asawang si Travis.

Wasak na ang kanilang pagsasama. Wala nang saysay ang pagtatanong, lalo na ang pakikipagtalo rito.

Ngunit sa kabila nito, nang makita niyang ganoon kalambing si Travis sa batang iyon, hindi pa rin niya mapigilan ang pag-usbong ng galit at hinanakit sa kanyang dibdib. Hindi para sa sarili niya, kundi para sa kanyang mga anak.

Ngunit si Travis, tila walang kaalam-alam sa lahat ng iyon.

Sa isang kamay ay bitbit ang cake, at sa kabila ay hawak ang maliit na kamay ni Ranran, sabay silang lumabas ng coffee shop.

Matangkad at tuwid ang tindig ng lalaki, habang ang bata sa kanyang tabi ay masiglang naglalakad, magaan ang bawat hakbang nito.

Unti-unti silang lumalapit sa itim na BMW na nakaparada sa gilid ng kalsada.

Isang batang babaeng part-time worker sa coffee shop ang napatingin sa kanila. Hawak ang kanyang pisngi, napabuntong-hininga siya. “Dapat talaga guwapo ang mapapangasawa mo! Tingnan mo naman, ang guwapo ng tatay, ang guwapo rin ng anak! Panalo sa genes! Sinong babae kaya ang napakaswerte?”

Kahit mahina ang tugtog ng musika sa café, malinaw na narinig ni Katreese ang bawat salita. At bawat salitang iyon ay parang patalim na paulit-ulit na tumatama sa kanyang puso.

Napatingin si Aira sa kanya, puno ng pag-aalala ang mukha. “Kat… ayos ka lang ba?”

Mahigpit na pinagdikit ni Katreese ang kanyang maputlang mga labi. Ang isang kamay niya ay mariing nakakuyom, hanggang sa bumaon ang kanyang mga kuko sa sariling palad, ngunit tila wala siyang nararamdamang sakit.

Sa kanyang alaala, si Travis ay isang taong nabubuhay para sa trabaho. Malamig, tahimik, at hindi palasalita. Ngunit bilang asawa, hindi ito nagkulang—sa bawat okasyon, may inihahandang regalo ang kanyang assistant para sa kanya. Ibinibigay nito ang respeto at dignidad na nararapat sa isang Mrs. Ruscav.

Akala niya, iyon na ang kabuuan ng pagkatao ni Travis. Ngunit sa loob lamang ng dalawang araw, winasak ng realidad ang lahat ng paniniwala niya.

Biglang nanginig ang kanyang bag nang mag-vibrate ang kanyang telepono.

Dahan-dahan niya itong kinuha at tiningnan ang mensahe mula kay Travis.

Husband:

I’ll be back tonight.

Apat na simpleng salita—hindi paliwanag, kundi isang utos.

Matagal na nakatitig si Katreese sa screen, saka unti-unting ngumiti, isang malamig at mapait na ngiti.

Tahimik siyang pinagmasdan ni Aira, walang masabing kahit anong salita. Ang mga mata nito ay puno ng awa para sa kanya.

Sa sandaling iyon, biglang tumunog ang telepono ni Aira. Si Hayden ang tumatawag.

Agad niya itong sinagot. “Senior… ha? May lagnat siya? Okay lang po, okay lang. Ang bata po muna ang unahin mo. Huwag kang mag-alala, ako na ang magpapaliwanag sa kaibigan ko…”

Pagkababa niya ng tawag, tumingin si Katreese sa kanya. “Anong nangyari?”

Napabuntong-hininga si Aira. “May lagnat daw ang anak ng senior ko. Kailangan niyang dalhin agad sa ospital. I-reschedule na lang daw natin.”

Bahagyang nagulat si Katreese. “May asawa na ba siya?”

Umiling si Aira. “Wala pa. Hindi niya sariling anak ‘yun… anak iyon ng first love niya.”

Bahagyang yumuko si Aira at bumulong, “Bago namatay sa cancer ang first love niya, ipinagkatiwala sa kanya ang bata.”

“Hindi niya anak?” mahinang tanong ni Katreese.

