8. ของเล่นของเธอ

ไม่พ้นโดนไล่ตะเพิดออกจากห้องทำงานของประธานบริษัทคนสวย หรัญญ์เดินออกมาหาเพื่อนด้วยใบหน้าคิ้วขมวด หย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ๆ ข้างๆ เพื่อนทั้งสองที่เขาบอกให้ออกจากห้องมาก่อนหน้า

“อ้าว ไล่พวกกูออกมาแล้วมึงจะออกมาทำไม?” นายน์หันไปเอ่ยถาม เพราะปกติต้องรอพวกเขาสองคนกลับจากพักก่อนหรัญญ์ถึงจะยอมออกมาพัก ถึงจะพักแค่สิบห้านาทีก็ตาม

“ดูท่าแล้วคงไม่พ้นโดนไล่ออกมา” เชนเอ่ยพลางส่ายหน้าไปมา

“ถ้าอย่างนั้นใครคอยคุ้มกันคุณผู้หญิงล่ะ? หรือว่าหัวร้อนจนไม่ให้ใครเข้าไป” นายน์เอ่ย

“ธามกับเรวิน...” หรัญญ์เอ่ยตอบเสียงเรียบ

“แล้วคราวนี้มึงจะพักกี่นาที จะไปพร้อมพวกกูเลยไหม?” เชนหันไปถามตามปกติ

“นั่นสิ พวกกูแค่มาหากาแฟกิน เดี๋ยวก็กลับเข้าไปแล้วอีกสิบนาที” นายน์พูดพร้อมยกข้อมือตัวเองขึ้นมามองนาฬิกาเรือนหรู

"ครึ่งวัน...คุณผู้หญิงให้พักไปเลยครึ่งวัน” หรัญญ์เอ่ยใบหน้ายังคงขมวดคิ้วเช่นเดิม คำพูดของเขาทำให้เพื่อนร่วมสายงานทั้งสองคนถึงกับมองหน้ากันไปมาก่อนจะดึงสายตากลับไปมองหรัญญ์ที่ตอนนี่นั่งนวดขมับตัวเองอย่างเหนื่อยหนักใจ

“ครึ่งวัน? ทำไมเป็นอย่างนั้น?” เชนพูดขึ้นด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ

“มึงไปทำอะไรให้คุณผู้หญิงไม่พอใจหรือเปล่า?” นายน์ถามต่อ

“มึงถามอะไรก็ดูด้วย ไอ้หรัญญ์มันเคยตอบโต้อะไรที่ไหน คุณผู้หญิงผีเข้าเองมากกว่ามั้ง ไม่รู้รอบนี้จะหัวร้อนอะไรขนาดนั้นกะอีแค่พูดคุยกันนิดเดียวเอง” เชนเอ่ยด้วยสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงสวยๆ ข้อยกเว้นความเจ้าชู้ของเชนก็คือผู้หญิงสวยที่ชื่อว่าศรา

“ฝากด้วยแล้วกันไอ้นายน์ ยังไงมึงก็เป็นรองหัวหน้ากู” หรัญญ์เงยหน้าขึ้นพลางหันไปฝากฝังเพื่อนของตน

“แล้วมึงจะไปไหนวะ?” เชนหันไปเอ่ยถาม

“กลับไปพักสักหน่อย กูปวดหัวไปหมดแล้วเนี่ย” หรัญญ์ตอบด้วยความหัวเสีย ถูกยั่วยวนจากผู้หญิงสวยระดับนั้นก็ต้องมีรู้สึกกันบ้าง เขาข่มใจจนปวดหัวไปหมด บังคับสมองให้มันสั่งร่างกายตัวเองให้นิ่งอย่างหนักกับการเล่นสนุกของเธอ ยังไงเขาก็คนไม่ใช่ก้อนหินเสียหน่อย

“โห่ มึงไม่อยู่แล้วพวกกูจะไหวไหมเนี่ย?” นายน์เอ่ยอย่างนึกหวั่นใจ ส่ายหน้าไปมาอย่างเซ็งๆ เพราะคนที่แข็งแกร่งที่สุดคงมีแต่หรัญญ์ที่เป็นหัวหน้าของพวกเขา

