Chapter 5

Handa na si Celestine para sa dinner kasama si Rowan. Nakasuot siya ng pale pink na dress na may A-line cut at square neckline, na lalo siyang pinagmukhang mas matanda kaysa sa tunay niyang edad.

Hindi iyon bagay sa pagiging bata pa niya. Hanggang kalagitnaan ng binti ang haba ng damit, at halos hindi nito naipapakita ang magandang hubog ng katawan niya. Naka-nude pointed shoes siya, at gaya ng dati, nakataas ang buhok niya sa isang maayos na bun.

Simple pero elegant ang makeup niya. Kahit ang natural na mapupulang labi niya ay halos hindi napapansin dahil sa pale pink na lipstick na palagi niyang ginagamit.

Biglang naalala ni Celestine ang sexy na damit na suot niya noong nakaraang gabi. Ibang-iba ang itsura niya roon. Sa damit na iyon, kitang-kita ang katawan niya. Lalong-lalo na ang itim na lace lingerie na nauwi sa pagkasira matapos ang gabing iyon.

Napakalayo noon sa suot niya ngayon. Kinagat niya ang ibabang labi habang bumabalik sa isip niya ang mga nangyari noong nakaraang gabi.

Walang romance. Walang lambing. Pero nakuha niya ang pleasure na matagal na niyang hinahanap.

Naputol ang mga iniisip niyang iyon nang may kumatok sa pinto. Huminga nang malalim si Celestine. Kailangan na niyang bumalik sa role niya bilang perfect wife. Kinuha niya ang maliit na handbag na bagay sa boring niyang outfit at naglakad papunta sa pinto.

Pagbukas niya, nakita niya ang housekeeper. Bahagyang yumuko ang babae.

"Mrs. Madrigal, pinapunta po ni Mr. Madrigal ang driver para sunduin kayo," magalang na wika nito.

Tumango si Celestine. Ganoon talaga si Rowan. Hindi nito kailanman kailangang pumunta para sunduin siya. Magkikita na lang sila sa lugar na napagkasunduan nila at doon magpapanggap na perfect couple sa harap ng ibang tao. Lumabas si Celestine ng bedroom at bumaba sa hagdan.

Pagdating niya sa labas, nakita niya ang driver ng asawa niya na naghihintay sa tabi ng limousine. Mula sa malayo, napatingin siya rito mula ulo hanggang paa. Gwapo. Maganda rin ang katawan. Pwede sana itong maging susunod. Agad niyang inalis ang ganoong isipin.

"No, Celestine. Stay away from people who are too close to you," mahina niyang bulong sa sarili.

Hindi puwedeng basta-basta siya kumuha ng lover. Kailangan niyang maging maingat.

"Ma'am," tawag ng driver na may brown na buhok at brown na mga mata habang nakasuot ng eleganteng black suit. Magalang itong yumuko bago binuksan ang rear door ng limousine.

Pumasok si Celestine nang maayos. Pagkapasok niya sa kotse, agad niyang naamoy ang cologne ni Rowan.

Mamahalin.

At hindi niya maikakaila, amoy lalaki iyon. Amoy isang lalaking sanay sa mga babae. Isang lalaking hindi man lang interesado sa kanya bilang babae. Pero hindi na mahalaga iyon. Hindi na niya kailangan si Rowan. Siya na mismo ang maghahanap ng mga lalaking gusto niyang kasama.

"On weekends," nakangiting bulong ni Celestine.

Oo. Weekend ang mga araw na halos hindi kailanman nasa mansion si Rowan. Maliban ngayon. Pero kilala niya ang asawa niya. Kung nasa bahay man ito ngayong araw, malamang dahil lang sa isang importanteng bagay.

Kaya magiging perfect ang weekends niya para makahanap siya ng lover na maaari niyang makasama nang hindi siya mahuhuli.

Kailangan lang niyang makahanap ng tamang lugar. Isang lugar kung saan walang makakakita sa kanya.

Hindi niya puwedeng kalimutan na kahit may sarili na siyang buhay, kailangan pa rin niyang gampanan ang role bilang asawa sa papel ni Rowan Madrigal. Masyado siyang nalubog sa mga iniisip niya kaya hindi niya namalayan na nakarating na pala sila sa destination. Ang bilis ng biyahe.

"Mrs. Madrigal, naghihintay na po si Mr. Madrigal sa entrance," sabi ng driver habang binubuksan muli ang pinto.

Napabuntong-hininga si Celestine. Bumaba siya nang may elegance, gaya ng inaasahan sa asawa ng isang lalaking tulad ni Rowan Madrigal. Tumingin siya sa restaurant.

Isa iyon sa mga pinaka-eleganteng restaurant sa buong lungsod. Expected na iyon. Hindi naman pupunta si Rowan sa kung saan-saan lang. Naglakad si Celestine papunta sa entrance.

