Chapter 1.2: Kwarto

NATIGILAN ako, inangat ang paningin kay Bross. "H-ho?" Awang ang aking bibig, walang naiintindihan sa pinapahiwatig nito.

"Nag-request si Mr. Schmidt, Lalaine. Ayaw niyang may extra. Gusto niyang makilala ka nang personal ng kayong dalawa lang, hija." Nakangiting tugon ni Bross.

"A-akala ko ba kasama ang buong production team at saka si Vicky rin?"

Umiling si Bross. "Bayad na ang oras mo kay Mr. Schmidt, Lalaine. Sige na't lumabas ka na. Naghihintay na marahil sa iyo si Mr. Schmidt sa sasakyan nang mahabang oras." Pagtutulak nito sa akin palayo.

"P-pero di'ba ang usapan ay—" pinutol ni Bross ang sasabihin ko.

"Pasensyahan muna tayo ngayon, Lalaine. Ayaw ni Mr. Schmidt nang may ibang tao na kasama. Gustong solohin ka niya ngayon."

Tumalikod ito.

Naiwan akong hindi alam ang gagawin. Natatakot, nagdadalawang-isip. Ni kakarampot na pera noon ay kaya kong tipirin umabot lamang nang isang linggo.

Ngayon na abot-kamay ko na ang pangarap ay may balakid naman.

Itong karera nga ba ang magpapabago sa takbo ng buhay ko?

"Ich warte schon ewig im Auto auf dich und du stehst hier einfach nur rum!" Gamit ang Germanian Language.

Nilingon ko ang nagmamay-ari ng boses. Nangatog ang tuhod ko nang makita si Mr. Schmidt. Tila ito galit.

"S-sorry, I don't understand w-what you were saying." Nangangatal ang aking bibig. Pinigilan ko ang humikbi. Nag-uunahan ang mga luhang lumandas sa aking pisngi kaya'y kinagat ko ang labi.

"You're too slow. Follow me in my car,"

Tumalikod ito, maya't-maya ako nililingon. "Faster!"

Napaigtad ako sa boses ni Mr. Schmidt. "Y-ye-yes! Yes!"

Ang mga paa ay maingat sa bawat paghakbang. Nagbabakasaling may isa sa mga staff ang pipigil, ngunit si Vicky lamang ang nakamasid sa akin mula sa kinatatayuan nito kasama ang buong team. Nag-aalala ito sa akin. Samantalang ang buong production ay walang pakialam na pinagkakaabalahan ang mga pagkain na nasa lamesa nang aking lingunin.

Hilam na nginitian ko si Vicky. Iniwas ko rin ang paningin pagkatapos.

Tuloy-tuloy akong nakasunod kay Mr. Schmidt hanggang sa narating namin ang sasakyan nito.

Pinagbuksan ako nito ng pintuan. Kabado-bente, nilingon ko ang lalaki. Binigyan ako nito nang kakaibang ngiti. Iyong ngiti na tila ay may masamang binabalak oras na makakapasok ako sa sasakyan.

Iginala ko ang paningin.

Ang mga tao ay iniiwasang mapagawi ang paningin sa kotse ni Mr. Schmidt.

Kung tatakbo man ako palayo, wala naman akong patutunguhan o kung saan liliko. Hindi ko kabisado ang lugar. Ang buong production team lamang ang inaasahan ko ngunit inabandona ako na tila isang bagay na hindi na kailanman magagamit o mapapakinabangan.

"Warum trödelst du? Aber schnell, ins Auto!" Sigaw ni Mr. Schmidt. Napalunok ako. Gustong bumalik sa pinanggalingan.

Pilit akong pinapasok ni Mr. Schmidt sa kotse gamit ang buong lakas. Pasalampak akong naupo sa backseat, tumabi ito nang upo na pinagtakhan ko nang lubos.

"Fahren Sie schnell!" Boses nagmamadali.

