Chapter 5:

“S-Sorry, Sir” Agad na aking turan, at mabilis na pinulot ang mga nagkalat na papel sa malamig na semento. 

“Next time, knock before entering my office, Ms. Castillo!” Sir Anthony barked sharply, his voice laced with irritation and lingering anger.

Kaya hindi ko napigilan ang mapalunok ng laway. Sasabihin ko pa sana na kumatok ako bago pumasok, ngunit baga bumuga na siya ng apoy. 

Matapos mapulot ang lahat ng paperwork, agad akong tumalikod upang lumabas ng kanyang office. 

Nang maisarado ko ang pintuan, hindi ko maiwasan ang hindi pamulahan ng mukha dahil sa nakita ko kanina.

Sir Anthony had a body sculpted to perfection, the kind that would leave most women breathless. Any woman would willingly lose her composure over him. But strangely enough, that wasn’t what unsettled me the most.

It was the scar, I saw.

A long, jagged scar stretched along his right side and almost reached his navel. 

Kumunot maigi ang aking noo, and stared blankly at the emptiness.

The scar was deep—far too deliberate to be brushed off as something minor.

Malalim ang aking pag-iisip ng biglang bumukas ang pintuan ng office ni sir dito sa kanyang bahay. Inayos ko ang aking pagkakatayo, at hinarap siya. Though, malikot ang aking mga mata dahil sa nangyari kanina.

“Come back inside,” Sir Anthony said flatly. “I have tasks for you.”

***

Gabi na ng makauwi ako sa apartment ko. Maraming ipinagawa si sir Anthony, at lahat yun ay regarding sa new project na pinag-usapan kanina sa meeting. 

Agad akong tumungo sa kitchen para magluto sana, ngunit napagtanto ko na wala pa nga pala akong stock sa refrigerator. 

Napabuntong hininga ako at tumungo sa aking kwarto upang kuhanin ang aking wallet, para pumunta sa market at bumili ng pwede kong lutuin for my dinner. Marami namang cup noodles sa cabinet, ngunit ayaw ko naman iyon dahil baka magkasakit na ako sa pagkain ng cup noodles. 

Nang makalabas sa apartment ko, sakto naman na nakasalubong ko si Anne na mukhang papunta na sa kanyang apartment. 

“Hi”. Bati ko sa kanya at saglit na tumigil.

“Oh, Gianna. Good evening. Saan ka papunta?”. Ang kanyang tanong sa akin.

“Bibili lang ng pwedeng lutuin for dinner". Ang aking turan, kaya naman tumango siya. "By the way. Saan ka galing at mukhang papunta ka pa lang sa apartment mo?” Ang curious na tanong ko dahil naka office attire pa siya. 

“Ah. Oo. Kakauwi ko lang galing office. Tinapos ko kasi yung mga pinagawa sa akin ni sir” Turan niya kaya Naman tumango ako.

Mag-papaalam na sana ako, ng may bigla akong maalala. “By the way, naipadala mo na ba kay Mr.Cruz yung virtual tour link at pricing detail ng penthouse?”. Ang tanong ko sa kanya. 

“Ah oo. Yun ang inuna kong tinapos kanina. Na-update ko narin si sir about doon”. She said, kaya muli akong tumango, at tuluyan ng nagpaalam sa kanya. 

Nang makarating na sa market, agad akong kumuha ng iluluto ko for dinner. Balak ko narin nga sanang mag-grocery ngunit naisip ko na matatagalan ako, and besides nagugutom narin talaga ako. 

Maybe sa weekend na lang ako mag-grocery bago bumisita sa bahay ng mga magulang ko. 

Matapos kong makuha ang mga kailangan ko, agad narin akong nagbayad sa counter. Mabuti na lang at kaunti ang tao, kaya naman hindi ako natagalan sa pagpila sa counter.

Matapos magbayad, agad na akong sumakay ng taxi. Nang makarating sa apartment ko, agad na akong nagsimulang magluto dahil nagugutom na talaga ako.

After a few minutes, ready na ang pagkain kaya agad akong nagsandok at nagsimula ng kumain.

Sa kalagitnaan ng aking pagkain, biglang pumasok na naman sa aking ala-ala ang mahabang piklat na nakita ko sa katawan ni sir Anthony. Dahil doon, muli na namang napuno ng katanungan ang aking isip. 

Tulad ng, kung saan niya nakuha ang piklat na iyon?. At sino ang may gawa ng piklat na iyon?. 

Ngunit ganon pa man, wala akong maisip na posibleng dahilan o sagot sa mga katanungan ko, unless kung kay sir Anthony mismo ako magtatanong. 

Ngunit hindi ko gagawin ang bagay na iyon. Baka isipin pa niya ay masyado akong feeling close, para itanong ang tungkol sa kanyang piklat. 

***

Kinabukasan, maaga akong nakarating sa kompanya at agad na dumiretso sa floor namin. When I get there, nagulat ako dahil naroon na si Anne at nakatutok na sa kanyang computer.

“Ang aga mo naman, Anne?”. Ang aking turan. 

