ログインAng simoy ng hangin dito sa Sta. Ana ay nananatiling pamilyar—malamig, may bango ng dagat, at puno ng mga alaalang naging saksi sa aking pagtatago kay Locke.Matapos ang magandang kasal nina Ashley at Bryan, at ang sorpresang singsing na ibinigay sa akin ni Locke, nagpasya kaming bumalik muna rito sa Sta. Ana.Mag-iisang buwan na kami rito. Madalas na ngang tumawag sa amin si Mama Kelly. Pinapauwi na kami nito sa mansyon dahil miss na raw niya ang apo niya, pero ang tanging sagot lang ni Locke ay dito na kami titira.Hindi ko alam kung totoo ang sagot niya kay Mama Kelly, pero kung ako ang tatanungin niya ay mas gusto ko ngang tumira rito sa Sta. Ana. Dahil payapa, malayo sa gulo, at tila ang lugar na ito ay nagsasabi ng bagong simula. Dito, kung saan malaya kaming magsimula muli.Magkahawak-kamay kaming naglakad ni Locke patungo sa altar ng maliit at tahimik na simbahan ng Sta. Ana. Sa aming gitna ay si Theo na patingin-tingin sa mga magagandang imahe sa paligid.Tumingin ako sa krus
Mabilis na nagdaan ang mga araw. At sa mga araw na iyon ay wala akong ginawa kundi magpagaling para makapunta sa kasal nina Bryan at Ashley. Hindi naman ako nabigo dahil sa loob ng isang linggo, maayos na ang kalagayan ko, maging ang sugat ko sa tiyan ay humihilom na rin. Sa tingin ko, dahil din sa tulong ni Locke kaya mabilis akong gumaling.“Yahay! Uuwi na tayo!” masayang wika ni Theo habang nagtatalon sa kama ko.Kaming tatlo nina Locke at Theo ang nasa silid ko. Abala kami ni Locke sa pag-aayos ng gamit ko, samantalang si Theo ay abala sa paglalaro sa ibabaw ng kama ko. Ngayon ang labas ko sa hospital at hindi na kami sinundo nina Ashley at Bryan dahil abala na ang mga ito sa paghahanda ng kanilang kasal. Samantala, ang mga mokong—mga kaibigan ni Locke—ay abala rin silang lahat ngayon.Ayos lang naman sa akin na walang sumunod sa amin dahil kayang-kaya naman kaming ingatan ni Locke. Ang lakas-lakas kaya ni Locke.Mahina akong napahigikhik dahil sa naisip ko na naging dahilan kun
Lumipas ang mga linggo at unt-unting ibinalik ng tadhana ang lakas sa aking katawan. Ang mahabang panahong iginugol ko sa higaan ng ospital ay napalitan ng mga dahan-dahang hakbang, kung saan ang bawat pag-usad ko ay laging may nakaalalay na kamay—ang mga kamay ni Locke na kailanman ay hindi bumitaw.“Dahan-dahan, Darling,” pabulong at puno ng pag-iingat na wika ni Locke habang nakabaon ang kaniyang bisig sa aking baywang, sinasalo ang bigat ko habang naglalakad kami sa hardin ng ospital.Ngumiti ako at sumandal sa kaniyang dibdib, nilalanghap ang pamilyar niyang amoy na matagal kong ipinagkait sa aking sarili. “Malakas na ako, Locke. Kaya ko na.”“No. Hinayaan kitang mawala noon, Talitha. Ngayong gising ka na, hinding-hindi ko na hahayaang mahirapan ka kahit sa isang hakbang,” mariin ngunit may lambing niyang sagot bago ko naramdaman ang isang halik sa tuktok ng aking ulo.Sa di-kalayuan, nakita namin si Theo na tumatakbo patungo sa amin, may hawak na maliit na guhit para sa akin. Sa
Ang diretsong tunog ng monitor ay tila isang matalim na palaso na sumasaksak sa aking pandinig. Kasabay niyon, naramdaman ko ang marahas na paghila ng isang madilim at malamig na kamay mula sa ilalim ng aking kinatitirikan.Hindi… hindi ako pwedeng bumalik sa dilim!“Darling! No, fûck, no! Talitha, stay with me!” ang boses ni Locke ay hindi na lang basag—ito ay tuluyan nang naging isang ungal ng leon na nasugatan at nawawalan ng pag-asa. Ramdam ko ang panginginig ng kaniyang buong pagkatao sa bawat salitang kaniyang binitawan.Nararamdaman ko ang kaniyang mga palad na yumakap sa aking mukha, ang kaniyang mainit at basang mga luha na mabilis na pumapatak sa aking mga pisngi.“Doc! Pasok, bilis! Bumababa ang vitals niya!” sigaw ni Bryan mula sa kung saan.Sa isang saglit, ang tahimik na silid ay napuno ng mabibilis na yabag ng mga paa, kalubog ng mga gulong ng kung anong makina, at ang mga boses ng mga nars.“Prepare the defibrillator! Charge to two hundred! Clear!”Isang matinding tady
