LOGINMassimo's point of view
Masyadong maingay ang Auction Hall. Lahat ay nagagalak at nasisiyahan sa mga babaeng ibinida ng microphone coordinator sa entablado. Lahat ng mga babae ay nasa loob ng incubator. May kaakibat na iba't-ibang bidding price na nakabase sa kalidad ng mga ito. Karamihan sa mga taong narito na nagbabakasakaling makakahanap ng babaeng matitipuhan ay mga kano, iilang parokyano at mga piling personalidad sa harapan ng camera ngunit kakaibang katauhan naman sa likuran ng masa. Lihim akong napaismid. Ipinuyos ang mga braso, maya-maya ay diretsong iniwas ko ang paningin sa entablado upang tawagan si Black na matiyagang naghihintay sa akin roon sa labas. "Do you need anything Mr. Valerio?" Tanong ni Black nang ito'y makalapit. Magalang itong yumukod nang may sapat na distansya ang aming mga mukha upang marinig ang nais kong ibubulong. "Prepare the car. Any minute from now ay aalis tayo. This shits made me bored." "Copy that, Mr. Valerio. Tawagan lamang 'ho ninyo ako kung kailangan ninyo ng assistance," tumango ako, muling itinuon ang atensyon sa unahan. Personal akong nagtungo rito sa Berlin sa pag-aakalang makakahanap ng babaeng papainitin ang aking katawan. A kind of fun that will be easier for me to dump after I'll done my part, making myself satisfied, ngunit wala. Sinulyapan ko ang relong pambisig. Umiling-iling. Narito ako nang mahigit isang oras, ngunit hindi ko man lang nasubukang iangat ang price board para makapili ng babaeng bibilhin. Wala sa mga babae sa entablado ang natipuhan ko. Pare-pareho lamang ang mga ito na may hilam na luha sa mga mata at hindi kayang patigasin ang loob upang pigilan ang totoong saloobin. Ang ganoong mga babae ay nakakabagot. Sinulyapan ko ang entablado sa huling pagkakataon at pagkatapos ay tumayo. Walang lingong-likod na naglakad ako sa likurang bahagi palabas sa Auction Hall. "And now, we have a new guests today, I hope everyone will enjoy who's Mr. Schmidt brought along." Sigaw ng microphone coordinator. Isang nakakabinging hiyawan ang narinig ko pagkatapos. May mga taong tinampal nang sunod-sunod ang mga lamesa. Gustong makuha ang babaeng panghulihang bida sa bidding section sa gabing ito. Natigilan ako sa paglalakad. Kuryusong nilingon kung ano ang pinagkakaguluhan nang marami. Doon ko nakita ang isang babae. Tahimik na iginala ang mga mata sa buong paligid. Tila ito walang ideya kung nasaan ito at ano ang ginagawa. May payak na luha sa mga mata na malapit nang matuyo. Suot nito ang bistidang kulay ginto. Pinag-aralan ko ang itsura ng babae. Direktang napaskil ang aking interes. Walang ano-ano'y bumalik ako sa inuupuan at tahimik na pinagmamasdan ang bawat halaga na inangat ng aking mga ka-kumpetensya. "Five Million Dollars! Does anyone here opposed this sum of money, No one else? Alright, I'll close the bidding." Pahayag ng microphone coordinator. Napangiti ako nang pagak. Inanunsyo ng microphone coordinator ang taong nakabili sa hulihang babae, kaya'y tumayo ako. Natigilan ang microphone coordinator. Nakatitig sa'kin. "Yes Mr. Valerio?" Pinagpagan ko ang damit, sinalubong nang makahulugang tingin ang babae. Inilipat ko ang paningin sa lalaking umaasang ito ang nanalo sa bidding. "Mr. Valerio, do you have anything