Chapter 2

Kinabukasan, gising si Seraphina sa isang maliit at tahimik na hotel room. Ang ilaw ng umaga ay dahan-dahang pumapasok sa bintana, ngunit ang lamig sa loob ng kwarto ay nagpaalala sa kanya sa katotohanan: siya ay nagtagal sa bar kagabi, nakipag-usap sa isang lalaking kakaiba, at hindi niya matakasan ang damdamin niyang unti-unting nagigising.

Nagbuhos siya ng mainit na tubig sa shower, sinusubukang banlawan ang alaala ng gabing iyon. Ngunit hindi niya kayang limutin ang hitsura ng lalaki—ang katahimikan niya, ang paraan ng kanyang tingin, at ang hindi maipaliwanag na aura na para bang may hawak siyang mundo sa kanyang mga mata. Hindi siya bastos, hindi rin mapilit. Pero may kakaiba sa paraan ng pagtitig nito sa kanya—parang binabasa siya, parang nakikita ang likod ng kanyang tapang at ang sugat na pilit niyang tinatakpan.

Habang nagbibihis, muling bumalik sa kanyang isip ang mga salita niya sa bar: “I will marry the first man I meet.” Napatawa siya sa sarili. Paano niya nagawa iyon? Parang biro, dala ng alak at emosyon. Pero ngayong malinaw na ang kanyang isip, parang may bigat ang mga salitang iyon. Para bang may nakarinig na hindi dapat makarinig.

Tumunog ang telepono niya. Isang hindi kilalang numero. Napatingin siya, nanginginig ang kamay bago sagutin.

“Hello?” sagot niya, medyo maingat.

“Good morning, Seraphina,” ang boses sa kabilang linya—calm at commanding. “Alexander Cross ito. Tama ang numero mo, hindi ba?”

Napatayo siya nang diretso. “Ah… oo. Alexander… from last night.”

“Correct,” sagot niya. “Gusto kitang makita… para pag-usapan natin ang kasal na sinabi mo kagabi.”

Tumigil ang mundo ni Seraphina. “Wait… kasal? I didn’t mean—”

“Calm down,” sabi niya, steady ang boses. “Pero seryoso ako. Kung gusto mo, gawin natin itong legal. Bilang kasunduan lang.”

Hindi makapaniwala si Seraphina. Kasal bilang kontrata? Parang eksena sa pelikula, pero masyadong totoo ang kaba sa dibdib niya.

“Kontrata? Alexander… hindi tayo dapat ganito,” sabi niya, may halong pagtutol at takot.

“Para sa parehong proteksyon natin,” paliwanag niya. “Ikaw—gusto mong makaiwas sa scandal at sa lalaking nanakit sa’yo. Ako—kailangan ko ng legal na asawa para sa isang business arrangement. Walang emosyon. Pure business.”

Napaupo si Seraphina sa gilid ng kama. Parang may humihila sa kanya sa isang desisyong hindi niya pinaghandaan. Ngunit sa likod ng takot, may kakaibang excitement. Isang bagong simula. Isang paraan para mabawi ang kontrol sa buhay niya.

“Okay,” mahina ngunit malinaw ang sagot niya. “Gawin natin… bilang kontrata. Walang love. Walang feelings.”

May maikling katahimikan bago sumagot si Alexander. “Good. Magkikita tayo sa opisina ng abogado mamaya.”

Pagkatapos ng ilang oras, nasa opisina ng abogado si Seraphina. Malinis ang paligid, puro salamin at kahoy ang interior. Parang sumasalamin sa seryosong desisyong gagawin nila.

Pumasok si Alexander, naka-tailored suit, may hawak na folder. Sa unang pagkakataon, nakita niya ito sa liwanag ng araw—mas lalo itong mukhang imposibleng basahin. Controlled ang bawat galaw, parang sanay sa negosasyon at kapangyarihan.

“Good morning,” bati nito, sabay upo sa tabi niya.

Ipinakita ng abogado ang kontrata. Nakasaad doon ang lahat—isang taong kasal, hiwalay ang finances, walang obligasyong emosyonal, may limitasyon sa public appearances, at malinaw ang rules sa pakikisalamuha sa ibang tao.

“Sobrang detalyado,” bulong ni Seraphina.

“Ayaw ko ng gulo,” sagot ni Alexander. “Clarity protects both of us.”

Habang pinipirmahan niya ang papel, may bahagi ng puso niyang nanginginig. Hindi ito fairy tale. Walang proposal. Walang singsing na may kasamang pangako ng pag-ibig. Pero may respeto. At sa ngayon, sapat na iyon.

Pagkatapos ng pirmahan, opisyal na silang mag-asawa—sa papel.

Pagdating nila sa bahay ni Alexander, halos mapahinto si Seraphina. Malaki ang mansion, moderno at elegante. Glass walls, high ceilings, at malawak na hardin. Hindi siya madaling ma-impress, pero ramdam niya ang bigat ng mundong pinasok niya.

“Relax,” sabi ni Alexander habang naglalakad sila sa hallway. “Hindi kita dinala dito para ma-intimidate.”