Doon ko lamang napansin ang lalaking nakaupo sa driver's seat.

Taga-rito rin sa Berlin.

Natuon ang seryosong paningin nito sa akin bago pinaandar ang makina ng kotse.

Tahimik sa loob. Makina lamang ng sasakyan ang naririnig ko sa mga sandaling ito. Biglang ang atmospera sa aking pakiramdam ay hindi kaaya-aya, mas lalo akong kinutuban nang malakas.

Ang lugar na aming nadadaanan ay mas lalong hindi sa akin pamilyar. Napagaw ang paningin ko sa labas. Takot ang namayani sa loob ko nang makitang paliit nang paliit ang eskinita na nadadaanan namin.

Nilingon ko si Mr. Schmidt.

Hawak nito ang isang kulay puti na panyo. Nakangiti itong nakatingin sa akin.

"What are you trying to—"

Isang iglap, sa segundong iyon. Bumaba ang talukap ng mga mata ko. Gusto kong matulog ngunit ayaw nang sistema kong tuluyang mawalan nang malay.

Ang puting panyo ay itinapal ni Mr. Schmidt sa aking bibig. Hindi ako makagalaw, hindi makapanlaban, walang sapat na lakas.

Habang patuloy ang pagtakbo ng sasakyan, ang nagmamanehong lalaki sa passenger seat ay walang naging pakialam. Ni hindi ito lumingon, tila walang nakikita o narinig. Batid ko ay binayaran rin ito ni Mr. Schmidt.

"Du bist einfach zu umwerfend. Ich erledige das lieber selbst, damit du gar nicht erst widersprechen kannst."

Rinig kong bulong ni Mr. Schmidt bago ako tuluyang nawalan nang ulirat.

Nagising ako dahil sa labis na lamig. Iminulat ko ang mga mata. Nagulat ako sa nasaksihang nasa loob ako nang saradong kwarto.

Walang bintana. Pintuan lamang ngunit hitik sa air-conditioning.

Nanlaki ang mga mata ko nang makitang kumot lamang sa katawan ko ang nakatakip. Nag-uunahan ang aking mga luha kasabay nang pagbukas nang pintuan at iniluwal niyon si Mr. Schmidt.

"Schön, dass du wach bist, meine Hübsche. Mach dich schick. Wir fahren an einen Ort, den du mehr genießen wirst." Patuloy nitong paggamit sa sariling lengguwahe upang siguro ay hindi ko maiintindihan ang bawat sinasabi.

Naroon sa mukha nito ang ngiti na tila ay nanalo sa sugal.

Hindi nito kasama ang driver.

Ang anyo ni Mr. Schmidt doon sa production area ay kakaiba sa nasaksihan ko ngayon. Tila ito ay ibang tao na nagbabago ng katauhan.

"Stand up, woman. Du musst meinen Befehlen gehorchen. Wir fahren an einen wichtigen Ort."

Kumunot ang noo ko. "I-I don't understand—"

"Get yourself properly dressed!" Sigaw nito na may diin.

Kagat ko ang labi, nangangatal ang mga kamay na pinulot isa-isa ang mga damit.

Dinala ako ni Mr. Schmidt sa isang madilim na lugar. Hindi ako makagalaw sapagkat nakakadena ang buo kong katawan. Kahit ang mga paa ay hindi pinalagpas.

"And now, we have a new guests today, I hope everyone will enjoy what Mr. Schmidt brought along."

Iyon ang narinig kong sigaw ng microphone coordinator bago ako pinapasok sa isang maliit na kahon na yari sa salamin.

Huli na nang masilayan ko ang maraming tao sa ibaba ng stage. Nasa akin ang spotlight, lahat ay nakaawang ang mga labi. Nasisiyahan sa sitwasyon na hinding-hindi ko nagugustuhan.

Narito ako sa Auction Hall.

Ninanais ni Mr. Schmidt na ibenta ako sa mga taong pakikipagtalik ang gusto.