Nag-angat siya ng tingin sa akin at bahagyang ngumiti. “Ah, oo. Kagabi kasi may ipinasa si sir sa email ko, and about yun sa meeting niya sa mga investor tungkol sa isang condominium sa Tagkawayan” She said, kaya naman kumunot ang aking noo. 

“Anong oras ang meeting nya?”. Tanong ko. 

“Hapon”. Ang maigsing turan niya dahil natuon na muli ang attention niya sa kanyang computer. 

“Hapon?. May meeting si sir sa Head ng finance department”. Ang aking turan, kaya muling nag-angat ng tingin si Anne.

“Huh?. Na-approve-han na ni sir ang meeting with investor mamayang hapon”. Ang kanyang turan, kaya naman naalarma ako. 

Hindi kaya naalala ni sir ang sinabi ko kagabi bago ako umalis sa kanyang bahay?. 

Dahil sa pagtataka, agad akong lumapit sa table ko para ilagay doon ang aking mga gamit, at nagpasya na kausapin si sir about sa schedule niya. 

Nang maibaba ko na ang mga gamit, sakto naman na tumunog ang telepono, kaya agad ko yung sinagot.

“Come to my office. Now” He said, kaya kumunot ang aking noo.

“Yes, sir”. Sagot ko na lamang bago naputol ang tawag.

Agad akong lumapit kay Anne dala ang iPad ko. “Nasa office narin si Mr.Sincliar?” Tanong ko sa kanya na tinanguan naman niya. 

“Oo. Nagulat nga rin ako kanina dahil ang aga niyang dumating. Bukod doon, mukhang bad mood siya kanina” She said.

Tumango na lamang ako at agad ng pumunta sa office ni sir. Kumatok ako sa pintuan, at ng marinig ang kanyang boses ay pumasok na ako sa loob. 

“Sir” Turan ko ng makalapit sa harapan ng kanyang table.

“Cancel my meeting with the head of the finance department. The investor meeting is more important.” Ang kanyang turan at hindi nag-aangat ng tingin sa akin dahil abala ang kanyang mata sa pagtitig sa harapan ng kanyang computer, at abala rin sa pagtype ang kanyang kamay. 

“Yes sir” Ang aking turan. 

“And Sir, about the conference call with overseas partners. Mamaya po yung 10:30 am, and contract review mamayang 3 pm” Turan ko habang nakatingin sa aking ipad, at sinigurado na wala akong nakaligtaan na schedule niya ngayon.

“Icancel mo ang lahat ng iyan. And reschedule them, tomorrow”. Ang malamig niyang turan, kaya napaangat ako ng tingin sa kanya. 

Tumango naman ako sa kanyang nais. Maya-maya, tumunog ang kanyang cellphone at agad naman niyang kinuha iyon. Napansin ko agad ang pag-babago ng kanyang aura habang nakikinig sa sinasabi ng nasa kabilang linya.

Maya-maya, nagulat na lamang ako ng ibato niya ang kanyang cellphone dahilan para madurog ito sa lakas ng impact nito sa sahig. 

My knees buckle, at agad akong nilukob ng kaba at takot ng makita ko ang pagdilim ng kanyang expression. 

Sir Anthony slowly lifted his gaze, piercing and dark. “Tell Ms. Cortis to cancel the afternoon meeting,” he ordered. “Reschedule it for another day.”

“Understood, sir”. Kinakabahang turan ko.

Lumabas na ako ng kanyang office, dahil mukhang iyon ang kailangan kong gawin dahil mukhang mauubusan ako ng hininga kong mananatili ako doon kasama ang isang Anthony Sinclair.

“Anne". Agad na tawag ko kay Anne, ng makalapit sa kanyang table. “Pinapasabi ni sir na icancel mo ang meeting sa mga investor” Turan ko na siyang nagpakunot ng kanyang noo.

“Bakit daw?. Uunahin ba niya yung meeting na sinasabi mo kanina?” Ang kanya tanong ngunit agad akong umiling sa kanya. 

"Hindi. Mukhang may nangyari. Bad mood si sir, at itinapon ang kanyang cellphone. Ayon, basag-basag” Ang pagkukwento ko. 

“Talaga?. Mukha ngang may nangyari kaya nag-uumapaw na naman ang anger issue ni sir” Ang mahina niyang turan kaya napatawa naman ako. 

Sa paglipas ng oras, ay lunch time na. Hindi na ako bumaba sa cafeteria dahil nagluto ako ng pagkain ko kanina. 

Habang abala ako sa pagkain ng lunch, halos tumalon ang aking puso ng may marahas na nag baba ng brown envelope sa aking table. 

Nag-angat ako ng tingin at napagtantong si sir Anthony pala iyon. 

“A-Ano ito, sir?”. Ang aking tanong sa kanya referring sa envelope na marahas niyang ibinagsak sa table ko.

Hindi naman siya nagsalita, at nanatiling nakatingin ang malamig niyang tingin sa akin. Kaya naman ang aking ginawa ay tiningnan ang laman ng envelope.

Ngunit nang sandaling makita ko kung ano iyon, nanlaki ang aking mga mata na nag-angat ng tingin sa kanya. 

"Marry me, Ms.Castillo". 

It was a marriage contract.