“Hindi naman,” sagot niya, kahit halata sa mukha niya ang pagkamangha.

Pinakita nito ang guest wing. “Dito ka muna. Hangga’t hindi ka komportable sa master bedroom.”

Napatingin siya rito. “Hindi ba tayo dapat mag-share? For appearance?”

“Kapag may bisita,” sagot nito diretso. “Pero hindi kita pipilitin sa kahit ano.”

Sa simpleng linyang iyon, may kung anong bumigat sa dibdib niya—hindi sa takot, kundi sa kakaibang ginhawa.

Lumipas ang mga araw na puno ng adjustment. Natutunan ni Seraphina ang routine ni Alexander—maaga itong gumigising, laging may tawag tungkol sa negosyo, laging may meeting. Ngunit sa gabi, tahimik lang ito. Minsan nasa library, minsan sa balcony, nakatingin sa malayo.

Isang gabi, nadatnan niya ito roon.

“Hindi ka ba natutulog?” tanong niya.

“Sanay na akong kulang sa tulog,” sagot nito, hindi tumitingin.

Lumapit siya at tumabi. Tahimik lang sila, pero hindi awkward. Parang may unspoken understanding.

“Bakit mo talaga ginawa ito?” tanong niya sa wakas.

Ngumiti ito nang bahagya. “Because I saw how broken you were last night. And I hate seeing people powerless.”

Napatawa siya nang mahina. “So charity case ako?”

“No,” mabilis nitong sagot. Ngayon ay tumingin ito sa kanya. “You’re strong. Pero minsan kahit strong people need backup.”

Hindi niya alam kung bakit, pero sa sandaling iyon, parang may pader sa puso niyang unti-unting nabasag.

Sa kabilang banda, si Alexander ay nagsisimulang mapansin ang maliliit na bagay tungkol kay Seraphina—kung paano ito ngumiti kapag nagugustuhan ang pagkain, kung paano ito magkunwaring matapang pero madaling magulat, kung paano ito tahimik na nagbabasa sa living room na parang wala sa magarang paligid.

Unti-unti, ang kontrata ay nagiging mas komplikado kaysa sa inaasahan nila.

Isang hapon, may dumating na balita—nakita raw si Seraphina kasama si Alexander at mabilis kumalat ang tsismis online. May mga lumang larawan pa siya kasama si Lucas na muling inilabas.

“Sorry,” sabi niya habang hawak ang telepono. “Nadamay ka pa.”

Alexander took the phone from her gently. “I told you. Protektado ka.”

Kinabukasan, may official announcement mula sa kumpanya ni Alexander tungkol sa kanilang kasal. Maayos, malinaw, walang butas. Parang chess move—calculated.

“Ang bilis mo,” sabi niya.

“I don’t play when it comes to you,” sagot nito.

At doon siya natigilan. Hindi iyon linya ng isang lalaking walang emosyon. Hindi iyon purely business.

Habang lumilipas ang mga linggo, mas nagiging natural ang presensya nila sa isa’t isa. Nasanay si Seraphina sa tunog ng boses nito tuwing umaga. Nasanay si Alexander sa presensya niya sa hapag-kainan. May mga gabing sabay silang nanonood ng balita, minsan ay tahimik, minsan ay may simpleng usapan.

Hanggang isang gabi, nawalan ng kuryente dahil sa malakas na ulan. Madilim ang buong bahay, tanging kandila ang nagbibigay liwanag.

“Takot ka sa dilim?” tanong ni Alexander.

“Hindi,” sagot niya agad. Pero napalapit siya rito.

Natawa ito nang mahina. “Sinabi ko bang lalayo ako?”

Sa liwanag ng kandila, mas malinaw ang mga mata nito—hindi na ganoon ka-distant. Mas may lambing. Mas may tanong.

“Alexander,” mahina niyang tawag.

“Yes?”

“Paano kung… hindi na ito purely business?”

Sandaling katahimikan.

Lumapit ito nang bahagya, sapat para maramdaman niya ang init ng katawan nito, pero hindi para lampasan ang limitasyon. “Then we renegotiate,” bulong nito. “This time… with honesty.”

Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, hindi natakot si Seraphina sa posibilidad ng pagmamahal. Hindi dahil sigurado siya, kundi dahil alam niyang hindi siya nag-iisa.

Ang kontrata na nagsimula bilang proteksyon ay unti-unting nagiging tulay—mula sa dalawang pusong sugatan patungo sa isang pagkakataong magmahal muli.

Hindi nila alam kung saan sila dadalhin ng kasunduang iyon. Maraming pagsubok ang darating—mga taong babalik mula sa nakaraan, mga lihim na mabubunyag, at mga desisyong susubok sa kanilang tiwala.

Ngunit isang bagay ang malinaw: ang gabing iyon sa bar ay hindi aksidente. At ang kasunduang pinirmahan nila ay hindi lang simpleng kontrata.

Ito ang simula ng isang pag-ibig na hindi nila hinanap—pero unti-unting pinili.