The Billionaire Who Hates Me

LYRAʼS POVMaingay ang paligid. Ang busina ng mga sasakyang naipit sa trapiko at ang tilamsik ng tubig mula sa mga gulong na dumadaan sa bako-bakong kalsada ay tila nakikipagsabayan sa sakit ng ulo ko. Punong-puno ang jeep na sinasakyan ko, amoy pawis, amoy usok, at amoy pagod.Napatingin ako sa suot kong sapatos. Gasgas na ang balat nito at bahagya nang bumubuka ang swelas. Kailangan ko na namang pandikitan mamaya bago pumasok sa klase.“Para po,” mahina kong sabi.Pagbaba ko sa tapat ng unibersidad, agad kong sinalubong ang ambon. Wala akong dalang payong kaya hinayaan ko na lang na mabasa ang suot kong kupas na polo shirt. Dire-diretso ako sa Accounting Office.“Miss Thorne, wala pa ring pumasok na payment sa account mo,” bored na sabi ng babaeng nasa likod ng salamin. Hindi man lang siya nag-angat ng tingin. Busy siya sa pagpindot sa kaniyang calculator habang kumakain ng crackers.“Ma’am, scholar po ako. Sabi po last time, may delay lang sa processing ng donor ko,” pilit kong pin

LYRAʼS POVDahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko dahil sa sobrang silaw ng araw. Ang bigat ng katawan ko, lalo na sa bandang balakang.Masakit. Hapdi. Gusto ko pa sanang pumikit pero naramdaman ko ang lamig ng aircon na humahalos sa balat ko.Teka. Nasaan ako?Napabalikwas ako ng bangon nang maalala ko ang lahat. Ang Blackwood Bar.Ang card. Ang kwartong ito.Agad kong hinanap ang kumot at ibinalot sa katawan ko. Pero paglingon ko sa bandang bintana, nanigas ako. May isang lalaking nakatayo roon, bagong ligo, basa pa ang buhok at maayos na ang suot na kulay-abong polo shirt. Nakatalikod siya sa akin habang may hawak na tasa ng kape.“Gising ka na pala,” sabi niya. Ang boses na iyon. Malalim. Baritono.“S-Sino ka?” tanong ko. Dahan-dahan siyang lumingon.Para akong binuhusan ng nagyeyelong tubig. Ang mukhang iyon. Ang matatalim na mata na tila laging may hinuhusgahan. Ang ilong na matangos na tila ba ayaw pasapi sa kahit na sino.“Putangina,” mahina kong bulong. “Caden? Nasa

LYRA’S POVIlang araw na ang lumipas pero pakiramdam ko ay tumigil ang oras sa loob ng penthouse na ito. Wala pa akong pasok kaya wala akong ibang ginagawa kundi ang magbilang ng mga mamahaling gamit na hindi ko naman pwedeng hawakan. Sinubukan kong mag-exercise sa tapat ng dambuhalang bintana, nanood ng TV hanggang sa sumakit ang mga mata ko, at nagbasa ng mga libro sa library niya na amoy luma at amoy pera.Pero kahit anong gawin ko, hindi ako mapakali. Ang hirap mag-relax sa lugar na alam mong hindi ka naman welcome. Bawat yapak ko sa makapal na carpet, pakiramdam ko ay may CCTV na nakatitig sa akin, naghihintay lang na magkamali ako. Ang laki ng lugar pero parang sumisikip ang mundo ko.Hanggang sa lumalim ang gabi at nakaramdam ako ng gutom.Dahil ayaw kong lumabas ng kwarto kapag alam kong nandoon si Caden, hinintay ko munang tumahimik ang paligid. Nang masiguro kong wala nang tao sa sala, dahan-dahan akong pumunta sa kusina. Naghanap ako ng makakain hanggang sa makita ko ang p

LYRAʼS POVInayos ko ang suot kong jacket, pilit na tinatago ang bakas ng makeup sa leeg ko na hindi ko lubos na naalis kanina sa banyo ng isang fast food chain. Pagod na pagod ako. Hindi lang dahil sa tatlong oras na pag-aayos o sa bigat ng sapphire na isinampay sa akin ni Caden, kundi dahil sa pagkapahiya.Sloane Van Doren. Fiancee pala. Ang galing talaga ni Caden—ginawa akong kapatid sa harap ng camera, ginawang aso sa harap na bitter na fiancee niya, at ginawang dekorasyon sa harap ng mga elite.Imbes na bumalik sa penthouse, dumiretso ako sa bahay nina Elias. Malayo ito sa marangyang mundo ni Caden. Maingay, amoy kape, at puno ng nagkalat na papel. Dito ako humihinga. Mas komportable ako.“Hoy, Lyra! Buhay ka pa pala?” bungad sa akin ni Elias pagpasok ko sa sala nila.Nakatambay ang iba naming classmates—sina Jace at Marga. May mga laptop na nakabukas, empty cups ng instant noodles, at ang pamilyar na ingay ng nagtatalong mga estudyante tungkol sa RRL ng research namin.“Late ka

LYRA’S POVMinsan, kapag pumipikit ako sa gitna ng katahimikan ng penthouse, hindi ang mukha ni Caden ngayon ang nakikita ko. Hindi ang madilim niyang mga mata o ang malalamig niyang mga salita.Bumabalik ako sa isang hapon, kung saan ilang taon na ang nakalipas. Doon, hindi siya si Caden Aristhos na kinatatakutan ng lahat. Siya ang tinuring kong kapatid na mapagkakatiwalaan ko sa lahat. “Dahan-dahan, Lyra! Mahuhulog ka!”Sampung taon lang ako noon. Suot ko ang paborito kong puting bistida na may mga mantsa na ng damo dahil sa paglalaro sa hardin ng mansyon nina Caden. Ang tatay ko ang driver ng pamilya nila, kaya doon na ako lumaki sa lilim ng mga dambuhalang puno ng mangga sa likod ng kanilang bahay.“Kuya, tignan mo! Ang taas ko na!” sigaw ko habang nakatayo sa sanga ng puno.Nakatingala siya sa akin. Labimpitong taon na siya noon—matangkad, payat, at laging may hawak na libro. Pero kahit mukha siyang seryosong matanda, sa akin lang siya ngumingiti nang totoo.“Bumaba ka na riyan,