MasukAlessandra’s POV“Matagal na tayong hindi nagkikita, Isabella.”Kahit madilim ang silid, nakilala ko agad ang boses na iyon.Si Lorenzo De Luca.Ilang sandali kaming walang gumalaw. Naririnig ko ang mahinang tunog ng mga yabag niya habang papalapit sa kama ni Isabella.“Bakit ka nandito?” tanong ni Matteo.“Dumadalaw lang ako sa isang matandang kakilala.”“Hindi mo kailangang magkunwari. Alam naming may kinalaman ka sa nangyari sa pamilya Moretti.”May mahinang halakhak mula sa direksiyon ng pinto.“Ganiyan ka pa rin, Matteo. Kapag may hindi ka maintindihan, agad mong iniisip na may kaaway ka.”“Hindi ako nandito para makipag-usap sa iyo.”“Kung ganoon, bakit hindi mo ako hayaang magsalita?”Bumalik ang ilaw.Nakatayo si Lorenzo sa may pintuan, maayos ang suot na amerikana at tila walang anumang nangyari. May dalawang lalaking kasama niya sa labas ng silid.Tumingin siya kay Isabella.“Matagal kitang hinanap.”“Hindi mo na ako kailangang hanapin,” sagot ng tiyahin ko. “Wala na akong g
Alessandra’s POV“Dahil noong bata pa ako, si Clara ang huling taong nakita kong kasama ng tunay kong ina.”Hindi ko alam kung ano ang unang itatanong ko kay Adrian.Maraming bagay ang gusto kong malaman. Kung bakit siya inilapit sa pamilya De Luca, kung paano siya napunta kay Rafael Salazar, at kung bakit si Clara ang huling taong nakita niyang kasama ng kanyang ina.Pero higit sa lahat, gusto kong malaman kung totoo bang kapatid namin siya.“Adrian,” maingat kong simula, “ilang taon ka noong huli mong makita ang babaeng tinutukoy mo?”“Mga lima o anim na taong gulang ako. Hindi ko na maalala ang eksaktong edad.”“May naaalala ka ba sa araw na iyon?”Tumango siya.“Isang malaking bahay. May mga taong nagtatalo sa labas. Nasa loob ako ng isang silid kasama ang isang batang babae. Hindi ko alam ang pangalan niya noon, pero nang makita ko ang litrato ni Clara, nakilala ko siya.”“Sigurado ka?”“Oo. May maliit siyang peklat sa may kaliwang kilay. Iyon ang naaalala ko.”Napatingin ako kay
Alessandra’s POV“Dahil bago mamatay ang ama mo, ipinagkatiwala niya sa akin ang kahong iyon.”Matagal akong nakatitig kay Matteo.Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman. Sa isang banda, gusto kong malaman kung ano ang laman ng kahon. Sa kabilang banda, hindi ko maintindihan kung bakit kailangan na namang may itago sa akin.“Kailan pa?” tanong ko.“Bago pa tayo ikasal.”“Bago tayo ikasal?” Napatawa ako nang walang saya. “Ibig sabihin, matagal mo nang hawak ang kahon ni Papa?”“Oo.”“At hindi mo naisip na sabihin sa akin?”“Hindi ko alam kung ano ang laman niyon.”“Pero alam mong mahalaga iyon.”Tumango siya.“Sinabi ng ama mo na huwag ko itong bubuksan hangga't hindi dumarating ang tamang panahon.”“Anong tamang panahon, Matteo? Nang malaman kong may lima pala akong kapatid? Nang malaman kong buhay ang kuya mo? O ngayong natagpuan na natin ang tunay kong ina?”Hindi siya sumagot.“Hindi mo ba naiisip na karapatan kong malaman ang mga bagay na tungkol sa pamilya ko?”“Alessan
Alessandra’s POV“Dahil ang taong iyon ay hindi si Alessandro De Luca.”Hindi ko agad naibalik ang telepono sa tainga ko. Ilang segundo akong nakatitig dito, habang pilit inuunawa ang sinabi ng babaeng nagpakilalang si Clara.“Kung hindi si Alessandro, sino?” tanong ko.“Hindi ko puwedeng sabihin sa telepono.”“Clara, kapatid kita. Matagal na kitang hinahanap. Kahit pangalan mo lang, ngayon ko lang nalaman. Huwag mo naman akong bigyan ng panibagong palaisipan.”Mahina siyang napabuntong-hininga.“Alam ko. At gusto rin kitang makilala. Pero hindi pa ligtas na magkita tayo.”“Paano ko malalaman na ikaw nga si Clara?”“May suot kang kuwintas na galing sa ama mo, hindi ba?”Napahawak ako sa kuwintas na nasa leeg ko.“Oo.”“May kapareho niyan ang batang babae sa litrato. Hindi iyon basta palamuti. Ibinigay sa atin ang mga kuwintas na iyon para makilala natin ang isa't isa kapag dumating ang araw na magkakahiwalay tayo.”Napatingin ako kay Gabriel.“May alam ka pa bang ibang bagay tungkol s
Alessandra’s POV“Si Beatrice ang asawa ng namatay kong lolo.”Hindi agad nakasagot si Matteo matapos sabihin iyon ng kanyang ina. Ilang sandali siyang nakatitig sa litrato na hawak ko, tila pilit na inaalala ang isang pangalang matagal na niyang hindi narinig.“Hindi ko maintindihan,” sabi niya. “Matagal nang wala si Beatrice sa pamilya namin. Ayon sa mga kuwento, umalis siya matapos mamatay ang lolo ko.”“Hindi siya basta umalis,” sagot ni Mama.Napalingon ako sa kanya.“Alam mo kung ano ang nangyari sa kanya?”“May dahilan kung bakit hindi na siya muling nakita ng pamilya De Luca. Pero hindi ko alam kung saan siya nagtungo pagkatapos niyang kunin ang batang babae.”“Bakit niya kinuha ang kapatid namin?” tanong ni Gabriel.Napahawak si Mama sa dibdib niya bago sumagot.“Dahil naniniwala siyang inililigtas niya ang bata.”“Sa amin?” tanong ko.“Hindi. Sa mga taong gustong gamitin ang pangalan ng Moretti at De Luca.”Nilingon ko si Matteo. Halatang hindi rin niya alam kung ano ang dap
Alessandra’s POV“May isa pa siyang kinuha. At ang batang iyon ay hindi mo pa nakikilala.”Hindi ko agad naunawaan ang sinabi ni Mama. Apat na bata ang nasa litrato, pero ngayon ay sinasabi niyang may isa pa kaming kapatid na hindi namin alam.Ilang beses pa ba kaming kailangang magulat bago tuluyang matapos ang lahat?“Sandali lang,” sabi ko. “Ilang magkakapatid ba talaga kami?”Napahawak si Mama sa gilid ng kama. Halatang nahihirapan siyang magsalita nang matagal.“Lima kayo.”Napatingin ako kay Gabriel.“Lima?”Tumango siya nang mabagal.“Akala ko apat lang,” sabi ni Gabriel. “Ikaw, ako, ang kambal mo, at ang batang babae sa litrato.”“May isa pa,” sagot ni Mama.Umupo ako sa silyang nasa tabi niya. Hindi ko na kayang tumayo habang sunod-sunod ang mga impormasyong binibigay niya.“Nasaan ang isa pa?”“Hindi ko alam ang kinaroroonan niya ngayon.”“Paano mo malalaman na may lima kung hindi mo alam kung nasaan ang isa?”Napayuko siya.“Dahil ako ang nagsilang sa inyong lahat.”Walang