Nang makita niya si Rowan, ngumiti siya. Isang pekeng ngiti. Iyon ang ngiting kailangan niyang ipakita sa publiko. Kailangang mukhang masaya at radiant ang Mrs. Madrigal.

"Rowan," malambing niyang tawag habang pinipigilan ang sarili na lapitan ito at suntukin dahil sa lahat ng pagtataksil nito.

Inalis ni Rowan ang tingin niya sa cellphone. Bahagya siyang kumunot-noo habang mabilis na tiningnan ang asawa mula ulo hanggang paa.

Boring. Walang dating. Pero ganoon naman dapat manamit ang Mrs. Madrigal.

Hindi naman sa may kailangan itong ipakita. Itinago ni Rowan ang cellphone at lumapit sa kanya. Mabilis siyang tumingin sa paligid. May ilang tao nang nakatingin sa kanila.

"You look beautiful, my dear wife," wika niya.

Sinubukan niyang gawing malambing ang malalim niyang boses, pero agad na napansin ni Celestine na peke lang iyon.

"Sure," sagot niya, may kaunting sarcasm sa boses.

Napataas ang kilay ni Rowan. Karaniwan, nagpapasalamat si Celestine kapag pinupuri siya nito at binabalik ang compliment. Hindi naman mahalaga sa kanya kung gagawin iyon ni Celestine o hindi. Lumapit siya at hinalikan ito sa pisngi. Halos hindi man lang dumampi ang labi niya.

Nakaramdam agad ng pagkasuklam si Celestine. Ang maruming lalaking iyon ay nakikipagsiping sa kung sinu-sinong babae, at naalala niya ang mga larawang ipinadala sa kanya noon. Unti-unting umaakyat ang galit niya.

"Come on. The investor and his wife are already waiting for us," sabi ni Rowan habang inilalabas ang isang braso para hawakan niya.

Napabuntong-hininga si Celestine at ipinasok ang kamay niya sa braso nito. Kailangan niyang kontrolin ang sarili. Ilang oras lang naman niyang titiisin ang presensya ng asawa niyang manloloko.

Sabay silang naglakad papunta sa isang mesa kung saan naghihintay ang dalawang taong nasa middle age. Isang lalaki na naka-tailored suit at isang magandang babae na nakasuot ng turquoise business suit.

"Sorry for the delay," magalang na sabi ni Rowan.

Tumayo ang lalaki at nakipagkamay sa kanya.

"Good to see you, Mr. Madrigal," sabi ng lalaking may uban na buhok.

"The pleasure is mine, Mr. Valdez," sagot ni Rowan.

Napansin niyang nakatingin ito kay Celestine.

"She's my wife, Mrs. Celestine Madrigal," pagpapakilala niya.

"Emman Valdez," sabi ng lalaki habang inaabot ang kamay niya kay Celestine.

Ngumiti si Celestine at magalang na nakipagkamay.

"It's a pleasure to meet you."

"She's my wife, Emily Valdez," sabi ni Emman, proud na ipinapakilala ang asawa niya.

Tumango ang babae. Blonde ang buhok nito kahit halatang dyed iyon. Pero kahit nasa ganoong edad na, maganda pa rin siya.

"Oh, wow. You two look so young. How long have you been married?" tanong ni Emily habang nakatingin kay Rowan.

Bahagyang kumunot ang noo ni Rowan. Hindi man lang niya maalala kung ilang taon na siyang kasal kay Celestine Sarmiento.

Dalawa ba? Tatlo? Hindi siya sigurado. Pero kailangan niyang maging tama. Ang kasal nila ay hindi naman sikreto. Alam ng buong mundo kung kailan sila ikinasal. Halos alam pa ng publiko ang eksaktong oras ng kasal nila. Lahat alam iyon. Maliban sa kanya.

"Four years," sagot ni Celestine na may pekeng ngiti.

Napatingin siya kay Rowan. Pati ba naman ang taon ng kasal nila, nakalimutan nito?

"Oh, how wonderful! You're still in your honeymoon phase," masayang sabi ni Emily.

Halos matawa nang malakas si Celestine. Pero pinigilan niya ang sarili.

"Of course," sagot ni Rowan na may pekeng pride.

"Please, take your seats. My dear Emily won't be bored anymore. She'll have the wonderful company of your beautiful wife," sabi ni Emman.

Tinulungan ni Rowan si Celestine na umupo. Sa harap ng ibang tao, maingat at attentive siyang asawa. Perfect husband. Umupo si Celestine sa tabi ni Emily, na hindi tumitigil sa pagngiti. At least, hindi rin siya maiinip.

Maaari rin siyang manahimik gaya ng ginagawa niya sa lahat ng events na kasama si Rowan. Nagpatuloy ang dinner nang normal. Nakipag-usap si Rowan kay Emman tungkol sa negosyo, habang si Emily naman ay nakipagkuwentuhan kay Celestine tungkol sa marriage at kung gaano kasarap daw maging masaya kapag kasama mo ang tamang tao. Siyempre, kailangan lang magpanggap ni Celestine na si Rowan ang tamang tao para sa kanya. Apat na taon na silang kasal. Kaya dapat mukhang masaya siya.