“Hindi,” mariing sagot ni Aira, sabay iling. “Naghiwalay sila pagkatapos ng graduation. Nag-abroad ang senior ko, habang siya naman ay nagpakasal sa iba. Habang buntis, doon siya na-diagnose ng cancer… babae ang anak niya. Hindi siya tinanggap ng pamilya ng asawa niya, at pati sariling pamilya niya ay natakot na maging pabigat siya.”

Sandaling tumahimik si Aira bago nagpatuloy. “Tinulungan siya ng senior ko—pinagamot, inalagaan. Pero nang mamatay siya… walang gustong umampon sa bata. Kaya siya na lang ang umako.”

Hindi namalayang nahawakan ni Katreese ang kanyang tiyan.

“Premature pa ang bata,” dagdag ni Aira. “May congenital defects, kaya mahirap alagaan. Nakita ko na yung bata, limang taong gulang na pero parang dalawa o tatlo lang. Payat kasi, maliit… pero sobrang ganda. Hindi kamukha ng nanay niya. Madalas pa siyang magkasakit. Sabi ng doktor, hindi siya maka-adjust sa environment abroad. Kaya dinala na lang siya pabalik ng Pinas ng senior ko.”

Tahimik na nakinig si Katreese. Sa kaibuturan ng kanyang puso, nakaramdam siya ng paghanga kay Hayden.

Para sa isang batang hindi niya kadugo, nagawa nitong ibigay ang lahat. Kahit paano, gumaan ang loob ni Katreese matapos marinig iyon.

Walang bahid ang pagkatao ni Hayden, at lalo na ang kanyang kakayahan.

Sa sandaling iyon, tuluyan na siyang nagpasya. Itutuloy niya ang divorce case, at si Hayden ang pipiliin niyang abogado.

“Aira,” mahinahon niyang sabi, “sabihin mo sa senior mo na unahin niya muna ang bata. Kaya ko namang maghintay.”

Ngumiti si Aira at nag-OK sign pa ito sa kanya. “Sige, ite-text ko siya.”

Paglabas nila ng coffee shop, naghiwalay na ang dalawa. Ngunit si Katreese ay hindi umuwi, dahil may kailangan pa siyang tapusin.

Sa ibaba ng Xior Jewelry building, ipinarada niya ang kanyang sasakyan at bumaba, dala ang kanyang bag.

Anim na taon na ang nakalipas nang itatag nila ni Travis ang kumpanyang iyon.

Siya ang may hawak ng 60% ng shares, si Travis naman ay 30%, at ang natitirang 10% ay sa ibang shareholders.

Bilang founder, siya ang nagdala sa kumpanya sa rurok ng tagumpay sa loob lamang ng isang taon. Parang isang dark horse, bigla itong sumikat sa international jewelry rankings.

Personal niyang tinuruan si Trina, at nang siya ay limang buwang buntis, itinaas niya ang posisyon nito bilang vice president, habang siya naman ay pansamantalang umatras upang paghandaan ang panganganak.

Naalala niya pa, luhaang hawak ni Trina ang kanyang kamay noon. “Ate Kat, hindi kita bibiguin. Magpahinga ka muna at alagaan ang dalawang baby mo. Kami na ang bahala sa kumpanya. Hihintayin ka naming bumalik, para sabay nating abutin ang mas mataas pang tagumpay.”

Ngunit ngayon, ang mismong nagtatag ng kumpanyang iyon ay nakatayo sa lobby ng unang palapag, at hinaharangan ng dalawang guwardiya.

“Bawal pumasok ang walang authorization!” malakas na sigaw ng isa.

Mariing tinitigan ni Katreese ang dalawa, malamig ang kanyang tingin.

Limang taon. Sapat na pala iyon para mabago ang lahat. Maging ang mga bagay na dapat hindi nagbabago ay nabago na.

At nang bubuka na sana ang kanyang mga labi upang magsalita, biglang bumukas ang elevator sa lobby.

Isang grupo ng mga tao ang lumabas, pinangungunahan ni Trina na diretsong naglalakad palapit sa kanila.