Se connecterTuloy lang sya sa paghingi sa akin ng tawad habang yakap-yakap pa rin ako. His voice cracking with every word. But I just shook my head, eyes shut tight, tears streaming down my face."I'm sorry, love. I'm sorry. I'm so sorry."Hindi ko inaasahan na sa paulit-ulit nyang paghingi ng sorry sa akin ngayon, nawala nito agad ang sakit na nararamdaman ko nang malaman ko ang nagawa nya sa akin.I swallowed hard and tried again, shifting to support his weight."Come on, let's get you up-"Natigil ako sa muling pagsubok na itayo sya dahil sa paghigpit lalo ng kanyang yakap. He let out a heavy breath, and then he broke again.Mas nanginig ang kanyang balikat. Ang mahihina nyang mga hikbi ay pilit tinatago sa aking balikat. Sa bawat paghinga nya ng mabigat ay umuukit ng sakit sa aking dibdib.Sa unang pagkakataon, ngayon ko lang sya nakitang malugmok ng ganito.Dahan-dahan akong humiwalay sa kanya at saka inabot ang kanyang kamay. I squeezed it tightly so he could calm down a bit. Pero inangat n
"... I love you," he breathed. "More than anything. More than my own life. And I know I've ruined everything, but I swear, I will spend every single day proving to you that you are my world. That I-I am nothing without you."Kasabay ng pagbasag ng boses nya ang pagbagsak din ng puso ko sa sahig."I'll take every ounce of hate, every glare, every cold word, but please... don't leave me again."Umiling iling sya. Namumula na ang mata nya, na para bang gustong gusto na nitong kumawala ng mga luha.Umihip ang malamig na hangin.Silence enveloped us. Ako, dahil hindi mahanap ang tamang sasabihin. Sya, nakatingin lang sa akin at para bang naghihintay ng magiging sagot ko sa mga sinabi nya.I need to leave. Ayaw kong magpadala sa kanya. Durog na durog na ako. Mas lalo lang ako madudurog kung mananatili ako dito habang pakikinggan pa ang mga susunod nyang sasabihin.I couldn't let myself acknowledge his words, even if they've already taken root inside me."Punta ka na sa ospital," I said inst
Agad kong pinalis ang luha nang maramdaman ko ang pagtayo nya sa harap ko. Tuluyan na akong bumigay nang magtama ulit ang mga mata namin."I'm tired, Riel." My voice cracked. "Tired of being betrayed. Tired of breaking down over and over again for the same damn reason. Pagod na pagod na ako. Bakit sobrang hirap para sa akin na sumaya?"Ang boses ko ay wala na sa normal nitong ayos. Lumunok ako upang maibsan ang pagbara na naman ng lalamunan ko."Bakit pati ikaw?" bumagsak ulit ang luha ko. "Ano ba'ng naging kasalanan ko sayo? May ninakaw ba ako sayo dati? May napatay ba ako sa pamilya mo para makisali ka kina Penny?"My voice broke entirely, anger and devastation bleeding into every word.Umiling-iling ako at pinalis ang mga luha."Did it make you happy? Watching me believe in all your lies? Watching me fall for every goddamn trick?"Sobrang sikip ng dibdib ko. Ang bigat bigat sa pakiramdam. Ang isiping peke lahat ng pinagsamahan namin ay para akong paulit-ulit na pinapatay at muling
Hindi ko sya nilingon. Binawi ko lang ang kamay ko at sa harap tinuon ang tingin."Sinundan mo ba ako?"Malamig at walang ka-emo-emosyon ang pagkakatanong ko, dahilan siguro ng malalim nyang pagbuntong hininga."Y-Yeah..." mahina nyang sagot. "I just made sure the police got Penny before I followed you."Tumango ako. "Bakit hindi ka dumiritso sa ospital?"Hindi agad sya nagsalita. Alam kong naintindihan nya ang tanong ko.Naghintay ako ng ilang segundo ngunit wala pa rin syang sagot kaya nilingon ko na sya.Naabutan ko syang nakatingin na sa akin. Agad din syang nag-iwas nang magtama ang aming mga mata. Nagtagis ang mga bagang ko dahil dun.Nakakainis.Dapat nasa sukdulan na ako ng galit. Kinamumuhian ko na dapat sya ngayon pagkatapos ng mga nalaman ko. After all the lies, all the betrayals, anger should be the only thing left inside me.Pero bakit?Bakit sa saglit na pagtama ng mga mata namin, agad kong nakita ang lungkot at pagsisisi na nakapaloob sa kanya?Ramdam ko lahat sa isang