else to say?" Tumahimik sandali ang Auction Hall. Narinig ko ang iilang bulong-bulungan, tinatanong kung ano ang katayuan ko sa buhay at kung sino ako. Kinuha ko ang tseke sa loob ng coat. Inangat ko iyon sa hangin sabay sabing, "I want to buy the woman. Two Hundred Million Dollars. Or make it four times!" "Four times? That was already eight hundred million, almost one billion!" Hindi makapaniwalang tugon ng microphone coordinator. "Let's welcome the winner of the bidding, Mr. Massimo Valerio!" Sigaw ng microphone coordinator. "Wait a minute!" Pagtutol ng lalaki. Maangas itong lumapit sa akin. Minata ako mula ulo hanggang paa. Nilingon nito ang microphone coordinator na puno ng kumpyansa sa sarili upang sabihing, "Mr. Valerio never dared to show himself in public. Who else would think that maybe he's a fake one?" "Oh yes! I heard he only let his assistant doing things for him.' "Mr. Valerio was always hiding himself at the dark, busy with his enormous businesses." Sunod-sunod na sumang-ayon ang marami. Kalmado akong nanatiling nakatayo. Hindi iniinda ang pang-aakusa na peke ako. "Show yourself if you're really the real Massimo Valerio!" Sigaw ng lalaki na hindi makapaniwalang natalo ko sa bidding. Tiningnan ko ito nang patagilid. Insultong hinagod nang tingin kagaya nang ginawa nito sa'kin. Hindi pwedeng wala akong gagawin. Ipapakita ko sa mga taong narito kung sino ang inaakusahan nilang peke. Isang pitik sa kamay, lumapit sa akin si Black. Magalang itong yumukod, tumayo sa aking tabi ngunit maabilidad na alerto ang mga mata na tinitigan isa-isa ang mga tao rito sa loob. "Oh My God, It's Black! The most trusted right hand of Mr. Valerio!" "Right! He's really the real Massimo Valerio! That's terrific." Komento nang iilan. Tinapatan ko ang paninitig ng lalaki. Nanlaki ang mga mata nitong napaatras nang dahan-dahan. Mistulang nakakita ng multo sa maling taong inakusahang peke ako. Dahan-dahan ko itong nilapitan. "I bet he will be dead. No one dared to messed up with Massimo Valerio along the way," "I think so, too. Massimo Valerio was always the best of the businessmen all around the world. With his enormous empire and holdings, no one could ever defeat his self-made legacy." Tumigil ako kakahakbang. Ang lalaki sa aking harapan ay nag-mistulang basang sisiw na napako sa kinatatayuan. Mata sa mata, hindi ko iniwas ang paningin rito. "Accusing me being a fake Massimo Valerio. Who else could it be, you?" Dumadagundong ang malamig kong boses sa buong Auction Hall. Ang mga tao sa paligid ay nahinto sa ginagawa at pinagmamasdan lamang ang lalaki sa aking harapan. Tila kulog at kidlat, nagmungkahi ang mga tao na dapat itong lumuhod upang magmakaawa. Sa halip ay tumalikod ako. Nakasunod ang mga mata sa akin na tila ako handang salakayin. Inangat ko ang paningin sa entablado. Ang babaeng pinakahuli sa bidding ay nakalabas na sa incubator, nakatitig sa akin. Naka-kadena ang mga kamay at binti. I was wondering how Mr. Schmidt got her just to be here. Hindi ko na iyon trabaho, sa halip ay iminuwestra ko ang mga kamay upang palapitin ito. Hindi ito gumalaw. Nakatitig lamang ito sa akin nang may pag-asa na hindi ko matanto. "You can't be with her, she's already mine!" Ang atake ng lalaki