Chapter 05

Pinagpapalo ko pa ang kaniyang dibdib, pilit na lumalaban, pero hindi nagtagal ay bumigay rin ako.

Wala sa sarili akong tumugon sa kaniyang nakakalunod na mga halik hanggang ang mga kamay ko ay mahigpit na lamang napakapit sa suot niyang shirt.

“Hmm...ahh...” hindi ko mapigilang ungol nang tuluyang pumasok ang kaniyang dila sa loob ng bibig ko, ginagalugad ang bawat sulok.

Ganito pala siya humalik. Ang sarap.

Dati, pangarap ko lang na mahalikan niya sa labi, kahit isang magaan na dampi lang, pero hindi niya noon iyon magawa sa akin. Ngayon, nakakagulat isipin na halos mawalan na ako ng hininga sa kaniyang mapang-angking halik.

Habang patuloy niya akong nilulunod sa mapusok at malalim na halik, naramdaman ko ang dahan-dahang paggapang ng kaniyang palad mula sa baywang ko. Mabilis at kusa nitong pinasok ang ilalim ng suot kong maikling maid skirt. Napasinghap ako nang maramdaman ang kaniyang mainit at malambot na kamay na dumampi sa hubàd kong balat.

Kusa at parang awtomatikong bumuka ang aking mga hita para bigyan siya ng daan. Dinama ng kaniyang mga daliri ang lambot ng aking panloob na hita, marahang pinipisil-pisil at iniaangat pa ang binti ko para mas lalo akong maidikit sa kaniyang matatag na balakang.

Mas napasinghap pa ako nang husto, dahil para akong napapaso sa tindi ng init na idinudulot ng kaniyang mga daliri na humahaplos na ngayon sa basang-basa kong pagkababaé sa ibabaw ng manipis kong pànty.

Diniin niya ang kaniyang hinlalaki sa pinakasensitibong bahagi ng ibaba ko, dahilan para magpumiglas ako sa labis na sarap at napapakapit nang mahigpit sa kaniyang magkabilang balikat. Bahagyang napaarko ang likod ko habang ang kaniyang mga halik ay bumaba sa baba ko patungo sa leeg ko.

Nang kusa niyang pinutol ang halikan namin, napahabol pa ang labi ko sa kaniya. Nahalatang niya tuloy ang pagkabitin ko.

Agad na napaarko ang gilid ng kaniyang labi. Muli, isang tusong ngiti ang pinasilay niya habang patuloy na pinipisil ang hita ko sa ilalim ng palda.

“See? Gusto mo pa rin ang mga haplos ko,” pabulong na panunukso niya sa tainga ko, habang ang kaniyang labi ay dahan-dahang humahalik sa gilid ng leeg ko. “Your body still remembers me, Faith. Kahit gaano ka magmatigas, kahit sabihin mong ayaw mo sa akin... ipinagkakanulo ka pa rin ng sarili mong katawan sa tuwing lalapit ako.”

Nanginginig ang mga kamay ko, at pinilit ko pa ring labanan ang sarili kong emosyon. “A-Ayaw ko na... pakiusap, Valerius... Pakawalan mo na ako. Paalisin mo na ako.”

Napapailing naman siya at pinagdikit ang aming noo.

“No fucking way, Faith. Narito ka na sa harapan ko kaya akin ka. Akin ka lang,” mapang-angkin niyang saad.

Noong akmang muli niya akong hahalikan sa labi, bigla na lamang may malakas na kumalampag sa pintuan. Pareho kaming nagitla at natigilan. Magkasabay rin kaming napalingon sa p***o.

“Woof! Woof! Woof!”

Isa pang malakas na hampas sa p***o ang umalingawngaw mula sa labas, kasunod ang sunod-sunod at malalakas na tahol ng dalawang aso.

“Lalaking halimaw! Buksan mo ito! Huwag mong sasaktan ang mommy namin!” sigaw ng isang batang lalaki mula sa labas.

“Buksan mo ’tong p***o kung ayaw mong ipakain ka namin kay Sun at Moon!” dagdag naman ng matinis na boses ng isang batang babae.