Muling bumalik ang aking diwa sa gitna ng malamig at tahimik na silid. Hindi ko pa rin maimulat ang aking mga mata, at tila nakakulong pa rin ako sa mundong ako lang ang tao, ngunit malinaw kong naririnig ang tunog ng heart monitor at ang mahinang ugong ng aircon sa aking paligid. Ang bawat mekanikal na tunog ay tila nagpapaalala sa akin na may manipis na linyang nagdurugtong sa akin sa lupa. At sa pagkakataong ito, hindi ang hikbi ni Locke ang narinig ko. May ibang tao sa loob ng silid, at ang kanilang mga boses ay mababa, seryoso, at puno ng panganib. “Kumusta ang lagay sa labas, Lucian?” mababa at pabulong na tanong ni Locke, ngunit lamig ang nananalaytay sa kaniyang tinig. “Malinis na, Locke,” sagot ni Lucian. “Ang mga tauhan nina Sofia at Lucy na natira sa gusali ay tuluyan nang naubos nina Carter at Bryan. Walang nakaligtas kahit isa. Siniguro rin namin na walang kahit anong bakas na maiiwan na pwedeng iugnay sa pamilya ng bawat isa sa atin.” Naubos? Wala kahit isa? Bi
Puti. Isang malawak at walang katapusang kaputian ang nakapaligid sa akin.Wala akong maramdamang sakit. Ang matinding hapdi sa aking tiyan kanina at ang lasa ng dugo sa aking bibig ay biglang napalitan ng isang kakaibang pakiramdam—magaan, payapa, ngunit nakalulunod sa lungkot. Subalit sa kabila ng kapayapaang ito, may kung anong mabigat na emosyon ang humihila sa akin pabalik. Isang hindi matapos-tapos na ugnayan na pilit kumakapit sa aking nag-aagaw-buhay na hininga.Gusto kong maglakad pasulong sa kawalan, pero tila may mga pamilyar na boses na unti-unting umaabot sa kaisipan ko.“Clear! Oxygen, i-charge sa dalawangdaan! Isang beses pa, bilis!”“Doc, bumababa ang vital signs niya! Mabilis siyang nawawalan ng dugo!”Mabibilis na yabag ng mga paa. Tunog ng mga nag-uumpugang bakal. At ang nakatutulig na tunog ng isang makina na patuloy sa pagtubog ng diretso. Isang mahaba at nakatatakot na tunog.Bbeeeeep…Sino iyon? Nasaan ako? Kasunod niyon, isang hikbi ang narinig ko. Isang napak
Hindi ko alam kung anong pinanggagawa ni Locke nang nawala siya ng ilang araw rito sa mansyon. Pero alam kong napakalaking hibang niya.Hibang na hibang na siya!“Hindi mo naman sinabi kanina na gagawin mo akong parausan! Gagawin mo akong sex slave mo!” galit kong wika rito kahit na nakapatong pa r
Tila banyaga ang mga lumabas sa bibig ni Locke. Hindi ko ito maintindihan.Hindi ko kailanman binigyan ang ibang tao na angkinin ako. Hindi ko kailanman binigyan ng karapatan ang kahit sinong tao na maging pag-aari nila ako.Kaya ano itong nagmumula sa bibig ni Locke ngayon? Nahihibang na ba ito?H
Gumaan ang pakiramdam ko habang tinitignan ang mga ngiti sa mga labi ng mga kapit-bahay nina Bryan. Nawala ang galit sa akin panandalian at napalitan iyon ng ginhawa dahil sa pagsalubong nila sa akin.Tila may malambot na kamay ang humaplos sa aking puso habang pinagmamasdan ko silang tinutukso kam
Halos nasa isang milyon ang kulang sa pinasahod sa mga magulang ko sa loob ng dalawang taon. Hindi pa roon kasama ang isa pa nilang trabaho. Hindi pa kasama roon ang ilang taon pa nilang ginugol sa pagsisilbihan sa mga Salvador.Hindi ako kumain nang gabi dahil sa galit. Halong halo galit sa kanila







