They didn't know I exist

Katherine

"Bakit hindi mo sinasagot ang tawag ng finance manager mo, mahal ko? Baka may problema." Tanong ko sa kanya.

He was fixing his tuxedo; may presentasyon kasi siya ngayon para sa kanyang mga VIP na kliyente, kaya pinaghandaan niya iyon.

Nitong mga nakaraang araw, pagkatapos kong ianunsyo sa kanya na may anak na kami. Lahat ay nagbago.

Parang naging mailap na siya sa akin.

Sa tuwing magtatanong ako, titingnan lang niya ako na parang wala lang ang lahat at sasabihin sa akin na magiging maayos din ang lahat.

Sobrang weird niya kung tutuusin, pero pinili kong manahimik gaya ng lagi kong ginagawa.

Tapos panay pa ang pagtawag ng kanyang finance manager, kaya mukhang malaki ang problemang hinaharap nila.

Pero habang tinitingnan ko siya parang wala lang iyon sa kanya.

Naglakad siya patungo sa akin nang maayos na niya ang kanyang suot.

Nang makalapit siya sa akin, inabot niya ang dalawang kamay ko at marahang hinaplos iyon.

"Walang problema, mahal. I just need to win this over so everything will go according to my plan." Bulong niya na tila ba kapag nagtagumpay siya, magiging maayos na ang lahat.

Pinisil niya ang kamay ko, tila doon siya kumukuha ng lakas.

"I'm going to make things clear this time."

Hindi ko man alam kung ano ang ibig niyang sabihin, pero tumango ako at binigyan ko siya ng lakas ng loob para sa kanyang presentasyon.

"Everything will go according to my plan," bulong niya, at niyakap niya ako nang mahigpit.

Ngunit sana… bawat kahina-hinalang bagay ay noon ko pa naisip na may kakaiba nga.

Abala ako sa pagtutupi ng kanyang mga damit nang may nakita akong isang envelope sa ilalim ng kanyang tuxedo.

Kinuha ko iyon at tiningnan.

Nakapagtatakang sulat iyon galing sa Palawan, pero anonymous kung sino ang nagpadala.

Baka isa iyan sa mga inabala niya nitong mga nagdaang araw, kaya pinili kong huwag na lang pansinin ang mga iyon.

Mas mabuting pigilan ko na lamang ang aking sarili sa pagiging mausisa at magpatuloy na sa pagtutupi ng mga gamit.

Dumaan ang ilang oras, gabi na.

Hindi pa rin dumadating si Leon kaya minabuti kong magluto ng kanyang hapunan.

Dadalhan ko na lang siya ng kanyang hapunan.

Tama, iyon nga ang dapat kong gawin.

Kaya naman habang nagluluto ako ng mga ulam na paborito niya, hindi ko maiwasang mapangiti.

Sigurado akong matutuwa siyang pupuntahan ko siya.

Ill surprise him.

"Anak, sabihin ko na lang na gusto mo siyang makita kaya natin siya pupuntahan ha?" sambit ko sa anak kong hindi naman ako sasagutin.

Hay naku. Mukhang nababaliw na nga yata talaga ako.

Kaya naman, nagmadali na ako sa pagluluto at mabilis na nagtungo sa kumpanya ng aking asawa.

"Kailangan kong makita ang CEO." Utos ko sa receptionist na nasa unahan.

"May schedule po ba kayo ma'am?"

"Hindi ko kailangan ng schedule dahil ako ang asawa ni Mr. Dela Cruz." Mariin kong sinabi, mahigpit na binitbit ang baon na dala ko para sa aking asawa.

"Kailangan ko siyang puntahan dahil—"

"I'm sorry ma'am but our CEO didn't say anything regarding about you." Magalang niyang sinabi.

Tumiim ang aking bagang.

Hindi nila alam na may asawa na si Leon?

Sabagay, hindi nga pala niya iyon pinaalam sa lahat.

At ang kasal namin ay iilan lang ang nandoon bilang saksi. Pero bakit naman hanggang ngayon ay wala pa ring nakakaalam tungkol sa amin?

Tumango ako. "Sige, salamat."

Nagpasya akong umalis na ako sa kumpanya pero bago pa man ay nilibot ng aking mga mata ang malawak na paligid.

Hindi ko alam kung anong plano ni Leon pero alam kong hindi niya ako bibiguin kaya kailangan kong maghintay. Subalit, hindi rin mawala sa isipan ko ang katotohanang...walang may alam sa kanila tungkol sa amin.

Kaya naman kinagabihan nang dumating siya habang dala ang masayang balita na naka-close siya ng deal. Hindi ko magawang magdiwang.

Sa tuwing maalala ko ang ginawa niya.

Sumisikip ang dibdib ko.

"Leon," tawag ko sa kanya.

Nilingon niya ako. Hindi pa natanggal ang ngiti sa kanyang labi, pero nang niya makita ang seryoso kong mukha ay bigla siyang natigilan.

"Anong problema, mahal ko? May problema ba?"

Hindi eh.

Habang pinagmamasdan ko siya.

Hindi ko maatim na isiping may itinatago siya sa akin.

Malabong mangyari iyon.

I shook my head and plastered my lips a tight-lipped smile.

"Wala, masaya lang ako na umaayon na rin ang lahat sa'yo at the same time ay malungkot dahil mukhang madalas ka ng wala sa bahay dahil abala ka na sa trabaho mo." Mahinahon kong ipapaliwanag dahil ayokong mag-aalala siya sa akin.

Tumayo siya sa pagkakaupo sa kanyang swivel chair at naglakad patungo sa akin.

Huminto siya sa harapan ko, inalis niya ang ilang hibla ng buhok ko sa aking mukha at inilagay sa likod ng aking tenga.

"Sisiguraduhin ko na magbubuhay reyna ka pag dumating ang tamang pagkakataon." Bulong niya.

He crouched down and planted a kiss on my lips until his light kisses turned into deepened like he doesn't want to end it.

Ipinikit ko ang aking mga mata at dinama ang bawat haplos niya sa aking katawan habang inaangkin niya ako.

At sa bawat pag-ulos niya, alam ko sa sarili ko na tama ang napili kong daan na tahakin.

Na tama ang pagpili ko sa kanya.

Na hindi niya ako bibiguin kahit na anong mangyari dahil ang pag-ibig namin para sa isa't-isa ay walang makakatibag pero habang unti-unting tumatagal ang pagsasamahan namin.

Mas lalo akong nagimbal sa bawat senyales na ipinapakita sa akin ni Leon.