Chapter 04

“V-Valerius, ibaba mo nga ako! Ano ba! Hayop ka talaga! Maayos na ako rito tapos bigla ka na lang susulpot!”

Nagsusumigaw ako habang paulit-ulit kong hinahampas ang matigas niyang likod, pilit na kumakawala sa pagkakahawak niya sa akin. Nakasampay pa rin ako sa kaniyang balikat, habang ang kaniyang malaking palad ay mahigpit na nakahawak sa likod ng mga hita ko para matiyak na hindi ako makawala.

Hindi man lang siya natitinag sa bawat hampas at pagpupumiglas ko. Tuloy-tuloy lamang ang kaniyang mabilis at malalaking hakbang habang tinatahak ang pamilyar na hallway patungo sa isang kwarto.

“Manahimik ka, Faith, kung ayaw mong ibagsak kita sa sahig,” malamig at walang pasensiya niyang banta sa akin.

Dumaloy ang matinding kaba sa buong katawan ko. Kilala ko ang tonong iyon. Iyon ang boses niya kapag ubos na ang pasensya niya.

Pagkarating namin sa tapat ng silid, mabilis niyang pinihit ang doorknob. Pumasok siya sa loob at gamit ang kaniyang paa ay marahas niyang sinarado ang pìnto sa likuran namin.

Yumanig ang buong silid sa lakas ng pagkakasara niyon. Bago pa man ako makapagreklamo ulit, mabilis niya akong inihagis sa ibabaw ng malambot na kama.

Napasinghap ako nang tumalbog ang katawan ko sa kutson. Saglit akong natigilan dahil sa lakas ng pagkakahagis niya, bago agad akong napaupo at napasandal sa headboard.

Mabilis kong inayos ang nagusot kong maid uniform habang pilit na kinakalma ang sarili bago hinihingal na naitutok ang paningin ko sa kaniya.

Dahan-dahan siyang lumakad patungo sa kinaroroonan ko. Hinubad niya ang kaniyang suit jacket at walang alinlangan iyong itinapon sa sahig. Kasunod niyon ay ang pagluwag niya sa kaniyang itim na necktie habang nananatiling madilim at matalim ang kaniyang mga mata, puno ng isang damdaming lalo lamang nagpapabilis sa tibok ng puso ko.

“Anong binabalak mo? Balak mong gawin ang mga bagay na ginagawa mo noong mag-asawa pa tayo? Divorced na tayo, Valerius! Limang taon na ang nakalipas!” sigaw ko sa kaniya habang pilit kong idinidikit ang sarili ko sa dulo ng kama.

Huminto siya sa mismong gilid ng kama at yumuko. Ipinatong niya ang dalawa niyang kamay sa magkabila kong tabi, ikinukulong ako sa pagitan ng kaniyang matitigas na bisig.

“Divorced?” nakangisi niyang ulit, may halong pang-uuyam ang boses. “Oo, pinalaya kita sa kontrata natin at nag-divorce na nga tayo. Pero hindi ibig sabihin niyon ay puwede mo nang kalimutan kung sino ang tunay na nagmamay-ari sa’yo, Faith.”

“Nahihibang ka na. Hindi mo ako pag-aari!” panggigigil kong sagot habang pilit kong inilalayo ang mukha ko sa kaniyang mainit na hiningang dumadampi sa aking pisngi.

Isang mababang halakhak ang kumawala sa kaniyang lalamunan. Dahan-dahang gumapang ang kaniyang malaking palad sa aking baywang, humahawak sa tela ng damit ko habang pilit niya akong hinihila palapit sa kaniya.

“Limang taon kang nagtago sa poder ng huklubang iyon, tapos pagiging yaya lang ang ginawa mong trabaho for five years?” mapang-uyam niyang saad, minamaliit ang trabaho ko habang dahan-dahang dumampi ang kaniyang hinlalaki sa gilid ng labi ko. “Hindi mo man lang hiniling sa matanda na bigyan ka ng mas mataas na posisyon?”

“Ano naman ang pakialam mo sa napili kong trabaho? At least, bilang head housekeeper, ramdam kong head housekeeper talaga ang trabaho ko. Masaya ako sa pagiging kasambahay dahil mabait ang amo ko. Hindi katulad noong mag-asawa pa tayo. Asawa mo lang ako sa papel, pero hindi ko naramdaman na asawa mo nga talaga ako!” asik ko sa kaniya, puno ng yamot ang tinig. “Tinuring mo lang akong babaeng parausan kapag libog na libog ka na!”

Napakuyom ang kaniyang panga habang hindi inaalis ang tingin sa aking mga mata.

“Well, iyon pa rin naman ang gagawin mo. Ang maging parausan ko. Ang pinagkaiba lang, hindi na kita asawa—hindi na tayo kasal. Isa ka nang kasambahay na magsisilbi sa bago mong amo.”

Magsasalita pa sana ako nang mabilis niyang idiin ang kaniyang katawan sa akin. Muli akong napasinghap nang maramdaman ko ang matigas na umbok sa kaniyang pantalon. Lalo akong nataranta nang mapagtanto kong pati ang sarili kong katawan, ang traydor kong katawan, ay agad na nag-react sa kaniyang init.

Pumintig ang aking ibaba at naramdaman kong mabilis na umiinit ang aking mukha.

Napapikit ako nang mariin sa inis at hiya habang pilit kong pinapakalma ang sarili ko.

‘Bakit hanggang ngayon ay mabilis pa rin niya akong naaapektuhan?! Bakit sa isang simpleng pagdikit niya, parang nakakalimutan ng buong katawan ko kung gaano ko siya kinamumuhian? I hate him... I hate everything about him. Matagal ko nang pinilit na kalimutan ang lalaking ito, pero bakit parang isang tingin lang niya sa akin ay sapat na para guluhin na naman ang lahat ng pilit kong inayos sa loob ng limang taon?

Hindi ko na siya mahal. Ayaw ko na sa kaniya. Paulit-ulit ko iyong ipinapaalala sa sarili ko, pero bakit hindi sumusunod ang katawan ko sa sinasabi ng isip ko?

‘Why does my body still want him... even when my heart keeps telling me to stay away?’

Napalunok akong muli nang dumampi ang kaniyang labi sa gilid ng tainga ko.

“You want me to continue?” malambing niyang bulong, gamit ang nakakapasong hininga at malat na boses.

‘Oh God. Please help me. Ayaw kong mahulog muli sa lalaking ito. Ako na naman ang masasaktan nito sa bandang huli.’

“No. I don't want it. So, stop it,” may diin kong sagot, itinukod ang mga kamay sa kaniyang balikat para pahintuin siya.

Napangisi lamang siya bago niya mahigpit na hinawakan ang aking panga, itinataas ang mukha ko para mapilitan akong salubungin ang kaniyang mga mata.

“Oh, Faith... you can play hard to get all day. Pero hindi mo maitatago ang katotohanan na kailangan mo ako. Ikaw pa rin ang asawa kong masunurin sa lahat ng gusto ko. Ngayon... ipakita mo sa akin kung gaano mo na-miss ang bawat haplos at pagbayo ko sa’yo.”

Walang sabi-sabi, siniil niya ng halik ang aking mga labi. Marahas ang pagkakahalik niya, habang mahigpit pa rin niyang hawak ang aking panga upang hindi ko mailihis ang mukha ko.