"So, shall we proceed with the finalization of the contract?" tanong ni Rowan.

Tumawa si Emman at tumingin sa asawa niya. Hinawakan niya ang kamay ni Emily at marahang hinalikan iyon.

"What do you say, darling?" tanong niya.

Ngumiti si Emily at hinaplos ang pisngi ng asawa niya. Tahimik na nakatingin sina Rowan at Celestine. Pareho silang nakangiti. Parehong nagpapanggap. At pareho rin nilang gustong matapos na ang dinner para makaalis na sila.

"With one condition," panimula ni Emily.

Tumingin si Rowan sa kanya.

"On the day of the hotel inauguration, I want Celestine to be there."

Bahagyang napataas ang kilay ni Celestine. Hindi niya gaanong alam kung anong klaseng business ang pinag-uusapan nina Rowan at Emman. Napatingin siya sa asawa, hinihintay ang sagot nito.

"Of course. She'll be there. She's my wife, after all," sagot ni Rowan habang nakatingin kay Celestine at nakangiting parang isang mapagmahal na asawa.

"That's right," simpleng sagot ni Celestine.

Ginaya niya ang ngiti nito. Pareho silang mahusay umarte. Sa harap ng buong mundo, sila ang perfect couple.

Pagkatapos ng successful dinner, naglakad si Celestine papunta sa kotse. Kasama niya si Rowan. Akala niya sasamahan siya nito hanggang sa sasakyan para ipagpatuloy pa ang pagpapanggap nilang perfect married couple.

"You did well tonight, Celestine," sabi ni Rowan nang makarating sila sa kotse.

"I know."

Tumigil si Celestine at humarap sa kanya.

"Now we just need to find the perfect excuse so I won't have to attend that inauguration."

Tumango si Rowan. Bagama't halos lahat ng importanteng events ay sinasamahan siya ni Celestine, hindi sa lungsod itatayo ang hotel. Nasa isang isla iyon. At ayaw niyang isama si Celestine roon. May plano siyang i-enjoy ang stay sa isla kasama ang isang babaeng gusto niyang makasama.

"There's still time to think about it. I'll handle it," sabi ni Rowan na may bahagyang ngiti.

Iniangat ni Rowan ang kamay niya patungo sa mukha ni Celestine. Kailangan niya itong pasalamatan. Patuloy pa rin itong gumaganap bilang perfect wife. Kailangan niyang panatilihing masaya si Celestine.

Siguro kailangan niya itong bigyan ng kaunting false hope tungkol sa isang bagay na hindi naman niya kailanman ibibigay. Alam na ni Celestine kung ano ang susunod na gagawin nito. Isang malambing pero pekeng haplos sa pisngi. Isang pekeng pasasalamat. At isang pangakong walang ibig sabihin.

Ayaw na niya. Sobra na siya sa mga kasinungalingan ni Rowan. Kaya umiwas siya sa kamay nito. Hindi na niya hinayaang mahawakan siya. Tumingin siya sa mga mata nito. Nasa labi pa rin niya ang ngiti, pero wala na roon ang dating lambing o pag-asa. Ngayon, isa na iyong mapanghamong ngiti. Apat na taon siyang niloko ni Rowan. Apat na taon siyang ginawang tanga. Ngayon, siya naman ang gagawa nito.

"Goodbye," sabi ni Celestine.

Tumalikod siya at naglakad palayo. Ilang hakbang lang, nakita niyang binuksan na ng driver ang pinto para sa kanya. Pumasok siya sa kotse nang hindi man lang lumingon.

Hindi na niya iyon gagawin. Hindi na niya kailangang lingunin si Rowan Madrigal. Hindi ito worth it. Napangiti si Rowan sa rejection ni Celestine. Nagulat siya nang kaunti, pero sa totoo lang, nakaramdam din siya ng relief. Hindi na niya kailangang magpanggap na malambing sa kanya. Kinamumuhian niya ang ganoong klaseng pagpapanggap.

"Sir?" tanong ng driver.

"Take her home."

Hindi siya sasama kay Celestine. May sarili siyang kotse at alam na niya kung saan siya pupunta. Tumango ang driver at isinara ang rear door bago umupo sa driver's seat. Hindi man lang hinintay ni Rowan na umalis ang limousine.

Kinuha niya ang susi ng kanyang mamahaling black sports car at sumakay. Kailangan niyang makarating agad sa lugar na iyon. Kailangan niyang makita ang babaeng iyon. At gusto niya itong makita ulit. Buong araw niya itong naisip.

Ang babaeng binayaran niya ng animnapung milyon para sa unang beses nito. Napagdesisyunan na niya. Ang babaeng iyon, na walang karanasan pero napatunayang hindi basta-basta sa kama, ay magiging bago niyang lover. At mananatili itong kanya hanggang sa magsawa siya rito.