mula sa likuran ang nagpagising sa diwa ko upang umuklo, eksaktong nakaangat ang kamao nito sa ere upang sumuntok. Kasabay nang pagliit ng aking katawan ay nagpakawala ako nang suntok, diretso iyong tumama sa sikmura ng lalaki kasunod ay ang pagbagsak ng napuruhan nitong katawan sa sahig. Lahat ay nakaawang ang bibig. Ang ungol nang nasaktang lalaki ang tanging ingay sa loob ng Auction Hall. Umayos ako nang tayo na tila ay walang nangyari. Hinipan ko ang kamao, tiningnan ang lalaki sa huling pagkakataon."ANO 'raw ang sabi. Bakit kailangan kong maghanda?"Nagkibit-balikat si Blaire. "Hindi ko po alam, Miss. Inutusan lamang 'ho akong sasabihin ko sa inyo."Her eyes were looking at me with fascination. Kimi itong ngumiti."May gusto ka bang sasabihin, Blaire?" Tila ay hindi nito inaasahan ang tanong ko. Nanlaki ang mga mata nito sa gulat.Tumikhim ito bago magsalita. "Kung hindi 'ho ninyo mamasamain, Miss Lalaine. Gusto ko lamang pong itanong kung ikaw ba iyong sikat na babaeng kilala sa women's magazine, Modelo at actress?"Hindi nagbago ang aking ekspresyon. Natumbok ko rin sa wakas ang matagal na nitong gustong sabihin.Binigyan ko ito nang simpleng indikasyon. Sa pamamagitan ng aking ngiti, namutawi ang kislap ng mga mata nito at sinundan nang malakas na tili. Natutop nito ang bibig."Oh my god! Ikaw nga talaga iyon Miss Lalaine! Ikaw si Lalaine Funtales! Ang matagal na iniidolo namin sa malayo. Abot-kamay ko na ngayon.""Iniisip mo ba noong unang hindi ako si Lalaine?""May instin
LALAINE Naalimpungatan ako. Bahagya akong napaungol sa nararamdamang pananakit ng aking buong katawan. Ayaw ko pa ang bumangon, gusto ko pang magpahinga nang mas mahabang oras. Pabiling-biling ako sa kama, nakahiga patagilid ay iminulat ko ang mga mata. I was facing the room window. Sarado ang kurtina. Ibig sabihin niyon ay hindi pa ganoon kataas ang sikat ng araw. Walang repleksyon niyon ang pumapasok sa loob. Nanliit ang mga matang gumalaw ako pakanan upang harapin ang kinaroroonang bahagi na hinihigaan ni Massimo. Bakante ang espasyo. Wala siya rito. Kumunot ang noo ko. Where could he be at this hour? Kinusot ko ang mga mata muli. Gustong buhayin ang sarili. Hindi dapat paiiralin ang pagiging batugan sapagkat wala ako sa poder ng inay. Dahan-dahan akong bumangon. Bumaluktot ang katawan ko sa una, pinirmi ko ang sarili pagkatapos ay naghikab. Ininat ko ang mga kamay. Nakataas ang mga iyon sa ere nang mas matagal. Nang imulat ko ang mga mata ay napaatras ako. Natigilan
HE pinned my hands above the bed. Ikinulong nito iyon gamit rin ang mga kamay. Sa isang iglap ay bumaba ang labi nito sa'king dibdib. Walang pag-aatubiling kinain ni Massimo ang aking magkabilang suso na tila ay batang uhaw na uhaw.Something inside me was burning. Tila ay may gustong lumabas. Aminado akong naramdaman ko ang hindi pangkaraniwang pakiramdam. A small moan escaped on my lips. Hindi ko napigilan, kusa iyong lumalabas sa'king bibig. Naging sunod-sunod ang aking ungol.Massimo left no crumbs and made me felt weak.Habol ko ang hininga ng ito ay tumigil."You're already burning, Lalaine. Handa ka na. Ngunit hindi pa ako tapos."Gumapang si Massimo pababa. Wala akong ideya kung bakit ganoon ito kung kumilos. Hanggang sa tumigil ito sa pribadong parte ng aking katawan. Kusang umangat ang aking kilay. Dala na rin nang pagka-ilang, I decided to ask questions subalit nagimbal ako sa ginawa nito kasunod.He...he smelled it.Hinawakan ko si Massimo sa ulo sa layuning alisin ang pag