Naramdaman ko ang biglang pagtigas ng katawan ni Valerius. Ang mga matang kanina lamang ay puno ng pagnanasa ay napalitan ng matinding pagkagulat at pagtataka.

Napaatras siya nang bahagya mula sa akin. “Mommy? You had kids?”

Bahagyang napaawang ang labi ko. He doesn't know that we had kids? Hindi ba sinabi ni Don Hector sa kanya na may anak kami?

Bago pa man ako makapagsalita nang tuluyan akong makabalik sa sarili, biglang bumukas ang pìnto. Pumasok sina Zion at Zia, parehong nakataas ang mga kilay at galit na galit ang mga mukha, habang hawak ang tali ng dalawang malalaking aso, ang mga Rottweiler na sina Sun at Moon.

Naidako ko ang tingin kay Head Butler Ramon. Huwag niyang sabihin na siya ang nagsumbong sa mga bata at sinabi sa mga ito na naririto ako ngayon sa kwartong ito kasama ang isang lalaki?

“Pasensya na po sa istorbo, Sir Valerius. Napag-utusan lang po ako ni Don Hector na papuntahin rito dahil may gusto siyang iutos kay Ms. Faith,” magalang na paumanhin ni Ramon.

Pero agad ring naituon ang pansin ng lahat nang sumigaw ang isa sa mga bata.

“You, monster! Stay away from our mom! Kung hindi, uutusan namin ang dalawang aso na ’to para kainin ka! Arf! Arf!” hiyaw at pananakot ni Zia kay Valerius.

Napaatras naman si Valerius at marahang inayos ang kaniyang tayo.

“Zion! Zia!” tawag ko. Mabilis akong bumaba sa kama at pumuwesto sa harap nila.

Napatitig si Valerius sa dalawang bata. Naningkit ang kaniyang mga mata. Inayos niya ang kaniyang polo, ngunit hindi man lang niya inalis ang kaniyang paningin sa dalawang bata.

Maigi niyang pinagmasdan ang batang babae. Bakas sa mukha ni Valerius ang unti-unting pagkilala sa mga katangian ng bata.

Hawig na hawig ko si Zia kaya hindi nakapagtataka na anak ko nga ito.

Subalit nang ilipat ni Valerius ang kaniyang tingin kay Zion, mas lalong lumalim ang kunot sa kaniyang noo. Ang bahagyang kulot at itim na buhok ng bata, ang hugis ng mga mata nito, at ang paraan ng pagsalubong ng mga kilay nito... lahat ng iyon ay tila parang may naalala siya.

“Who are you?! Anong ginagawa mo sa Mommy namin? Sinasaktan mo ba siya?!” dagdag naman ni Zion.

“How old are they?” seryosong tanong sa akin ni Valerius, hindi pinansin ang tanong ng bata at nanatiling mababa ang kaniyang tinig.

“They're both turning 4 years old,” pagsisinungaling ko. “They're twins.”

Isang matinding emosyon ang mabilis na gumapang sa mukha niya. Hindi iyon simpleng pagtataka o tuwa. Sa halip, isa itong galit kasabay ng matinding panggigigil.

“Sino ang tatay nila?” malamig at may diin niyang tanong, habang mariing nagkakuyom ang kaniyang dalawang kamay sa kaniyang tagiliran.

Bahagyang nanginig ang mga labi ko.

“V-Valerius, umalis ka na—”

“Tatanungin kita ulit, Faith,” putol niya sa'kin.

Mas lalong bumaba ang tono ng kaniyang boses. Humakbang siya, dahilan para mas humigpit ang pagkakahawak ko sa kamay ng dalawa kong anak.

“Lagpas limang taon tayong nagkahiwalay,” pagpapatuloy niya habang nakatitig sa akin, mahigpit na nakakuyom ang kaniyang panga. “Sinong lalaki ang nakasama mo sa loob ng limang taong wala ako sa tabi mo? Sino ang ama ng mga batang ’yan?!”