Uno

Katherine

"Leon, kailan ko ba makikita ang mga magulang mo?" Tanong ko sa kanya nang maghapunan kami isang gabi. "Tatlong taon na tayong kasal, pero ni minsan ay hindi ko man lang nakilala ang mga magulang mo."

Nabaling ang tingin niya sa akin, pilit na ngumiti.

Inabot niya ang kamay ko na nasa ibabaw ng lamesa at hinawakan niya ang aking malamig na kamay gamit ang mainit niyang palad na nagbibigay sa akin ng dahilan upang mabuhay sa mundong ito.

"Didn't I tell you that they were busy with our family business in London?" marahan niyang paalala sa akin, para akong sinusuyo ng kanyang malambing na boses.

I pouted my lips.

Kinurot niya ang pisngi ko at pinatakan ng halik ang aking labi dahil halos magkatabi lang naman kami.

Kuhang-kuha niya talaga ang kiliti ko.

He cupped my face and looked at me intently. "Time will come, honey, okay? My parents love to see you too."

Tumango ako.

May tiwala ako kay Leon.

Naniniwala ako sa lahat ng sinasabi niya sa akin.

Dalawang taon kaming nagsama bilang magkasintahan. At tatlong taon na kaming kasal ni Leon, kaya wala na akong dapat ipangamba. Isa pa, alam ko namang hindi niya ako bibiguin dahil mahal na mahal niya ako.

We weren't a perfect couple.

Nag-aaway din kami katulad ng iba dahil parte na iyon ng relasyon.

Hindi ko na mabilang kung ilan pero sa huli, nareresolba namin iyon.

Ginagawan niya ng paraan.

Hindi niya kasi hinahayaan na mag-away kaming dalawa nang matagal o matulog ako nang may sama ng loob sa kanya.

He was the sweetest.

Wala na akong mahihiling pang iba.

For three years of being married. Hindi niya pinaramdam sa akin na hindi niya ako mahal, kaya panatag ang aking puso.

Alam kong totoo ang pag-ibig naming ito.

"Siya nga pala," tawag ko sa kanya.

Inabot ko ang isang puting envelope na naglalaman ng ultrasound na ibinigay sa akin ng aking OB kanina lang.

Kumikinang ang aking mga mata nang hawakan niya iyon.

Naghuhuramentado ang puso ko sa sobrang saya. Matagal na kasi namin itong hinihintay, kaya alam kong matutuwa siya.

I bit my lower lip while waiting for his reaction.

"Ano 'to?" Tanong niya, nakatingin sa akin.

"Just open it."Marahan kong sinabi, pinipilit na huwag ipakita ang galak sa aking mukha dahil nasasabik ako sa kung ano ang magiging reaksiyon niya kapag nakita ang ultrasound.

Dahan-dahan niya iyong binuksan, at nang makita niya ang laman.

Nakita ko kung paano siya namutla, pero agad ding napatingin sa akin na parang wala lang.

Na para bang guni-guni ko lang ang nakita ko.

Then, his eyes sparkled.

"Whoa," he whispered, and his eyes darted towards me.

I stared at him for a long time and smiled. "Congrats to us," hinigpitan ko ang paghawak sa kanyang kamay.

Tumango siya at ngumiti, pero ewan ko ba, may kakaiba akong nararamdaman sa ngiti niyang iyan.

Parang may ibang pinapahiwatig iyon sa akin na dapat ay hindi ko balewalain pero dahil masaya akong magkakaroon na kami ng anak.

Mas pinili ko na lamang na balewalain ang senyales na iyon.

"Mabubuo na rin tayo, mahal ko." Bulong niya.

Iyon ang paulit-ulit na umiikot sa aking isipan habang naghihintay sa pagdating ng asawa ko na kanina ko pa hinihintay.

Simula pa ata nang malaman niyang buntis na ako ay halos nagdoble-kayod na siya para sa amin.

Halos gabi na siya umuuwi sa bahay, nag-overtime sa trabaho.

Hindi ko mapigilang mapangiti habang nai-imagine ang posibleng mangyari sa aming hinaharap.

And I couldn't wait for that day to come.

Ako, si Leon at ang magiging anak namin.

Matagal na naming hinintay na magkaanak at ngayong nandito na ito. Alam kong mas lalo pa siyang magsusumikap.

At ang isipin iyon, hindi mapagsidlan ang sayang na nadarama ko habang nakahawak sa umbok ng aking tiyan.

While waiting, my eyes landed on the clock on the wall.

Alas-diyes na ng gabi.

Hindi maalis ang tingin ko sa lamesa kung nasaan ang mga inihanda ko para sa kanyang kaarawan.

Isang maliit na keyk at ilang paborito niyang ulam. Tatlong taon na kaming magkasama at sanay naman na ako na kami lang dalawa ang nagse-celebrate ng kanyang kaarawan.

Napahawak ako sa aking tiyan kung nasaan ang anak namin.

Sa susunod, tatlo na kami.

Naghintay ako nang naghintay hanggang sa makatulog na lang ako sa lamesa pero...

Hindi pa rin siya dumating.

Nagising na lang ako nang madaling-araw. Tanging malamig na ihip ng hangin lang ang bumungad sa akin at ang madilim na gabi.

Sobrang tahimik na halos ang tunog ng paggalaw ng kamay ng orasan ay rinig ko na rin.

Mag-isa na naman ako.

Ilang beses na namin itong napag-usapan, pero palagi niya pa ring nakakalimutan at kailangan ko pa rin siyang intindihin.

Lagi kong iniisip na baka may kailangan lang siyang unahin na importante ,kaya wala pa rin siya. Madalas kasi siyang abala sa kanyang kumpanya lalo na at lumalago na ito kaya naman bilang asawa, dapat ay maunawaan ko iyon.

Napagdesisyunan kong maglakad patungo sa aking kuwarto upang makapagpahinga na muna ngunit hindi nagtagal...

Dumating na si Leon.

Sinalubong ko siya nang matamis, at kinuha ang ang hinubad niyang suit at briefcase na dala.

Ngunit nakakapagtatakang, wala siyang sinabi at para niya akong itinuturing na isa lamang hangin.

"L-Leon, naghanda ako ng pagka—"

"Busog na ako." Imporma niya sa malamig na boses.

Natigilan ako.

Busog?

Saan siya kumain?

At bakit malamig pa sa yelo ang pakikitungo ng lalaking sa akin?

May nagawa ba ako?

Tumango ako kahit hindi niya iyon nakikita dahil nakatalikod siya sa akin.

"Sige, ihahanda ko na ang panligo mo nang makapagpahinga ka na."

Hindi siya tumugon; dumiretso na lang sa loob ng kuwarto namin na para bang hindi narinig ang sinabi ko.

Mahigpit kong hinawakan ang mga dala ko.

"Wala kang 'yon, Katherine. Pagod lang ang asawa mo kaya siya malamig." Kumbinsi ko sa aking sarili.

Dahil ganoon naman talaga si Leon.

Malamig ang pakikitungo niya sa tuwing may malalim siyang iniisip o problema kaya kailangan kong isipin ang kanyang kapakanan.

At muli...kailangan kong balewalain iyon at piliing intindihin si Leon kahit may pagdududa na sa aking puso.

Pero mukhang may mga bagay nga talaga na hindi dapat benalewala kahit gaano pa ito kaliit na detalye.