เพราะศรายังไม่รู้จักหรัญญ์ดีพอถึงได้กล้าทำอะไรแบบนี้กับเขา แต่ถึงอย่างนั้นหรัญญ์ก็เป็นคนแยกแยะได้ดีในเรื่องงานและการรักษากฎ ไม่เหมือนกับคนอื่นๆ ที่อาจจะมีแหกกฎไปบ้างตามสถานการณ์ในเรื่องผู้หญิง

“เออๆ เดี๋ยวกูดูให้ ถ้าเอาไม่อยู่ก็ให้ไอ้เชนจัดการแล้วกัน” นายน์ตอบอย่างไม่เต็มใจนักซ้ำยังโยนให้เพื่อนที่ขึ้นชื่อเรื่องเสือผู้หญิง

“ทำไมต้องกูวะ”

“ก็มึงช่ำชองเรื่องผู้หญิงไม่ใช่? เอาใจผู้หญิงแค่นี้สบายมึงอยู่แล้ว” นายน์ตอบ

“คนนี้ไม่นับได้ไหมวะ” เชนพูดพลางทำหน้าเครียด

“กูเชื่อมือมึงคนเดียวว่ะไอ้เชน ยังไงคุณผู้หญิงก็คือผู้หญิง”

นายน์ไม่พูดเปล่าพลางเอื้อมมือไปตบบ่าเชนที่นั่งทำหน้าเครียดเบาะอย่างยิ้มๆ หรัญญ์เห็นอย่างนั้นก็ถอนหายใจก่อนจะปรายสายตามองเชนแล้วเอ่ยขึ้น

“กูจะเขียนรายงานรอ”

“เดี๋ยวๆ” ไม่รอฟังคำร้องทักของเพื่อนอย่างเชนหรัญญ์ก็ลุกขึ้นแล้วเดินจากไป ปล่อยให้นายน์นั่งหัวเราะเชนที่ทำหน้าเครียดกว่าเดิมเมื่อได้ยินหัวหน้าอย่างหรัญญ์พูดแบบนั้น...การเขียนรายงานคือการที่พวกเขาทำผิดกฎ...ซึ่งมันไม่ใช่เรื่องดีเลย

หรัญญ์ขับรถออกจากบริษัทอย่างไม่มีจุดหมาย เขาเหยียบคันเร่งมิดไมล์เพื่อระงับอารมณ์หงุดหงิดของตัวเอง พลางคิดว่าถ้าเขาอยู่ใกล้เธอมากๆ สักวันเขาคงจะเป็นเหมือนเธอแน่ๆ ด้วยความอารมณ์ไม่ดีเป็นทุนเดิมอยู่แล้วหลังจากต้องอดทนกับผู้จ้างงาน

ตั้งแต่รับงานมาเขาไม่เคยน็อตหลุดเท่านี้มาก่อนเลย ไม่ว่างานไหนเขามักจะเงียบนิ่ง สุขุมเสมอ จะมีบ้างที่หัวเสียแต่ก็ไม่เท่ากับการทำงานกับเธอคนนี้

หรัญญ์คิดว่าไหนๆ เขาก็ได้พักครึ่งวันแล้วก็หาที่ระบายอารมณ์อย่างที่ผู้ชายเขาทำกันเสียบ้างจะดีกว่า เพราะเขาก็เริ่มห่างหายไปนานหลังจากที่เข้ามารับงานที่นี่ คิดแล้วก็ยกโทรศัพท์เครื่องหรูของตัวเองขึ้นมากดเบอร์ที่คุ้นเคย รอสายเพียงครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงหวานจากปลายสาย

(แหม หายไปนานเลย...พึ่งคิดถึงอิงเหรอคะ? ปล่อยให้อิงคิดถึงคุณตั้งนาน)

“อยู่ไหน?”

(คอนโดค่ะ แต่ว่าตอนนี้อิงไม่ว่างเลยค่ะ...ทำกำลังจะออกไปข้างนอกกับเพื่อน)

“เหรอ? งั้นไม่กวนแล้ว”

(เดี๋ยวสิคะ ใจร้อนจังนะคะเนี่ย...ไม่คิดจะง้ออิงหน่อยเหรอคะ? พอมีเวลาอยู่นะคะ)