Lumalim ang paghinga ko at ang magkabila kong balikat ay nanginig na rin. Isang impit na hikbi ang lumabas sa bibig ko. Kasabay din nun ay ang pagsalida muli ng mukha nya sa utak ko.Muli akong pumikit upang iwaksi iyon ngunit mas lalo lang naging klaro ang kabuuan ng mukha nya sa utak ko.Ang sakit. Sobrang sakit. Sobrang bigat sa puso ko na nasa ganitong sitwasyon na naman ako kung saan tatalikuran ko na naman sya.Kung saan lalayo na naman ako sa kanya.Galit ako, oo, pero alam ko sa sarili ko na hindi ako makakabangon pagkatapos nito.Pikit-mata akong lumingon sa pinanggalingan. At sa pagbukas muli ng mata ko, dahan-dahan at may kaakibat na takot, takot para sa sarili, sya ang bumungad sa akin.Pasuray-suray syang naglalakad patungo sa gawi ko. Ang mata nya ay wala sa akin, kun'di nakatuon sa binti nyang natamaan ng bala kanina.Napahawak ako sa bibig nang makita ang kumalat na dugo sa kanyang slacks. Bakas sa mukha nya ang iniindang sakit na dulot ng natamong sugat. Hindi na rin
For a moment, Penny's expression faltered, just a moment. Her lips trembled, as if his words struck something deep inside her.Pero kung anuman iyon, hindi pa rin iyon naging sapat para manahimik sya.Isang malamig na halakhak ang lumabas sa bibig nya. Ganoon na lang ang pagsigaw ko nang iputok nya ang baril sa amin."Riel!" tawag ko nang makita kong natamaan sya sa binti.Saglit syang napaupo sa lupa dahil sa natamo, ngunit..."Oh my God-" tili ko.Akmang hahawakan ko sya sa braso nang bigla syang tumayo at nakipag-agawan ng baril kay Penny.Sa isang mabilis na galaw, matagumpay nyang naagaw ang baril kay Penny, at naitutok ito sa noo ng babae."One wrong move, and you'll drop dead right here," seryoso ngunit mapanganib nyang usal sa gulat na gulat ngayon na si Penny.Sa talim ng tingin sa kanya ni Riel ay alam kong ikakasa talaga ng lalaki sa kanya ang hawak na baril kapag gumalaw sya ng kaunti.Naestatwa akong napatanga sa kanila. Gusto kong igalaw ang aking mga paa upang pigilan s
Lumipas ang Sabado at Linggo na nanatili lang ako sa ospital para tumulong sa pag-asikaso kay Papa, pero kahit anong pilit kong mag-focus, laging bumabalik sa isip ko ang mga huling salita ni Alistair. I'll see you on Monday. At ngayo na Lunes na agad, kahit gusto kong mag-absent para umiwas, ala
Wala na akong nagawa kundi sumakay. Halos hindi ko na maipasok ang binti ko sa loob ng sasakyan dahil sa sobrang panginginig. Pagkaupo ko ay mabilis na niyang pinaandar ang SUV. "Calm down, Chloe," aniya nang mapansin siguro ang patuloy kong panginginig, habang seryoso siyang nakatuon sa kalsada.
"And for the record, Architect," dagdag ko, pilit na pinapanatiling mahina ang boses ko kahit na gusto ko nang sumigaw sa inis. "Wala akong pakialam kung anong gusto mong ipakita kay Architect Monica. Kung kailangan mo ng props para sa kung ano mang laro niyo, huwag mo na akong idamay." Napatitig
A/N: Hi po. Medyo nagkaroon ng error ang previous chapters (from Chapter 36-44). Ang mga nailagay po kasi doon ay yung mga naunang chapter. Kumbaga naulit. So ito na po ang continuation ng Chapter 34. *** Inihagis ko ang phone ko sa kama at napasabunot na lang sa sarili ko. Terrible liar? Bakit,







![Hiding The Dangerous Bodyguard's Son [A.G.S #3]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)