LALAINE Para akong biglaang na-factory reset. Hindi ako umalma. Hinayaan ko si Massimo na hagkan ang buo kong mukha na tila ito ay sabik. He pinned me against the wall. Nagpaubaya ako sa kakaibang init na lumukob sa buo kong katawan. Ang mga kamay nito ay naglikot. Hindi napirmi sa isang pwesto. Gustong may malaman. Gustong pailaliman ang pinakamainit na intimasyon. He never been careful. Hindi ko mawari kung bakit tila ito ay nagmamadaling makarating kami sa punto na 'iyon'. He carried me. Pasan nito ang buo kong bigat nang walang reklamo. I encircled my legs around his waist. Iniutos ni Massimo iyon sa'kin. Habang ito ay naglalakad palapit sa kanina pa naghihintay na malambot na kama. Ang kakaibang sensasyon, ang kakaibang init, ang isang naglalagablab na intimasyon ay binuo ang buong sulok ng kwarto. Ramdam ko ang pagpisil nito sa aking pang-upo. Nakahawak ito roon bilang suporta upang hindi ako malaglag sa sahig. He's movements were too fast. Mabilis nitong nahubad ang pang-
"ANG buong akala ko 'ho ay magkasabay ang dalawang iyon na lumaki."Umiling si Aling Conchetta."Sa Maynila nagkaroon ng muwang si Massimo at Caspian. Bago pa man mangyari ang krimen, hindi ko kailanman nakasalamuha ang lalaking iyon na nagngangalang Black. Nagulat na lamang ako nang minsan na rin siyang umuwi rito ay kasa-kasama niya ang taong iyon na sa tingin ko ay tapat naman sa kanya."Segundo ang lumipas nang tumigil ito sa pagsasalita. Inaalisa ang nakaraan."Dahil sa nangyaring krimen. Nang si Massimo ay nakatuntong sa edad na dalawampu't-dalawa. Naisipan niya ang mangibang bansa. Noong una ay tumanggi ako sapagkat masyadong delikado para sa kanya ngunit masyadong malakas ang loob ni Massimo. Hindi rin lamang sa pagmamayabang since sa akin lumaki ang batang iyon. Mayroon siyang malakas na intellectual capacity kahit pa man ay hindi nakapag-aral sa kolehiyo. He's also good with money. Kaya marahil ay naitatag nito ang kompanya nang mag-isa doon sa Germany. Nang walang hinihingi
LALAINE Tahimik ang loob ng mansyon. Walang kahit na anong presensya ng ibang tao ang narito. Kung mayroon man, karaniwan sa mga iyon ay mga taong nakatira sa karatig-bayan. Kahit si Aling Conchetta ay hindi magkamayaw sa pagliligpit ng mga kalat. Mga kalat na dekorasyon sa seremonya ng kasal. Natapos ang selebrasyon na lahat ay galak. Paunti-unti ring umaalis ang mga piling bisita. Si Inay at Shawn ay umalis na rin. Personal na ipinahatid ni Massimo ang mga ito sa pinagkakatiwalaan nitong driver. I am here busy helping to clean the crafts. Gusto ko mang alisin ang sitwasyon na iyon kanina. Ngunit tila iyon sirang plaka na naglalaro sa'king isipan. Hindi na ako nilulubayan ng imahinasyon. Hindi na iyon maalis. Ang ibig kong sabihin ay, wala lamang akong maisip na sapat na dahilan upang patulan ni Massimo iyong pambatang hamon na inilaan ni Shawn. It's not even his cup of tea. Hindi ugali ng lalaking iyon na aksayahin ang oras sa walang makabuluhang mga bagay. Yet, he accepted