ปลายสายเอ่ยเสียงออดอ้อนอย่างอารมณ์ดี แต่ตอนนี้หรัญญ์ไม่มีอารมณ์เล่นด้วยเขาแค่ต้องการหาที่ระบายอารมณ์เท่านั้นและอิงฟ้าคือตัวเลือกที่เขาคิดว่าดีที่สุดแล้ว เพราะรู้ว่าหญิงสาวคอยตามตื้อเขาตลอดหลังจากที่เคยนอนด้วยกัน แม้ว่าจะตกลงกันแล้วว่าเป็นเพียงแค่คู่นอนก็เถอะ อิงฟ้าก็ยังไม่ลดละความพยายามที่จะให้เขาเป็นแฟนตัวจริง

“...อีกสิบนาทีเจอกัน”

(ได้สิคะ รีบๆ มานะคะ จะอาบน้ำให้ตัวหอมๆ รอคุณนะคะหรัญญ์)

พูดจบปลายสายก็ตัดไป หรัญญ์โยนโทรศัพท์ของตนลงเบาะข้างๆ ก่อนจะเหยียบคันเร่งจนแทบมิดเท้า ตรงไปยังคอนโดของหญิงสาวที่เขานัดเอาไว้...

เพียงเขาย่างเท้าเข้าในห้องของอิงฟ้า หญิงสาวที่รอเปิดประตูอยู่ก่อนหน้าก็รีบเข้ามากระโดดกอดเขาในทันทีด้วยรอยยิ้มร่า

‘อิงฟ้า’ นางเอกสาวในหน้าจอที่เขาเคยคุ้มกันให้ช่วงที่เธอมีประเด็นดราม่ากับนักแสดงหนุ่มที่เคยเป็นข่าว ทำให้แฟนคลับของนักแสดงหนุ่มตามคุมคาม ทางบริษัทจึงได้จ้างพวกเขาเข้ามาคุ้มกันระยะเวลาสั้นๆ หกเดือน เพื่อรอให้เรื่องมันซาไป

แต่ทว่านางเอกสาวนั้นก็ใช่ว่าจะเป็นผู้หญิงเรียบร้อยเหมือนในจอเสียเมื่อไหร่ เธอก็เป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่ต้องการคนมาดูแล ยิ่งโด่งดังยิ่งโดดเดี่ยว เพราะความใกล้ชิดของทั้งคู่ถึงทำให้เรื่องมันเลยเถิด

แต่ก็ได้ทำข้อตกลงกันเอาไว้แล้วว่าจะไม่มีอะไรต่อในความสัมพันธ์นอกจากแค่ระบายความเครียดเท่านั้น คนอย่างหรัญญ์มีสิทธิ์เลือกไม่ใช่ตัวเลือกของใคร...

“หายไปนานเลยนะคะ อิงคิดถึงรู้ไหม?”

หญิงสาวพูดพลางกอดเขาเอาไว้แน่น ใบหน้าสวยซบลงบนอกแกร่งอย่างออดอ้อน แต่หรัญญ์กลับไม่ได้มีสีหน้าที่ดูยินดียินร้ายแต่อย่างใด เขาเพียงแค่หลุบสายตามองเธอด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

อิงฟ้าเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มพลางทำหน้ายู่ที่เขายังคงเป็นเหมือนเช่นดังเดิม ความไร้อารมณ์บนใบหน้านั้นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน แต่เรื่องบนเตียงเขากลับไม่เป็นอย่างที่เห็นเลย ไม่ได้จืดชืดอย่างสีหน้าที่ไร้อารมณ์นั้น

“ทำหน้าแบบนี้ งานนี้หนักหรือคะ?” เธอเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

“ก็นิดหน่อย” เขาตอบเสียงเรียบก่อนจะกอดไหล่หญิงสาวเดินเข้าห้องไปให้พ้นจากประตูที่เขายืนอยู่ในตอนแรก

“ถ้าเหนื่อยทำไมไม่เลิกทำมันซะละคะ ถ้าคุณยอมคบ...”

“อิงฟ้า เราคุยเรื่องนี้กันไปแล้วนะ”

หรัญญ์ตอบทั้งที่เธอยังไม่ทันพูดให้จบเสียด้วยซ้ำ อิงฟ้าได้ยินอย่างนั้นก็ทำหน้ามุ่ย แต่ก็ยอมเขา...ทำยังไงได้ล่ะก็เธอรักเขาไปแล้ว ตั้งแต่มีอะไรกับเขาเธอก็ไม่ได้สนใจใคร...

“คุณเครียดมาอย่างนี้...อิงช่วยให้หายเครียดแล้วกันค่ะ” พูดพลางเอื้อมมือไปลูบที่ลำคอหนาอย่างยั่วยวน...