Chapter 004

Maya-maya, may mainit na likidong dumaloy mula sa noo niya. Nanlaki ang mata niyang matantuang dugo pala iyon. Unti-unti iyong umagos pababa sa mukha at leeg niya. Humalo iyon sa malamig na alak na bumasa sa buong katawan niya.

Nakatihaya lang si Reina sa sahig, halos hindi makagalaw. Parang biglang namanhid ang kalahati ng katawan niya, habang matinding kirot ang nararamdaman niya sa balikat, likod, at batok. Sa bawat pagtatangka niyang gumalaw, lalo lang sumasakit ang buong katawan niya. 

Naririnig pa rin niya ang mga sigawan ng mga tao. Pero parang unti-unti nang lumalayo ang mga iyon. Parang lumulubog siya sa isang madilim na lugar kung saan paunti-unti nang nawawala ang lahat ng tunog.

"Kuya Marco!" naiiyak na sabi ni Sophia. "Ang sakit ng paa ko..."

Agad siyang inalalayan ni Marco.

"Nasaan? Tingnan ko,” natatarantang sabi ni Marco.

"My ankle hurts, huhu."

May maliit na hiwa sa bukung-bukong ni Sophia. Dumudugo iyon, pero hindi naman malalim.

Gayunman, halos hindi ito makahinto sa pag-iyak.

Samantalang si Reina, pilit niyang itinukod ang isang kamay sa sahig para makabangon. Lumalabo na ang paningin niya. Nanginginig niyang iniunat ang kamay papunta kay Marco, na para bang humihingi ng tulong. Gumalaw ang mga labi niya, pero kahit anong pilit niya, wala pa ring boses na lumabas. 

Hindi man lang siya nilingon ni Marco dahil binuhat na nito si Sophia.

"Marco!" Tawag ng isa nilang kaibigan na si Gelo. "Parang malubha rin ang lagay ni Reina."

Saglit na huminto si Marco at lumingon siya.

Pero bago pa siya makalapit, napayakap si Sophia sa leeg niya habang umiiyak.

"Kuya... sobrang sakit... baka nabali ang paa ko..."

Napapikit si Marco.

Pagkatapos ay tumingin siya sa mga kaibigan niya.

"Kayo na ang bahala kay Reina. Dalhin ninyo siya sa ospital o ihatid sa bahay kung kaya pa niya. Uunahin ko munang ipatingin si Sophia. Hindi siya sanay sa sakit."

Tahimik na nagkatinginan ang lahat. "Sige."

Hindi na nag-aksaya pa ng oras si Marco. Bitbit na niya si Sophia at mabilis siyang lumabas ng VIP room.

Samantala, tahimik na naiwan ang mga kaibigan niya kasama si Reina. Napatingin sila dito na nakaupo pa rin sa sahig.

"Reina... kaya mo bang tumayo?" tanong ni Gelo.

"Hoy, tanga ka ba? Bingi pa si Reina. Teka, marunong ka ba ng sign language?" nababahalang tanong ng isang lalaki na si Taylor.

Nagkibit-balikat na lang si Gelo. "Malay ko. Pero bahala na."

Lalong lumabo ang paningin ni Reina. Naririnig pa rin niya ang mga boses sa paligid, pero parang unti-unti nang lumalayo ang mga iyon. Dumaloy ang dugo mula sa noo niya at pumatak sa mga mata niya. Dahil doon, namula ang paningin niya hanggang sa halos wala na siyang makita.

Gusto niyang umiling. Gusto niyang gumalaw. Pero wala na siyang lakas. Sobrang lamig ng pakiramdam niya, na para bang pati mga buto niya ay unti-unting nagyeyelo. Dahan-dahang umiikot ang buong paligid, at unti-unti nang nagdidilim ang lahat sa harap niya.

Biglang may sumigaw. "Grabe! Ang daming dugo!"

Parang lalo pang lumayo ang mga boses na iyon at unti-unting dumilim ang paningin niya.

"Tumawag kayo ng ambulansya!"

"Bakit hindi sumasagot si Marco..."

***

Nagising si Reina dahil sa matinding sakit. Pagmulat niya ng mga mata, puro puti ang bumungad sa kanya. Amoy na amoy niya ang matapang na disinfectant sa buong silid.

Dahan-dahan niyang ginalaw ang mga daliri niya. Pero nang bahagya niyang igalaw ang balikat, napangiwi siya sa sobrang sakit. May benda ang noo niya, naka-splint ang kaliwang braso niya, at kumikirot pa rin ang likod ng ulo niya.

Tahimik ang buong silid. Tanging tunog ng mga makinang nakakabit sa kanya ang maririnig. Dahan-dahan siyang lumingon sa bintana. Makulimlim ang langit. Hindi niya malaman kung umaga na ba o gabi.

Biglang bumukas ang pinto.

Pumasok ang isang matangkad na lalaking nakasuot ng puting doctor's coat. May suot itong salamin at seryoso ang mukha. Iyon ay si Dr. Lucas.

"Nagising ka na?"

Lumapit ito sa kama at tiningnan ang medical chart.

"Kamusta ang pakiramdam mo?"

Hindi inaasahan ni Reina na sa ospital nito siya dadalhin.

Sa nakalipas na anim na buwan, si Dr. Lucas ang namahala sa gamutan niya. Dahil dito, unti-unti niyang nabawi ang pandinig niya.

Binuka ni Reina ang bibig niya pero paos na hangin lang ang lumabas.

Umiling si Dr. Lucas.

"Huwag ka munang magsalita. Maayos naman ang vocal cords mo. Namaga lang ang lalamunan mo dahil sa mataas mong lagnat. Ilang araw lang, babalik din ang boses mo."

Kumuha ito ng maliit na notebook at ballpen sa bulsa nito at iniabot kay Reina.

Agad naman nagsulat si Reina.

[ Salamat po, Doc. Dahil sa inyo, nakakarinig na ulit ako. ]

Napangiti si Dr. Lucas. Pagkatapos ay ibinalik ni Reina ang notebook sa kanya.

"Huwag mo akong pasalamatan, Reina. May isang tao lang talagang gustong gumaling ka."

"At kung hindi kita napagaling… sigurado akong hindi niya ako pauuwiin ng Cebu,” dagdag na sabi ni Dr. Lucas.